CHCE SIĘ ŻYĆ - Gabinet Psychoterapii Integratywnej

24/12/2025

Życzę - Rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia pełnych Spokoju, Miłości i Wzajemnego Zrozumienia-niech ten czas będzie wypełniony Radością Bycia Razem ❄️🎄🎁

18/12/2025

Od nowego Roku zapraszam na Warsztaty Terapeutyczne dla Mężczyzn - " Być Mężczyzną przez duże M "
Program i opis Warsztatów - CELE WARSZTATÓW

Cele główne

1. Zbudowanie świadomego, dojrzałego modelu Mężczyzny opartego na odpowiedzialności, wrażliwości i sprawczości.

2. Wzmocnienie kluczowych kompetencji Mężczyzny w relacjach: komunikacji, granic, emocji, poczucia własnej wartości.

3. Wypracowanie indywidualnych kierunków rozwoju i nawyków wspierających poczucie bycia Mężczyzną przez duże M.

Cele szczegółowe

Zrozumienie wpływu wychowania i przekazów rodzinnych na własną tożsamość męską.

Rozpoznanie własnych zarówno mocnych jak i słabych stron oraz poznania narzędzi do pracy w tych obszarach.

Uporządkowanie relacji z emocjami (złość, wstyd, lęk, poczucie winy, niska samoocena , potrzeba docenienia i akceptacji.

Nauczenie się komunikowania emocji, potrzeb i stawiania granic bez lęku, agresji i wycofania.

Zbudowanie odpowiedzialnego podejścia do relacji partnerskiej i ojcostwa.

Wzmocnienie Męskiej sprawczości: cele, nawyki, odwaga w działaniu.

STRUKTURA MIESIĄCA – 4 SPOTKANIA

SPOTKANIE 1: „Jaki Mężczyzna? – Moja historia, moje przekazy”

Cel: świadomość własnych wzorców Męskości, analiza wpływu rodziny i społeczeństwa, stworzenie punktu wyjścia do rozwoju.

Bloki tematyczne

1. Otwarcie warsztatu

Zasady pracy, bezpieczeństwo i poufność.

Krótka runda: „Co dla mnie znaczy być Mężczyzną?”.

2. Skąd wiem, jak być Mężczyzną?

Wzorce rodzinne: ojciec, matka, brak ojca, dominacja, chłód emocjonalny, przemoc.

Analiza przekazów: „Chłopaki nie płaczą”, „Musisz sobie radzić”, „Bądź twardy”.

Jak te przekazy wpływają na życie dorosłe, relacje i emocje?

3. Męskość w XXI wieku

Zderzenie starych i nowych modeli Męskości.

Rola Mężczyzny w związku i rodzinie dzisiaj – fakty, mity i presje.

Świadomość własnej tożsamości: między tradycją a nowoczesnością.

4. Ćwiczenie warsztatowe – „Mapa Mężczyzny”

Każdy uczestnik tworzy symboliczną mapę: kim jestem jako Mężczyzna?

Sfera emocji, relacji, pracy, ciało i duchowość.

5. Podsumowanie i praca własna

Zadanie domowe: „List do siebie jako Mężczyzny, którym chcę być”.

SPOTKANIE 2: „Emocje Mężczyzny – siła, nie słabość” - czy to dobry wzór ?

Cel: uporządkowanie emocji, budowanie dojrzałej regulacji, praca z trudnymi emocjami charakterystycznymi dla Mężczyzn.

Bloki tematyczne

1. Mit Mężczyzny bez emocji

Jak Mężczyźni są uczeni emocji : wstydu, złości, lęku.

Mechanizmy wycofywania, znieczulania i unikania.

Emocjonalność jako siła, nie przeszkoda.

2. Kluczowe emocje Mężczyzny

Złość – maska innych emocji, praca z gniewem.

Wstyd – najtrudniejsza emocja męska, jak działa i jak ją nad nią pracować.

Lęk i poczucie kontroli.

Poczucie winy – często obecne wobec partnerki lub dzieci.

3. CBT dla mężczyzn – praca poznawcza

Szybkie narzędzia do rozpoznawania przekonań i automatycznych myśli.

Praca z myślami typu: „Muszę”, „Powinienem”, „Nie mogę zawieść”.

4. Ćwiczenia warsztatowe

„Co naprawdę czuję?” – praca w parach.

Regulacja złości: techniki przerwy, sygnały ciała, auto-coaching.

Praca z wstydem: „Co ukrywam przed światem?”.

5. Podsumowanie i zadanie domowe

Dzienniczek emocji na 7 dni – rejestracja wyzwalaczy i strategii.

SPOTKANIE 3: „Granice, siła i komunikacja w relacjach”

Cel: budowanie dojrzałej komunikacji, ochrony własnych granic i wyrażania potrzeb w sposób męski, ale nie agresywny.

Bloki tematyczne

1. Jak Mężczyźni chronią granice – najczęstsze błędy

Agresja, wycofanie, ironia, obojętność.

Dlaczego Mężczyźni tak reagują? Mechanizmy obronne.

2. Granice – zdrowa definicja

Co to znaczy „zdrowa siła”?

Odróżnianie granicy od kontroli i od uległości.

3. Komunikacja Męska – praktyka

Jak mówić „nie” bez poczucia winy.

Jak mówić „tak” bez poczucia przymusu.

Jak rozmawiać z partnerką, gdy pojawia się konflikt.

4. Warsztat komunikacyjny

Model komunikacji: FUKO / NVC dla Mężczyzn.

Scenki:

konflikt z partnerką,

konflikt w pracy,

stawianie granicy rodzicom.

5. Podsumowanie i zadanie domowe

Zadanie: zrobić jedną konkretą rozmowę z partnerką / w pracy, stosując model komunikacji.

SPOTKANIE 4: „Męska sprawczość – cele, misja, działanie”

Cel: budowanie poczucia wpływu, odpowiedzialności, konsekwencji i Męskiej misji życiowej. Uporządkowanie kierunków rozwoju.

Bloki tematyczne

1. Co znaczy „sprawczość”?

Różnica między działaniem a reagowaniem.

Męskość odpowiedzialna vs męskość unikowa.

2. Misja Mężczyzny

Praca z wartościami: co jest naprawdę moje?

Cele krótkoterminowe vs długoterminowe.

Jak odróżnić oczekiwania społeczne od własnych potrzeb.

3. Praca warsztatowa – „Plan 90 dni”

Cele osobiste: zdrowie, relacje, emocje, praca.

Cele partnerskie/rodzinne.

Cele związane z męskością: odwaga, konsekwencja, granice.

Tworzenie własnej deklaracji Męskiej zmiany - co bym chciał vs co mogę zmienić ?

4. Rytuał zakończenia

„Jaki Mężczyzną wychodzę z tego warsztatu?”

Krótki blok zamknięcia i podsumowania procesu.

Warsztaty odbywać się będą w Józefowie ul. Leśna 28 - czas trwania jednego warsztatu to - 90 minut . Ilość warsztatów - 10

Jeśli jesteś zainteresowany - napisz wiadomość prywatną - " Chcę wziąć udział "

Ilość miejsc - ograniczona

18/12/2025

Zapraszam do korzystania ze świadczonych przeze mnie usług pomocy terapeutycznej również w ramach funduszu NFZ - do Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego im. prof. W. Orłowskiego CMPK w Warszawie ul. Czerniakowska 231 w Zakładzie Seksuologii, Psychatrii i Psychoterapii w każdy czwartek od godz. 9.00.

06/12/2025

DYLEMAT ROZSTANIA LUB POZOSTANIA W ZWIĄZKU ...W ZWIĄZKU Z DZIEĆMI ...
" Nie mogę odejść - przecież mamy dzieci ..."
Jak bardzo często ten argument wybrzmiewa na prowadzonych przeze mnie sesjach - zarówno indywidualnych jak również podczas sesji par.
Bezdyskusyjnym pozostaje stwierdzenie, że dziecko/ dzieci - winno/ winny/ wychowywać się i wzrastać w rodzinie pełnej wzajemnego zrozumienia, empatii , miłości , poczucia bezpieczeństwa, akceptacji i szacunku.
To teoria jakże doskonała w swojej definicji ale jak często odbiegająca od rzeczywistości - przywołuje pytania - a co jeśli wyżej wymienionych cech rodzinnego wzorca - zwyczajnie nie ma lub po prostu ich w mniejszym lub większym stopniu brakuje ?
Wtedy pojawia się pytanie - " Co dalej ? "
Trudna jest odpowiedź na tak postawione pytanie, ale kiedy dochodzi do momentu uświadomienia sobie, że związek w którym się jest generuje jedynie niezrozumienie, rozczarowanie, kłótnie i wzajemne obarczanie się winą - naturalnym staje się zwątpienie co do przyszłości ...
A kiedy wszelkie próby naprawy relacji w związku nie przynoszą oczekiwanego pozytywnego efektu - budzi się nie tylko jako pierwszy - lęk ale wraz nim - poczucie straty . Straty wielu lat -zaangażowania uczuć, oczekiwań i spełnienia marzeń .
Wtedy mechanizmem obronnym - pozostaje zaprojektowanie sobie scenariusza - " Zostaję w związku ponieważ mamy dzieci " ...
Wiele osób oceni taką decyzję jako dobrą , racjonalną i przede wszystkim - dobrą dla dzieci .
Ale czy na pewno - jest to dla dzieci - dobra decyzja ?
Dzieci są niczym innym jak papierkiem lakmusowym wszystkiego tego co dzieje się w ich najbliższym otoczeniu - odbierają wszystkie emocje - nie tylko analizując je ale przede wszystkim Ich psychika kształtuje się na próbie rozumienia tychże emocji.
Widząc i odbierając w sferze emocjonalnej - rodziców, którzy się kłócą lub pozostają w relacji " cichych dni" - dziecko nie tylko czuje się zagrożone / pozbawione stabilnego miejsca w relacji z rodzicem/ rodzicami/ ale przede wszystkim odczuwa swój udział jako odpowiedzialny za zaistniałą sytuację ...
Także stwierdzenie - " Zostaję w związku bo mamy dzieci " - dobrze byłoby, aby taka decyzja posiadała świadomość faktu, że obraz związku, który przekazywany jest dzieciom będzie utrwalony na przyszłej drodze Ich życia w dorosłości...

04/12/2025

„Taka jesteś zajęta, że już o własnej matce zapomninasz”, „Nie nie – dziękuję – jakoś sobie poradzę”, „Na wszystko masz czas – tylko nie dla mnie”, „Całe życie Ci poświęciłam a Ty tak mi się odpłacasz”
- jakże typowe zwroty używane naprzemiennie przez toksyczną matkę.
Toksyczna matka – jak ją rozpoznać i jakie są skutki jej postępowania wpływające nie tylko bezpośrednio na prawidłowy rozwój dziecka ale również na jego dorosłe życie.

Używane w artykule określenie „dziecko” dotyczy zarówno dziecka w aspekcie jego dzieciństwa jak również w odniesieniu do okresu dorastania i dorosłości. Dziecko pozostaje dla matki zawsze Dzieckiem.

Relacje rodzinne mają ogromny wpływ na nasze całe życie, a więź z matką jest bardzo często podstawowym fundamentem emocjonalnego rozwoju. Niestety nie wszystkie matki wspierają swoje dzieci w zdrowy i prawidłowy sposób. W sposób, który dawałby dziecku poczucie miłości, spokoju, troski, oparcia, szacunku, bezpieczeństwa, stabilności emocjonalnej.

Toksyczna matka to osoba, której zachowania emocjonalnie ranią dziecko i pozostawiają trwałe ślady w jego psychice – najczęściej na całe życie. Przyjrzymy się cechom takiej matki, jej wpływowi na dziecko i sposobom radzenia sobie z tym – jakże niestety powszechnym problemem – wymagającym w przeważającej części przypadków - pomocy terapeutycznej.

1. Kim jest toksyczna matka?
Odpowiadając krótko - Toksyczna matka to kobieta, której sposób wychowania i relacji z dzieckiem jest dla niego destrukcyjny. / bywa również destrukcyjny dla samej matki ale w tym artykule chciałbym skupić się głównie na samym Dziecku /.
Charakteryzuje się przede wszystkim:
Kontrolą i manipulacją – dziecko nie ma własnej przestrzeni emocjonalnej ani autonomii.
Nadmierną krytyką – poprzez ciągłe wytykanie dziecku błędów, przy jednoczesnym braku pochwał i wsparcia.
Brakiem empatii – przez ignorowanie potrzeb dziecka lub ich umniejszanie.
Wymuszaniem lojalności i poczucia winy – dziecko czuje, że musi podporządkować się matce kosztem siebie.
Rywalizacją z dzieckiem – np. poprzez porównywanie z innymi lub próbę „przywłaszczenia” sukcesów dziecka.

2. Typowe zachowania toksycznej matki

a. Gaslighting – stosowany na kilku płaszczyznachach :
1. podważania percepcji i pamięci dziecka: „Nie pamiętasz tego dobrze”, „ Nic takiego nie mówiłam” , „ Znowu coś wymyślasz”
2. obwinianie i odpowiedzialność dziecka :
b. Uzależnianie emocjonalne – wymuszanie opieki lub emocjonalnej uwagi w sposób nieadekwatny do wieku dziecka tworzenie z dziecka Ratownika lub Partnera
c. Manipulacja przez poczucie winy – „Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam…”, co sprawia, że dziecko czuje się zobowiązane do poświęceń.
d. Zawłaszczanie granic – brak poszanowania prywatności, ingerencja w życie osobiste dziecka.
e. Negowanie uczuć dziecka – ignorowanie lub wyśmiewanie jego emocji.

3. Skutki wychowania przez toksyczną matkę

Długotrwałe wychowywanie się z toksyczną matką prowadzi do poważnych a często do bardzo poważnych problemów psychologicznych na każdym etapie życia dziecka – od niemowlaka do osoby dorosłej takich jak:
a. Niska samoocena – dziecko nie uczy się wartości własnej osoby.

b. Trudności w relacjach – dorosły może powtarzać schematy toksycznych zachowań w związkach.

c. Zaburzenia lękowe i depresyjne – chroniczny stres i brak wsparcia prowadzą do problemów emocjonalnych.

d. Problemy ze stawianiem granic – trudności w odmawianiu, poczucie winy, brak asertywności.

e. Dążenie za wszelką cenę do perfekcjonizmu lub występowanie nadmiernej samokrytyki – co stanowi próbę kompensacji braku uznania w dzieciństwie.

4. Jak radzić sobie z toksyczną matką

1. Uświadomienie sobie problemu – zrozumienie, że matka jest toksyczna, to pierwszy krok do poprawy swojego stanu emocjonalnego.

2. Ustalenie granic – określenie, co jest akceptowalne, a co nie, w kontaktach z matką.

3. Ograniczenie kontaktu – w trudnych przypadkach może być konieczne zmniejszenie częstotliwości spotkań lub wprowadzenie dystansu emocjonalnego.

4. Wsparcie terapeutyczne – terapia indywidualna pomaga w przepracowaniu emocji i budowaniu zdrowych relacji.

5. Rozwój samoświadomości – nauka odróżniania własnych potrzeb od oczekiwań matki.

6. Sieć wsparcia – przyjaciele, partner lub grupy wsparcia mogą pomóc w radzeniu sobie z toksycznymi relacjami.

5. Toksyczna matka a dorosłe dziecko

Dzieci wychowane przez toksyczne matki często w dorosłym życiu:
Szukają ciągłej akceptacji i aprobaty u innych – najczęściej kosztem samych siebie
Mają trudności w wyrażaniu uczuć lub stawianiu granic – głęboki lęk przed krytyką lub odrzuceniem
Mogą powielać wzorce toksycznych zachowań w związkach i w rodzinie

Przepracowanie terapeutyczne relacji z matką i własnych emocji jest kluczowe, aby przede wszystkim nie powielać destrukcyjnych schematów tym samym - budować zdrowe życie emocjonalne.

6. Podsumowanie

Toksyczna matka może znacząco wpłynąć na rozwój emocjonalny i psychiczny dziecka. Rozpoznanie toksycznych zachowań, ustalanie granic i wsparcie terapeutyczne są kluczowe dla odzyskania poczucia własnej wartości i zdrowych relacji w dorosłym życiu. Choć proces ten bywa trudny, możliwe jest wyjście z toksycznego schematu i budowanie życia opartego na szacunku zarówno do siebie i innych.

A co jeżeli wszelkie próby podejmowane przez dorosłe „dziecko”, które jest świadome i odczuwające konsekwencje toksycznej relacji z matką –- próby mające na celu uchronienie Go przed często mocno destrukcyjnymi w sferze Jego emocjonalności i psychiki – skutkami toksycznej relacji z matką – nie przynoszą oczekiwanych efektów ? Rozmowy z matką i próby uświadomienia jej jak bardzo jest to niszczące - nie przynoszą poprawy lub stają się co gorsza – nasileniem toksycznego zachowania z jej strony ?

Odpowiedzią na to pytanie jest uświadomienie sobie, który rodzaj „bólu” będzie bardziej odczuwalny – czy wynikający z zerwania kontaktów z matką czy odczuwany pozostając z nią w relacji toksycznej.

UWAGA
Zdjęcie dodane do postu zostało wygenerowane przez AI i nie odnosi się do realnej Osoby

08/10/2025

Wszystkim Wam moi Podopieczni - Bardzo Dziękuję za ocenę mojej pracy terapeutycznej - dzięki której otrzymałem prestiżowe wyróżnienie w plebistycie Orły Medycyny.

04/06/2025

Kilka słów o tym o czym należy pamiętać wchodząc w związek...

Wchodząc w związek z drugą osobą to nie tylko szeroko pojęta odpowiedzialność ale przede wszystkim uświadomienie sobie, że druga strona ma określone zachowania, spojrzenie na otaczającą nas rzeczywistość, że ma prawo uważać czy myśleć inaczej niż my , że nie jest naszym "lustrzanym odbiciem", że nie stanowi tej powszechnie uznanej za idealne połączenie - "drugiej połowy tego samego jabłka"...

Jakże często właśnie tego oczekujemy - czyli mówiąc wprost - - zakochania się w samym sobie - we własnym obrazie samego/samej siebie i swojego świata uczuć, ocen i wartości - nie dopuszczając - "inności" .
Dlatego zdarza się , że nasze oczekiwania w zderzeniu z rzeczywistością podpowiadają nam jedno - " Ona / On do mnie nie pasuje "
Z czego powstaje takie stwierdzenie ? Jakie są jego przyczyny?
Odpowiedź jest prosta ....
Ponieważ bardzo często nie dajemy Jej/Jemu szansy na- uzupełnienie naszego świata o inne doświadczenia, o inne spojrzenie na to co dzieje się wokół nas , na inną interpretację dotychczasowych naszych wniosków z życiowych doświadczeń - i wtedy najczęściej decydujemy się odejść...
Każdy z nas ma w sobie " wybudowany wewnętrzny dom" - czyli myśli, oceny, reakcje, postrzeganie rzeczywistości, doświadczenia, sposoby budowania relacji z innymi czy wreszcie nasze pasje, hobby, zamiłowania, zainteresowania itp.
A czego podświadomie pragniemy ? - pragniemy tego aby osoba wchodząca z nami w związek - nie tylko " wprowadziła się" do naszego wewnętrznego domu ale go zaakceptowała i dobrze się w nim czuła.
Zapominamy o bardzo istotnym fakcie - a mianowicie , że ta Osoba ma również zbudowany swój "wewnętrzny dom" i też najbezpieczniej - podobnie jak my - czułaby się, gdybyśmy zgodzili się w nim razem zamieszkać - porzucając/ rezygnując ze swojego ...
W tym miejscu posiadanie świadomości, że ten upragniony wspólny "dom" czyli związek - to "budowanie nowego wspólnego domu" , którego poszczególne elementy - tworzące go - powinny uwzględniać także inne od naszych - jego części - jest właściwą receptą na udany związek.
Jakże często słyszymy stwierdzenie- " Ona/ On do mnie pasuje " a jak rzadko stawiamy pytanie " Czy ja do Niej/ Niego - pasuję ? " ...
Udany związek dwojga osób to sztuka dopuszczenia możliwości spojrzenia na wszystko to co do tej pory odczuwałam/odczuwałem , przeżywałam /przeżywałem, interpretowałam/ interpretowałem - oczami tej drugiej najbliższej nam Osoby.
A jeśli pojawiają się niezrozumienia, biegunowo inne odczucia, inne oceny, wnioski - rozmawiajmy !!!
Dajmy sobie wzajemnie szansę na poznanie stanowiska drugiej strony - uszanujmy " inność" !
Owa "inność" w związku nie powinna być postrzegana jako "niedopasowanie" ale jako dodatkowa możliwość do jeszcze bardziej głębszego poznania mojej/mojego związkowej Partnerki/ Partnera.
Rozmawiajmy !- komunikujmy swoje potrzeby i emocje - bez obaw i bez budowania czarnych scenariuszy - czyli "projektowania" - " że źle zostanę odebrana/y, że pewnie mnie źle oceni, nie powiem bo co sobie o mnie pomyśli, pewnie inaczej uważa" - bo jedynie forma komunikacji pozbawiona tych wszystkich złych przypuszczeń - prowadzi do transparentnej, świadomej i bezpiecznej - relacji.
A jeśli jednak wyżej wymienione obawy pozostają w Tobie i nie możesz nad nimi zapanować - powiedz o tym swojemu parterowi/ partnerce, mężowi/ żonie - " Boję się, że mnie źle zrozumiesz ale chcę/ potrzebuję z Tobą o tym porozmawiać" - zaznaczasz tym samym , że dany problem / temat- jest dla Ciebie wyjątkowo istotny ale pomimo obaw - które komunikujesz - potrzebujesz się z tym zmierzyć - bo jest to dla Ciebie ważne !
Nie bój się komunikować swoich emocji, potrzeb - to jest nic innego jak higiena psychiczna - niewyartykułowane i kumulowane w sobie wpłyną bardzo niekorzystnie na Twoje zdrowie nie tylko psychiczne ale również fizyczne - mogą objawić się problemami określanymi jako schorzenia psychosomatyczne - pamiętajmy o tym !

A jeśli sami nie dajemy sobie rady - dobrze jest przemyśleć możliwość skorzystania z pomocy psychoterapeutycznej.

16/05/2025

Cenne słowa, które warto zapamiętać...

05/05/2025

Kilka słów o schorzeniach psychosomatycznych ...

Jakże często w przekonaniu, że dobrze będziemy odebrani lub ocenieni - postępujemy wbrew samemu sobie ... jakże często nasze wewnętrzne "ja" mówi "nie" - kiedy stając się uzewnętrznionym - mówi "tak" - popadając w swoisty "dwugłos wewnętrzny" - kiedy z jednej strony czegoś/ kogoś - nie akceptujemy ale dla tzw. " świętego spokoju" - zgadzamy się - wypowiadając pochlebne - "tak", " zgadzam się" ... co wtedy dzieje się z naszym mózgiem ?
Zaprogramowany przez nikogo innego jak przez nas samych - oczekując na konsekwentne zajęcie wcześniej obranego stanowiska - staje przed dylematem wewnętrznej rozterki - " Przecież co innego mi obiecałeś ! " - " co mam teraz z tym zrobić ? " - i w tym momencie nasz mózg stwierdza, że musi jakoś sobie pomóc aby poradzić sobie z tym wewnętrznym "kłamstwem"...
Jakie są skutki tego wewnętrznego "dysonansu" ?
Jak wiemy "psyche" działa na "some" czyli ciało - stąd staje się zasadnym pytanie - co może być oznaką tego wewnętrznego konfliktu?
Odpowiedź na to pytanie jest nie tylko niezwykle prosta ale również zmuszająca do refleksji ...
Pojawiające się nadciśnienie, drżenie rąk, problemy ze snem, nerwowe kiwanie nogą, , senność, brak skupiejności uwagi, nadpotliwość, bezdech, ataki paniki, nadpobudliwość ruchowa - to tylko kilka z możliwych objawów .
Czy zatem wskazanym jest, aby starać się uzyskać aprobatę otaczającego nas świata kosztem destrukcji samego siebie ? - czy pomimo często niesprzyjających nam przeciwności losu -pozostać
sobą świadomie czując własną niezależność ....? a jednocześnie chroniąc "some" przed destrukcją...?

05/04/2025

Budujemy relacje z innymi w taki sposób aby nie poczuć się uczuciowo "bezdomnym"...

18/03/2025

Zapraszam

19/02/2025

https://kobieta.onet.pl/psychologia/ustawienia-hellingerowskie-czym-sa-ekspertka-ostrzega-to-czary-i-gusla/33z8pgf

Ustawienia hellingerowskie. Od tygodnia uczestniczę aktywnie w grupach dyskusyjnych, forach oraz obserwuję duże konta zajmujące się tą tematyką, czytam strony internetowe oraz teksty zwolenników tej pseudopomocowej teorii. Naukowo zajmuję się tym tematem od 2010 r., kiedy na oddziale, w kt...