24/01/2026
Przez Dolinę Nazwania na Pagórek Odpowiedzialności i dalej…
🌳🌲 Uwielbiam naturę. Przestrzeń, drzewa, góry– czuję się tam najprawdziwiej.
Obdarowana obficie, czerpię metafory i porównania do tego, co robię.
📗👣 Dzisiaj połączyła mi się terapia z wędrówką. I oto odkryłam dwa miejsca.
Przeprawa przez nie jest konieczna, jeśli chcesz czuć w życiu sprawczość i wpływ.
Pierwsze, to Dolina Nazwania.
⬇️ Schodzi się do niej z ulgą – w końcu nie trzeba już udawać, że jest się na szczycie, kiedy w rzeczywistości stoi się w ciemności.
To tutaj w końcu pozwalasz sobie powiedzieć głośno: „stało mi się coś złego”, „cierpię”.
To tutaj zdejmujesz maski.
Dolina daje schronienie.
💦 Jest w niej źródło – diagnoza.
„Mam depresję”. „Mam ADHD”. „Mam lęk”. „Dotknęła mnie przemoc”
Te słowa są jak ulga – w końcu wiem, co się ze mną dzieje.
W końcu ma to nazwę.
To nie moja wina.
W Dolinie Nazwania można odpocząć.
Potrzeba zaopiekować rany. Nauczyć się:
* Rozpoznawania i rozumienia emocji
* Współpracowania z ciałem
* Bycia dla siebie dobrym, opiekuńczym
* Samo-współczucia i akceptacji
🌤️ Ale doliny mają to do siebie, że są ciepłe i bezpieczne. Można w nich osiąść.
I wtedy diagnoza przestaje być drogowskazem, a staje się adresem.
- „Spóźniłem się, bo mam ADHD”.
- „Nie mogę się zaangażować w związek, bo mam pozabezpieczny styl przywiązania”
- „Kupuję kompulsywnie, bo to mój mechanizm obronny”
- „Krzyczę na ciebie, bo mam traumę z dzieciństwa”
📍Diagnoza staje się granicą Twojego świata.
Dolina, która miała być miejscem postoju, okazała się celem podróży.
⛰️ A oto przed Tobą na horyzoncie wznosi się Pagórek Odpowiedzialności.
Nie jest wysoki, jednak wymaga wysiłku i odwagi. Trzeba wstać z miejsca.
Na Pagórku nie zaprzeczasz temu, co Ci się przydarzyło, nie udajesz.
Nie mówisz sobie „weź się w garść”.
Ale przestajesz definiować siebie tylko przez to, co było w dolinie.
🧗 Wspinaczka na Pagórek bywa męcząca. Wymaga, zakończenia bycia ofiarą okoliczności i przyjęcia odpowiedzialności za swoje życie.
Nie za to, co Ci się przydarzyło – za to, co teraz z tym zrobisz.
Tutaj możesz się nauczyć:
* Budowania struktury i rutyny
* Komunikowania własnych granic
* Podejmowania decyzji
* Rozpoznawania swoich schematów i świadomego wybierania innych
* Komunikowania potrzeb
* Planowania i działania
🪝 Jest pewien haczyk: żeby móc się wspiąć, potrzebujesz najpierw odpocząć w dolinie.
Żeby wziąć odpowiedzialność, konieczne jest wcześniejsze nazwanie tego, za co NIE jesteś odpowiedzialna i odpowiedzialny.
Nie da się przeskoczyć doliny i od razu wskoczyć na pagórek.
Ale żeby ruszyć dalej, potrzebujesz w końcu wstać.
Szkoda by było, pozostać w dolinie na zawsze.
❔ W dolinie pytasz: „co ze mną jest?”
Na pagórku pytasz: „co ja z tym zrobię?”
W dolinie uczysz się akceptacji.
Na pagórku uczysz się zmiany.
I potrzebujesz obu.
