Co to jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/104980121186012/

Mgr Maria Grunwald Psychoterapeutka, Czerniejewo gmina (2026)

01/02/2026

Przestań troszczyć się o innych.
Zatroszcz się o siebie.

To zdanie brzmi inaczej, kiedy naprawdę się mu przyjrzysz.
Bo troska nie ma jednej twarzy.
Czasem jest cicha.
Czasem zmęczona.
Czasem ubrana w działanie, a nie w słowa.

Kobiety często troszczą się emocjonalnie.
Myślą za wszystkich.
Czują za wszystkich.
Pilnują relacji, nastrojów, atmosfery.
Dbają, żeby było dobrze, spokojnie, bez konfliktu.
Noszą w sobie cudze emocje.
Cudze potrzeby.
Cudze napięcia.
I często nie pytają siebie:
A gdzie w tym wszystkim jestem ja?

Mężczyźni często troszczą się inaczej.
Poprzez pracę.
Poprzez odpowiedzialność.
Poprzez zapewnianie bezpieczeństwa.
Poprzez myśl:
Muszę dać radę.
Muszę utrzymać.
Muszę zabezpieczyć.
Nie mogę się rozsypać.
Często nie mówią o zmęczeniu.
Nie pokazują lęku.
Nie przyznają się do przeciążenia.
Bo przecież troska ma wyglądać jak siła.

I tu spotykają się oba światy.
Ona jest wyczerpana emocjonalnie.
On jest wyczerpany odpowiedzialnością.

Ona mówi: nikt mnie nie widzi.
Ale za tym często stoi coś więcej:
Bo ja sama siebie nie pokazuję.
Bo ciągle jestem dla innych, a nie ze sobą.
Bo nauczyłam się, że moje potrzeby są mniej ważne.
Bo jak przestanę się starać, to zostanę sama.
Więc daje jeszcze więcej.
Jeszcze ciszej.
Jeszcze grzeczniej.
Jeszcze bardziej kosztem siebie.
I im bardziej znika,
tym mniej jest widziana.

On myśli: przecież wszystko robię.
A za tym często kryje się:
Jeśli przestanę, zawiodę.
Moja wartość jest w tym, ile daję i ile udźwignę.
Nie mogę się zatrzymać, bo wtedy wyjdzie, jak bardzo jestem zmęczony.
Nie wiem, jak być ważny inaczej niż przez działanie.

Więc pracuje więcej.
Bierze na siebie więcej.
Milczy dłużej.
I im więcej robi,
tym mniej jest naprawdę obecny.

I tak powstaje cisza między nimi.
Nie z braku troski.
Z nadmiaru niesłyszanych potrzeb.

Ona potrzebuje zobaczenia.
On uznania.
Oboje odpoczynku od bycia wystarczającymi.

Oboje są zmęczeni.
Oboje się starają.
Oboje się troszczą, tylko inaczej.
I oboje często zapominają o sobie.

W psychoterapii widzimy to bardzo wyraźnie:
nadmierna troska, niezależnie od formy
z czasem zamienia się w samozaniedbanie.

Bo kiedy:
Cały czas dajesz,
Bierzesz na siebie za dużo,
Ignorujesz sygnały z ciała,
Odkładasz siebie na potem
to w końcu ciało i psychika upominają się o uwagę.
Zmęczeniem.
Napięciem.
Wycofaniem.
Złością.
Pustką.

Dlatego to zdanie nie jest przeciwko trosce.
Ono jest o równowadze.
Nie przestawaj troszczyć się o innych kosztem siebie.
Nie zamieniaj miłości w obowiązek.
Nie myl odpowiedzialności z rezygnacją z siebie.
Bo troska, która niszczy, przestaje być troską.
Zatroszcz się o siebie.
Bo prawdziwa troska, ta zdrowa
zaczyna się od siebie.
Dopiero potem może iść dalej.
Bez poświęcania.
Bez znikania.
Bez łamania siebie.
Bo prawda jest taka:
kiedy jesteś wyczerpana, Twoja troska przestaje być czysta.
Zaczyna być obowiązkiem.
Ciężarem.
Poświęceniem.

A troska, która boli, nie leczy.

Najpierw Ty.
Nie dlatego, że inni się nie liczą.
Tylko dlatego, że Ty też się liczysz.

I bez Ciebie, tej prawdziwej/go, czującej/go, obecnej/go
nie ma zdrowych relacji.
Jest tylko przetrwanie.

Jak długo już trwasz?

26/01/2026

Związki nie rozpadają się przez jeden konflikt.
Rozpadają się z powodu braku rozmowy i powtarzanie tego samego bez rozwiązania.

Na początku wszystko wygląda niewinnie.
Coś się wydarzyło. Emocje są duże.
Nie rozmawiamy od razu, bo nie ma przestrzeni, bo boli, bo lepiej poczekać.
I to jest w porządku.
Emocje są złym doradcą.

Bo problem nie jest w tym, że coś się wydarzyło.
Problem zaczyna się wtedy, gdy do tego nie wracamy w odpowiednim momencie, tylko zaczynamy to mielić w kółko po czasie.

I wtedy zaczyna się to, co wiele osób myli z pracą nad relacją.
Wracamy do tego samego.
Opowiadamy to samo.
Przeżywamy to w kółko.
Nie po to, żeby zrozumieć i pójść dalej
tylko po to, żeby rozładować napięcie emocjonalne, które i tak wraca.

Relacja w takiej sytuacji zaczyna przypominać ciasto drożdżowe.
Na początku drożdże pracują.
Jest potencjał, ciepło, możliwość wzrostu.
Ale jeśli to ciasto za długo zostawisz bez opieki?
Nie zadbasz o odpowiedni czas wyrastania i moment pieczenia,
będziesz je ciągle ugniatać, ciągle poprawiać
to ono nigdy nie stanie się czymś dobrym. Powstanie zakalec.

Niby da się zjeść.
Jednak będzie ciężkie, zbite, suche.
Trudne do przełknięcia.
Zostawi niesmak.
Obciąży żołądek.
Po nim nie poczujesz się dobrze.

Dokładnie tak samo wygląda relacja oparta na niewyjaśnionych konfliktach.
Z zewnątrz niby wszystko gra.
A w środku ciężar, napięcie, brak lekkości i przepływu.

Dokładnie tak samo reaguje psychika w relacji, w której konflikty nie są domykane.
Najpierw pojawia się frustracja i żal.
Potem niechęć.
Niechęć do rozmowy.
Niechęć do tłumaczenia się.
Niechęć do bycia blisko.

Zaczynamy się wycofywać.
Nie dlatego, że nie kochamy.
Tylko dlatego, że kontakt boli.
Następuje oddalenie emocjonalne,
nie ma ciekawości drugiej osoby,
powstaje znieczulenie zamiast bliskości.
Poczucie, że nic mi się nie chce, choć obiektywnie wszystko jest ok.

Bo to nie jest lenistwo, obojętność.
To jest przewlekłe zatrucie emocjonalne.

Jeżeli nic z tym nie zrobisz będzie
tak samo jak z mięsem mielonym.
Jedno przemielenie, w porządku.
Ale jeśli mielisz je w kółko, bez końca, bez decyzji co z nim zrobić,
to się zepsuje.
I jeśli je zjesz, zatrujesz się.

Relacja działa identycznie.
Nierozwiązany konflikt nie znika.
On fermentuje.
Wchodzi w ciało.
Wchodzi w zachowanie.
Wchodzi w sposób, w jaki patrzysz na drugą osobę.

I teraz najważniejsze.
To nie chodzi o kontrolę.
Nie chodzi o pilnowanie emocji.
Nie chodzi o radzenie sobie.

Chodzi o dojrzałość relacyjną.
O to, żeby:
dać emocjom opaść,
wrócić do tematu na spokojnie,
zobaczyć perspektywę drugiej strony,
uznać ją, nawet jeśli się z nią nie zgadzasz,
i domknąć temat, zamiast nosić go w sobie latami.

Bo relacje nie umierają gwałtownie.
One zatruwają cię powoli.

Nie myśl, że jakoś to będzie,
to jakbyś wiedział, że mięso śmierdzi,
i mimo to brał kolejny kęs.

W pewnym momencie nie chodzi już o to, czy da się jeszcze wytrzymać,
tylko o to, czy mamy odwagę przestać jeść coś,
co nas regularnie zatruwa.

15/01/2026

DEKALOG WŁASNYCH ZAKAZÓW
Czyli jak skutecznie chowamy się przed sobą.
Większość z nas nosi w sobie coś, czego nigdy świadomie nie spisała,
a co rządzi nami codziennie.

Własny dekalog.
Nie przykazań życia.
Tylko zakazów istnienia.
1. Coś jest ze mną głęboko zepsute i tego nie da się naprawić.
2. Inni jakoś żyją, radzą sobie, ogarniają emocje a ja nawet nie wiem, od czego zacząć.
3. Jeśli odpuszczę kontrolę, wszystko się rozsypie i będzie tylko gorzej.
4. Muszę być czujny/a cały czas, bo inaczej wydarzy się coś złego.
5. Jak nie robię wszystkiego perfekcyjnie, to znaczy, że zawiodłem/am.
6.Moja wartość zależy od tego, czy daję radę, czy nie sprawiam problemu.
7. Nie wolno mi być słabym/ą, bo wtedy nikt mnie nie uniesie.
8. Moje potrzeby są przesadą, a emocje obciążeniem dla innych.
9. Jeśli jest mi ciężko od dawna, to znaczy, że taki/a już jestem.
10. Lepiej niczego nie oczekiwać, nie chcieć za dużo, nie ufać, wtedy mniej boli.
I z tym żyjemy.
Oddychamy tym, karmimy się tym.
Budując relacje, decyzje i całe życie wokół tego dekalogu.

Depresja mówi: nie ma sensu, to się nigdy nie zmieni.
Lęk mówi: uważaj, nie puszczaj kontroli.
DDA mówi: jak nie będziesz czujny, ktoś zawiedzie.
Perfekcjonizm mówi: jeszcze niewystarczająco dobrze.
Kontrola mówi: tylko tak jesteś bezpieczny.

Kiedy słyszę, jak pacjenci opowiadają o sobie wyłącznie przez to,
czego nie potrafią,
jak bardzo są nie tacy,
jak bardzo muszą się pilnować,
mam czasem w środku jedno, bardzo ludzkie:
ja pierdolę…

Bo to nie jest prawda o nich.
To jest system przetrwania.
Ten dekalog nie wzmacnia.
On daje iluzję bezpieczeństwa.
Jak kaktusy ustawione wokół siebie,
kłują, ranią, ale mają chronić.
Lepiej się kontrolować, umniejszać, pilnować,
niż znów poczuć bezradność.

A teraz zatrzymajmy się na chwilę.
Co by było, gdyby te kaktusy zniknęły?
Gdybyśmy zabrali kontrolę, perfekcję, czujność, ciągłe napięcie?
Gdybyś został/a sam/a ze sobą.
Bez zakazów.
Bez trybu przetrwania.
To pytanie bywa przerażające.
Bo wtedy trzeba się spotkać z prawdziwym sobą,
a nie z mechanizmem obronnym.

Dlatego proponuję coś innego.

DEKALOG WŁASNYCH WZMOCNIEŃ
Nie idealny.
Nie pozytywny.
Regulujący układ nerwowy.
Prawdziwy.
Może wyglądać tak:
1.Nawet jeśli mój umysł mówi, że jestem beznadziejny/a, to nie jest fakt, to objaw.
2. Nie muszę kontrolować wszystkiego, żeby być bezpieczny/a.
3. To, że jest mi trudno, nie znaczy, że jestem słaby/a znaczy, że długo byłem/am sam/a z ciężarem.
4. Nie muszę być perfekcyjny/a, żeby zasługiwać na spokój i bliskość.
5. Mam prawo odpuścić czujność i nie sprawdzać wszystkiego po sto razy.
6. Moje emocje nie są zagrożeniem są informacją.
7. To, że kiedyś musiałem/am być silny/a, nie znaczy, że dziś muszę być sam/a.
8. Mogę robić rzeczy wystarczająco dobrze i to naprawdę wystarczy.
9. Nie jestem zepsuty/a jestem zmęczony/a długim byciem w trybie przetrwania.
10. Mogę uczyć się życia bez ciągłego napięcia. I to jest bezpieczne.

To nie jest naiwne.
To jest regulujące.
To jest leczące.
Bo życie według dekalogu zakazów to życie w napięciu.
A życie według dekalogu wzmocnień,
to powolne wychodzenie z alarmu.

Może więc warto dziś zapytać siebie:
Czy ja nadal żyję tak, jakbym musiał/a przetrwać,
czy już mogę zacząć żyć?

I czy te kaktusy naprawdę mnie chronią…
czy tylko nie pozwalają mi wreszcie odetchnąć?
Przeczytaj, udostępnij, pomagaj.

14/01/2026

Coraz częściej słyszę, że waga staje się definicją człowieka.
Jakby liczba na wadze decydowała o tym, kim jesteśmy, jacy jesteśmy, na co zasługujemy i kiedy wreszcie możemy zacząć żyć naprawdę.

I to wcale nie dotyczy tylko osób z nadwagą czy otyłością.
To dotyczy wszystkich.
Słyszę to od ludzi w różnym wieku:
Gdybym ważyła trochę mniej, moje życie wyglądałoby inaczej.
Jak schudnę 3–4 kilo, to wtedy...
Ale też:
Jestem za gruba jeszcze, ale gdybym miała trochę większe biodra, pośladki, to byłoby lepiej.

Zauważasz to?
Nieważne, po której stronie jesteśmy. Prawie zawsze jest jakieś gdybym ważył(a) inaczej.
Jakby waga była punktem odniesienia do szczęścia, pewności siebie, relacji, odwagi, poczucia własnej wartości.
Jakby ciało miało najpierw spełnić jakiś warunek, żebyśmy mogli czuć się okej ze sobą.
A przecież waga nie jest definicją:
– nie definiuje naszych cech
– nie mówi, kim jesteśmy
– nie określa, jakimi jesteśmy ludźmi
– nie mówi nic o naszej wartości

I kiedy pytam:
Jeśli schudniesz, to czy naprawdę będziesz się lepiej czuć?
Co dokładnie miałoby się zmienić w Twoim życiu?

Często zapada cisza.
Bo odpowiedzi wcale nie są takie oczywiste.
Może więc problem nie leży w kilogramach.
Może leży w tym, że nauczyliśmy się patrzeć na siebie przez pryzmat ciała, zamiast przez to, co czujemy, czego potrzebujemy, kim jesteśmy w środku.
I może warto czasem zapytać siebie nie:
Ile powinnam/powinienem ważyć?
ale:
Dlaczego uzależniam swoje poczucie bycia wystarczającą osobą od liczby na wadze?
To pytanie nie jest łatwe.
Ale bywa bardzo uwalniające.
Prawda jest taka, że waga bardzo często staje się wygodnym wymówką.
Wymówką, żeby nie żyć.
Wymówką, żeby nie iść po swoje.
Wymówką, żeby nie pokazać się światu.
Wymówką, żeby nie czuć się wystarczającą osobą tu i teraz.
Łatwiej powiedzieć:
Jak schudnę, to będę pewniejsza/pewniejszy siebie.
niż zajrzeć głębiej i zapytać:
Dlaczego teraz nie pozwalam sobie czuć się wystarczająco?

Czasem waga staje się zasłoną.
Zasłoną dla lęku.
Dla wstydu.
Dla braku akceptacji.
Dla przekonania, że na bycie sobą trzeba najpierw zasłużyć.

Jeśli nie nauczysz się szanować siebie teraz,
to żadna liczba na wadze Ci tego nie załatwi.

Pytanie do Ciebie:
Gdyby waga jutro przestała istnieć,
co by się zmieniło w Twoim życiu?
Co dziś odkładasz na potem, myśląc, że najpierw musisz wyglądać inaczej?

Jeśli masz odwagę, napisz w komentarzu.
Może nie tylko dla siebie. Może też dla kogoś, kto czyta i myśli, że jest z tym sam.

08/01/2026

Nie potrzebujesz cofania czasu.
Potrzebujesz uznania tego, kim już jesteś.

Nowe narodzenie nie polega na cofnięciu czasu.
Często słychać słowa:
„Gdybym miała/ał ten rozum 10–20 lat temu, to co ja bym nie zrobiła/zrobił”.
Tylko, że patrzenie wstecz nie tworzy ruchu.
Tworzy zatrzymanie. Stagnację, zamrożenie.
Stan niebycia, nieistnienia.
Patrzenia tylko na porażki, swoje niedoskonałości, braki.
To fakty czy nasze fantazje na swój temat?

Nowe narodzenie nie zaczyna się od pytania:
Co by było, gdyby wtedy…?
ale od czegoś dużo ważniejszego:
Co ja mam dzisiaj?
Dziś mam:
– doświadczenia, także te trudne
– wiedzę, której nie da się przeczytać w książkach
– zasoby, które przyszły razem z błędami
- instynkt przetrwania
- wytrzymałość
- wrażliwość
- tęsknota za bliskością
- zaradność,
– większą uważność na siebie

I zamiast żałować, że nie było tego kiedyś, można zapytać:
Jak mogę z tego skorzystać w najbliższym roku?
Nie po to, żeby udowodnić cokolwiek światu, innym i sobie,
ale po to, żeby żyć pełniej, spokojniej, prawdziwiej.

To odrodzenie nie jest spektakularne.
Jest ciche.
Wzbogacające.
Osadzone w tym, co realne.
Nie patrz już na siebie sprzed lat.
Patrz na siebie teraz i ucz się używać tego,
co masz, w dobry dla siebie sposób.
To wystarczy.
To jest Twój nowy początek.

Jak Ty widzisz siebie w tej nowej drodze?

31/12/2025

Niech Nowy Rok nie zaczyna się od postanowień ani od presji, że coś trzeba zmienić.
Niech będzie zaproszeniem do puszczenia nadmiaru oczekiwań i tego, na co i tak nie ma się wpływu.
Niech pojawi się więcej uważności na siebie, na sygnały ciała, na emocje, na to, co podpowiada serce.
Niech będzie więcej zgody na słuchanie własnej intuicji.
Bez pośpiechu, bez porównywania się, bez wewnętrznego przymusu więcej albo szybciej.
Niech decyzje rodzą się małe, kiedy pojawi się gotowość.
Krok po kroku, z życzliwością wobec siebie i z zaufaniem do tego, co prowadzi od środka.

Niech to będzie proces, który nie generuje napięcia ani stresu, lecz daje poczucie bezpieczeństwa, spokoju i bycia w zgodzie z tym, co jest możliwe na dany moment.

Niech rok 2026 przyniesie cichą nadzieję, że nawet bez presji i pośpiechu wszystko może układać się dokładnie tak, jak trzeba.

Do siego Roku

24/12/2025

Niech Boże Narodzenie stanie się chwilą nowego odrodzenia.
Narodzenia siebie na nowo, z tym wszystkim, co w Tobie dobre, silne, ciche i prawdziwe.
Niech narodzi się świeża nadzieja, spokój silniejszy niż lęk
i wiara, że nawet po najciemniejszej nocy może przyjść światło.

Życzę, aby te Święta stały się momentem wewnętrznego „od nowa”,
z większą łagodnością dla siebie i uważnością na drugiego człowieka.
Niech staną się Twoim osobistym odrodzeniem, w którym odrodzą się Twoje zasoby:
doświadczenie, wrażliwość, odwaga, mądrość i nadzieja,
które już w Tobie są i które mogą poprowadzić Cię dalej.
A to, co ciężkie, niesłużące i niepotrzebne,
niech zostanie z tyłu, bez żalu, bez poczucia straty.
Niech w to Nowe Narodzenie każdy wejdzie lżej,
niosąc ze sobą tylko to, co wspiera, buduje i daje światło.

Potraktuj to jak białą, czysta, kartkę z
przestrzenią na spokój i ciszę.
A rok 2026 stanie się zapisem nowego etapu,
tworzonego od nowa, uważnie, w zgodzie ze sobą,
z tym, co wspiera, buduje i daje sens.

Niech te Święta będą początkiem dobrego, jasnego początku.

08/12/2025

Wszystko zależy od naszego patrzenia na siebie.
Kiedyś myślałam, że imieniny w grudniu są bez sensu. Przeniosłam na sierpień.
Czy miały sens? Nie wiem. Po prostu były.
Kilka lat temu wróciły na swoje miejsce.
Przecież grudzień to najpiękniejszy miesiąc, atmosfera świąt, magiczne światło, zapachy. Teraz je czuję.
Wcześniej to nie grudzień mi przeszkadzał, to ja sama sobie przeszkadzałam. Nie akceptując siebie, negowałam w ten sposób swoje święto.
Teraz za nic nie chciałabym zmiany.
Wreszcie zauważam tę magię imienin w grudniu.
A jak jest u Ciebie?

02/12/2025

Spokój i ukojenie.
Bądź czuły na te święta.

Podaruj Nadzieję, która koi, wiarę, która wspiera i miłość, która tworzy bliskość.
Te święta mogą być piękne. Ale mogą też być trudne.
Wielu z nas niesie w sobie więcej napięcia, niż pokazuje.
Dlatego właśnie teraz, bardziej niż kiedykolwiek , warto podarować coś, co naprawdę ma znaczenie.
Nie ma nic cenniejszego niż zdrowie psychiczne naszych najbliższych. A troska o nie to najlepsza inwestycja, jaką możesz dać sobie lub komuś, kogo kochasz.
W czasie, gdy tempo życia przytłacza, a emocje gęstnieją wraz z końcem roku, prezent w postaci profesjonalnej terapii może stać się najpiękniejszym i najbardziej troskliwym gestem.

Najpiękniejszy prezent to taki, który zostaje na dłużej niż święta.
Zdrowie psychiczne to fundament, o którym często przypominamy sobie za późno.
Świąteczne Pakiety Psychoterapii to prezent, który nie kończy się po odpakowaniu.
To spokój, bezpieczeństwo, rozmowa, przestrzeń na oddech.
To poczucie, że ktoś wreszcie zostaje wysłuchany.
W świecie pełnym pośpiechu podaruj coś, co przynosi ulgę, a nie chwilową radość.
Zadbaj o to, co naprawdę ma wartość.

Dlaczego warto?
Bo zdrowie psychiczne to najcenniejszy prezent, jaki można komuś ofiarować.
Bo troska jest gestem, który zostaje znacznie dłużej niż rzeczy materialne.
Bo inwestowanie w siebie i bliskich to decyzja, która zwraca się w dobrostanie każdego dnia.
Twoja troska jest ważniejsza niż kolejny przedmiot pod choinką.
To prezent dla serca, głowy i duszy.
Najdroższe są rzeczy, których nie widać — jak spokój.
Wydane pieniądze wracają w postaci ulgi i zdrowia.
Psychiczne ukojenie zostaje z nami latami.

Pakiet „Spokojne Święta”
Psychoterapia dla Dorosłych
Idealny dla osób, które potrzebują zatrzymać się, odzyskać równowagę i otrzymać profesjonalne wsparcie.
Bo nigdy nie wiesz, co ktoś w sobie nosi.
Czasem pod uśmiechem kryje się zmęczenie, lęk, bezradność, strach.
Terapia to przestrzeń, w której wreszcie można to zdjąć z ramion.
Bez niego trudno cieszyć się świętami, rodziną, a nawet sobą.
To prezent, który naprawdę zmienia codzienność.
Terapia daje narzędzia, nie tylko pocieszenie. Uczy, jak radzić sobie z napięciem, stresem, nadmiarem emocji, lęków.

Dlaczego?
Bo dorośli też się gubią.
Pracą, rodziną, odpowiedzialnością.
Czasem naprawdę potrzebują kogoś, kto ich wysłucha, bez ocen.
To wsparcie, które działa długofalowo.
W pakiecie:
4 indywidualnych sesji psychoterapii – 600zł.
Konsultacja wstępna z omówieniem potrzeb.
Możliwość kontynuacji terapii w preferencyjnej cenie.

Pakiet „Lekko w Nowy Rok”
Psychoterapia dla Młodzieży
Subtelny prezent dla nastolatka, który potrzebuje rozmowy, zrozumienia, regulacji emocji lub wsparcia w budowaniu poczucia własnej wartości.
W pakiecie:
4 sesji terapeutycznych ukierunkowanych na emocje i komunikację - 600zł
Konsultacja dla rodzica/opiekuna
Bezpieczna, przyjazna przestrzeń do rozmowy.

Dla kogo?
Dla młodzieży zmagającej się z lękiem, stresem szkolnym, samotnością, kryzysem tożsamości lub przeciążeniem emocjonalnym.
Nie ma większego spokoju niż świadomość, że Twoje dziecko czuje się bezpiecznie emocjonalnie.
W świecie pełnym presji, porównań i oczekiwań, świąteczny pakiet psychoterapii może być dla nastolatka czymś więcej niż prezentem, może być oddechem.
Bo nastolatkom jest dziś najtrudniej.
Presja, oceny, porównania, niepewność, przemoc rówieśnicza.
Pakiet terapeutyczny to bezpieczne miejsce na rozmowę i wyciszenie.

Prezent, który zmienia więcej niż jeden dzień.
To wsparcie, które działa długofalowo.
To pieniądze, które wracają… w spokoju, sile i lepszym samopoczuciu.
Materialne prezenty cieszą chwilę.
Wsparcie psychiczne — całe życie.

Zachęcam do zakupu pakietów poprzez wiadomość prywatną lub kontakt telefoniczny.
mgmozliwości@gmail.com
Pakiety można dopasować indywidualnie.
Jeżeli nie masz jeszcze pomysłu na prezent dla swojego zespołu, odezwij się.
Ustalimy pakiety dopasowane dla Twojej organizacji.
Bądźcie uważni, cisza nie oznacza spokoju.

19/11/2025

Nie odwracaj wzroku!
Międzynarodowy Dzień Przeciwdziałania Przemocy wobec Dzieci.
Przemoc wobec dzieci nie zawsze zostawia siniaki.
Czasem zostawia pusty żołądek.
Czasem brudne ubrania, których nikt nie pierze.
Czasem buty, które od miesięcy są za małe, zepsute.
Czasem słowa, które bolą bardziej niż cokolwiek fizycznego.
Dzieci bywają niedożywione, zasypiają głodne, wstają głodne, jedzą tylko w szkole, bo w domu nie ma, nie chce się, jest się zajętym, on tego nie lubi itp.
Bywa też inaczej, jedzenie jest, ale dziecko go nie dostaje, bo musi się nauczyć, musi zasłużyć albo niech samo sobie zrobi a czasem samo kupi.
To też przemoc.
Dzieci czasem chodzą w tych samych ubraniach przez cały rok, bo rodzice nie kupują im rzeczy, a przy tym mówią:
„Nie dostaniesz nowych butów, bo przecież nie mam na ciebie 800+”.
„Ty nawet nie wiesz, ile kosztuje twoje życie”.
„Mam was za dużo, nie da się wszystkich wykarmić”.
To są przykłady przemocy i zaniedbania.
Realne, codzienne, często widoczne, ale ignorowane, bo przecież nie ma dramatu.

I trzeba to powiedzieć jasno:
Dorośli często używają siły, krzyku, upokorzeń i zaniedbania, bo nie radzą sobie ze sobą.
A jednocześnie wymagają, żeby dziecko radziło sobie z dorosłym, który nie panuje nad emocjami.
To nie jest dyscyplina.
To nie jest twarde wychowanie.
To jest przemoc.
I jeszcze jedno:
Patologia nie ma twarzy biedy.
Patologia to nie oni tam.
Patologia to szerokie zjawisko społeczne, które może pojawić się w każdym domu:
– w domu z trudnościami finansowymi,
– w domu z wysokim statusem,
– w domu pięknym z zewnątrz,
– w domu poukładanym na zdjęciach,
– w domu, w którym nie wypada mówić o problemach.
Przemoc dzieje się tam, gdzie jest bezradność, chaos emocjonalny, brak granic albo brak troski. Nie tam, gdzie jest mniejszy lub większy portfel.

Dziecko nie ma narzędzi, by się bronić.
Nie ma siły, by protestować.
Nie ma głosu, który dorośli chcą usłyszeć.
Dlatego to my mamy zobaczyć to, czego dziecko samo nazwać nie potrafi.
Nie bulwersuj się.
Zauważaj.
Tylko wtedy mamy szansę naprawdę pomóc dzieciom, wszystkim dzieciom, niezależnie od tego, w jakim domu żyją.

17/11/2025

Absurd

Czasem zachowujemy się tak, jakbyśmy byli największymi głupcami wobec samych siebie.

Gonimy za rzeczami, które są nam kompletnie niepotrzebne, jakby od nich zależało nasze życie.
Spalamy się w rzeczach, które nie mają znaczenia. Udając, że to „ważne”, „pilne” albo „konieczne”.
W zadaniach, oczekiwaniach innych, w porównaniach, które nic nam nie dają.

Potrafimy tracić energię na walki, których nikt od nas nie wymaga,
i na udowadnianie rzeczy, które nie mają sensu.

A prawda jest taka, że większość tego, za czym latamy, to zbędne oczekiwania, cudze opinie, presja, którą sami sobie wkręciliśmy.

Zostawiamy tam energię, zdrowie i czas, jakbyśmy mieli ich nieskończoną ilość.
I w tym całym chaosie zapominamy o jednym: o sobie.

O najważniejszym zasobie, jaki mamy — własnym ciele i zdrowiu.

Zajeżdżamy się, nie śpimy, jemy byle jak, słuchamy sygnałów zmęczenia dopiero wtedy, kiedy już leżymy.

A tymczasem to, co naprawdę ważne, często leży obok – ciche, niedopieszczone, pomijane.
My sami.
Nasze ciało, które woła o odpoczynek.
Nasze zdrowie, o które troszczymy się dopiero wtedy, gdy zaczyna szwankować.
Nasza głowa, która każdego dnia nosi ciężar, którego nie zauważamy.

Zapominamy, że to nie świat ma o nas zadbać —
to my jesteśmy jedynymi, którzy mogą dać sobie troskę, łagodność i oddech.

Przecież to absurd.

Dbamy o wszystko, poza tym, co trzyma nas przy życiu.
Nie potrzebujemy kolejnych obowiązków, kolejnych udowodnień, kolejnych wyścigów.
Potrzebujemy zatrzymać się i ogarnąć jedną brutalną prawdę:
nikt za nas nie zadba o nasz spokój, zdrowie i ciało.

Jeśli my tego nie zrobimy — nie zrobi tego nikt.

Czas przestać być własnym wrogiem.

Czas przestać traktować siebie jak maszynę.

Czas zacząć żyć tak, jakbyśmy naprawdę mieli znaczenie.

Bo mamy.

To nie głupota.

To tylko nauka, którą każdy z nas musi w swoim czasie odrobić.

04/11/2025

Rodzicu…

Obowiązki szkolne można nadrobić.
Zaległe lekcje — odrobić.
Zajęcia dodatkowe — przełożyć.
Porządek w pokoju — zrobić jutro.

Ale życia Twojego dziecka nie da się odrobić.

Coraz częściej młodzi ludzie czują się przepracowani, przeciążeni, niewysłuchani.
Patrzą na rodziców, którzy chcą dla nich „dobrze”, ale czasem zapominają, że największym darem nie jest sukces, tylko obecność, zrozumienie i spokój.

Nie wszystko, co ważne, ma ocenę, dyplom czy medal.
Czasem tym, co najbardziej potrzebne, jest chwila rozmowy, przytulenie, wspólne milczenie.

Rodzicu — zatrzymaj się.
Popatrz na swoje dziecko nie przez pryzmat planu dnia, obowiązków, szkoły, umiejętności, zachowań …
Zobacz w nim człowieka, który czuje, boi się, potrzebuje wsparcia i twojej obecności i zrozumienia. W ogóle zauważenia, że jest.

Bo gdy Ty dasz mu poczucie bezpieczeństwa, świat nie będzie już tak bardzo go ranił.

Zaopiekuj się tym, co naprawdę piękne — jego wnętrzem.
Bo wszystko inne można odrobić.
Ale dzieciństwa,— nigdy.

Więc czego jeszcze nie rozumiesz?

Mgr Maria Grunwald Psychoterapeutka

01/02/2026

26/01/2026

15/01/2026

14/01/2026

08/01/2026

31/12/2025

24/12/2025

08/12/2025

02/12/2025

19/11/2025

17/11/2025

04/11/2025

Adres

Telefon

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Praktyka

Skróty

Udostępnij

Kategoria