Psychonarium

18/05/2026

Lasy namorzynowe są piękne i wyjątkowe, a jednocześnie stanowią niezwykle pojemną metaforę sposobu, w jaki możemy myśleć również o nas samych.

Pod powierzchnią tworzą rozległy, splątany system korzeni: niewidoczny na pierwszy rzut oka, a jednak podtrzymujący całą strukturę.
Być może podobnie jest z ludźmi. Na głębszym poziomie psychiki pozostajemy zakorzenieni w bardzo podobnych lękach, pragnieniach, uniwersalnych wartościach i ideach, choć na powierzchni każde z nas wyrasta w zupełnie inny sposób. Jednocześnie, każde drzewo pozostaje oddzielne i indywidualne, a jednak czerpie siłę ze wspólnego systemu korzeni.

Może właśnie dlatego lasy namorzynowe potrafią stawać się naturalną ochroną przed falami oceanu, a jednocześnie miejscem schronienia i życia dla innych istnień. Wreszcie, każde drzewo może czerpać zarówno ze swoich własnych korzeni, jak i z obecności pozostałych. I być może właśnie to stanowi o ich sile.

🍃

14/05/2026

Rupi Kaur, Mleko i miód, Wydawnictwo Otwarte, Kraków 2021, s. 285.

06/05/2026

Czasem zastanawiasz się, jak to się stało, że znów powtarza się ten sam schemat.

Niektóre osoby przyciągają nas właśnie dlatego, że dotykają czegoś bardzo starego - głodu, braku, niezaspokojonej potrzeby.

I nawet kiedy świadomie widzimy zagrożenie, jakaś część psychiki wciąż chce wracać...

„... like a moth to a flame…”

The Moth don't care when he sees the flame.Performed and produced by Bobby Woods & Les Deux Love OrchestraWritten by Aimee Mann

03/05/2026

Coraz częściej obserwuję, że jednym z fundamentalnych aspektów cierpienia, które przyprowadza osoby do psychoterapii, nie są jednostki chorobowe, ale coś, co - za Edith Eger - można nazwać głodem.

Głodem miłości.
Uwagi.
Akceptacji.

Podstawowych potrzeb, które z różnych powodów nie zostały wystarczająco zaspokojone w dzieciństwie.

Gdy te potrzeby nie zostały nakarmione, z czasem zaczynają kierować naszymi - pozornie racjonalnymi - decyzjami, popychając nas w stronę nieustannego odtwarzania podobnych scenariuszy.

To nie zawsze jest widoczne na pierwszy rzut oka.
Przychodzi pod różnymi postaciami - czasem napięcia, perfekcjonizmu, wycofania albo „radzenia sobie”, maskujących chroniczne poczucie pustki, poczucie, że czegoś jest za mało.

Może nie chodzi o to, żeby „naprawić siebie”.
Może chodzi o to, żeby przestać być głodnym?

🥀

Na zdj. cyt.: Edith Eger, Wybór. Przetrwać niewyobrażalne i żyć, Wydawnictwo Czarna owca: Warszawa 2017, s. 25.

26/04/2026

Są takie rzeczy, które najpierw muszą zostać wydobyte zanim będą mogły być przeżyte.

Czasem to jest słowo,
czasem obraz,
czasem coś, co powstaje między palcami...

Na warsztatach widziałam, jak to, co było wewnątrz szukało dla siebie formy
i dopiero wtedy mogło spotkać "światło".

Może dlatego tworzymy -
nie tylko żeby wyrazić,
ale żeby połączyć.

To, co było zbyt ciche
z tym, co może zostać usłyszane.
To, co było zamknięte
z tym, co może być dotknięte.

I może właśnie tam -
w tej szczelinie między wnętrzem a światem
pojawia się coś jeszcze...

oddech
ciało
czyjaś obecność.

🤍

Na zdj. Alda Merini z tomu "Ziemia Święta", Wydawnictwo Austeria 2019.

15/04/2026

✨️ Czasem coś się w nas wydarza, na co nie ma słów. Nie wszystko może być nazwane.

Są rzeczy, które krążą między ciałem a umysłem. Jak mikro-ślady. I dopiero kiedy się zatrzymasz, możesz spróbować nadać temu kształt.

✨️ W piątek spotykamy się na ostatnim spotkaniu kobiecego cyklu w Czeladzi. Będziemy pracować z żywicą, ale to nie jest tylko spotkanie z materią.😉

To będzie przestrzeń, w której można coś zatrzymać i nadać temu formę.

Jeśli czujesz, że to do Ciebie mówi — przyjdź.
🙏

Na zdjeciu: Rafał Olbiński, Przedawnione przypuszczenie.

09/03/2026

Po Dniu Kobiet zostaje we mnie wdzięczność. 🙏

…bo KOBIECOŚĆ to także moc płynąca z obecności. Czułej, uważnej - takiej, która potrafi naprawdę zobaczyć drugą osobę.

Z bycia razem, z uważności, z przestrzeni, w której możemy po prostu oddychać i być sobą, może narodzić się coś niezwykle cennego - poczucie, że nie jesteśmy same.

Czasem największa siła rodzi się właśnie we WSPÓLNOCIE, która w dzisiejszych czasach może stawać się lekarstwem na rosnącą izolację i samotność. ✨

Dziękuję, Drogie Kobiety za (współ)obecność i Baba Joga Studio za stworzenie dla niej tak ciepłej przestrzeni.
💚💚💚

01/03/2026

AMOR FATI (łac. „umiłowanie losu”) jako stoicka postawa filozoficzna, którą spopularyzował Friedrich Nietzsche, to pełna akceptacja wszystkiego, co przynosi życie - zarówno radości, jak i cierpienia. To zgoda nie tylko na to, co łatwe i przyjemne, ale także na to, co trudne, bolesne, wymagające uznania straty i własnej niemocy.

Joseph Campbell pisał o tym jako o umiłowaniu „w istocie własnego życia”:

„Jeśli mówisz «nie» choćby tylko jednemu składnikowi swojego życia, to drzesz na strzępy całość. (…) Im większe i groźniejsze jest wyzwanie sytuacji, którą człowiek ma do zasymilowania, tym większy jest format tego, kto potrafi to uczynić. Demon, którego zdolny jesteś przełknąć, udziela ci swojej siły, a im większy jest ból życia, tym więcej z niego dostajesz.”

I przytacza dalej historię kobiety, która mówiła: „To zrobił mi Bóg”. Odpowiedział jej:

„Nie, zrobiłaś to sobie sama. Bóg jest w Tobie. Sama jesteś swoim stwórcą. Jeśli odnajdziesz w sobie miejsce, z którego wywiodłaś to wszystko, potrafisz z tym żyć i zaakceptować to, może nawet cieszyć się tym jako swoim życiem.”

Amor fati to odwaga powiedzenia: "To jest moje życie - w całości.” Wszystkie jego elementy budują to, kim się stajemy. Nie wybieramy wszystkiego, co nas spotyka. Ale możemy wybrać, czy uczynimy z tego ciężar, czy siłę. Choć zwykle nie jest to proste zadanie - wymaga cierpliwości, pokory i czasu. Akceptacja nie jest rezygnacją. Jest dojrzałością.

🪷

Joseph Campbell, "Potęga mitu", Wydawnictwo Znak 2025, s. 308.

Na zdjęciu: Caspar D. Friedrich, "Wanderer above the sea of fog", (1818).
Źródło: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Caspar_David_Friedrich_-_Wanderer_above_the_sea_of_fog.jpg