Strefa Początek

Strona główna
Polska
Komorniki
Strefa Początek

Dane kontaktowe, mapa i wskazówki, formularz kontaktowy, godziny otwarcia, usługi, oceny, zdjęcia, filmy i ogłoszenia od Strefa Początek, Witryna poświęcona zdrowiu i dobremu samopoczuciu, Poznań, Komorniki.

Ciało i somatyka traumy | psychotraumatologia i TSR w trakcie ksztalcenia | poliwagalna
👉Zapytaj o bezpłatną konsultację wprowadzającą.
🏡 9 miesieczny Proces Powrotu do Siebie
💆‍♀️Terapia Czaszkowo - Krzyżowa
🎶 dźwiękoterapia

19/02/2026

Wielu ludzi z CPTSD czuje się nie stąd.

Jakby przyszli z innego świata.Jakby nigdy do końca nie połączyli się z rzeczywistością, w której żyją.

To nie jest „przewrażliwienie”, wymyślanie problemów. To nie jest brak wdzięczności za to, że się jest i istnieje. To nie jest problem z adaptacją.

Niektórzy mają nieodpartą myśl, że może zostali adoptowani i utrzymuje się to w tajemnicy. Ilu z was szukało papierów adopcyjnych na strychu rodzinnego domu?

Niektórych pochłaniają sekty.

Innym przynosi ulgę koncepcja „gwiezdnych ziaren”.

Co jeszcze znaleźliście jako wytłumaczenie tej obezwładniającej tęsknoty nie wiadomo za czym?

Tymczasem to jest doświadczenie układu nerwowego, który od początku nie miał gdzie naprawdę odpocząć i poczuć się bezpiecznie.

Ta tęsknota, którą wielu nazywa tęsknotą za domem, często nie ma nic wspólnego z konkretnym miejscem ani rodziną.To tęsknota za poczuciem bezpieczeństwa, za byciem widzianą, widzianym, za spokojem w ciele. Za społeczeństwem, w którym ludzie się nie ranią. W którym drugi człowiek ma dobre intencje w stosunku do ciebie. Gdzie ludziom zależy na tym, żeby znaleźć rozwiązanie mimo różnic, a nie na tym, żeby mieć rację.

To tęsknota za czymś, czego nie da się wskazać na mapie.

Dlatego możesz mieć wrażenie, że całe życie jesteś trochę obok.Że obserwujesz zamiast należeć.Że szukasz czegoś, czego nie umiesz nazwać.

To jest ślad relacyjnej traumy.

I paradoksalnie — moment, w którym zaczynasz budować regulację w sobie, bywa pierwszym prawdziwym doświadczeniem „bycia w domu”.Nie w jakimś idealnym miejscu. Nie przy idealnym „kimś”. W ciele. W sobie.

Jeśli to znasz — nie jesteś w tym sam/a.

Jaga

poliwagalna zdrowienie powrotdosiebie bezpieczenstwo somatyka terapiasomatyczna uzdrawianietraumy dysocjacja fawning granice gaslighting emocje swiadomosc traumabonding wewnetrznedziecko

18/02/2026

Przez cały dzień jest się kompetentnym.
Zorganizowanym.
Obecnym.
Zaangażowanym.
Zaadaptowanym.

Ale pod spodem… pod skórą… ciało liczy bodźce.
Skanuje twarze.
Pilnuje tonu głosu innych ludzi.
Kontroluje mikroruchy.
Przewiduje zagrożenia.

Uśmiech, gdy w środku jest napięcie.
Sprawczość, gdy ciało jest w alarmie.
Stawanie na wysokości zadania, nawet gdy układ nerwowy nieustająco skanuje zagrożenie.

To jest wysiłek.

Kiedy wracasz do domu
i drzwi się zamykają
układ nerwowy przestaje trzymać formę.

Milkniesz.
Zwijasz się.
Nie odpowiadasz na wiadomości.
Nie odbierasz telefonów.
Czasem płaczesz choć nie masz powodu.
Czasem patrzysz w ścianę. Zawieszasz się.
Czasem po prostu potrzebujesz pretekstu - przeziębienia, żeby bez wyrzutów sumienia zawinąć się w kołderkę i zresetować układ nerwowy.

To nie jest dramatyzowanie.
To nie jest lenistwo.
To nie jest „znowu przesadzasz”.
Czasem to nawet nie jest przeziębienie. Jedynie wytłumaczalny pretekst żeby móc odpocząć.

To jest ciało po całym dniu w trybie przetrwania.
Ciało, które próbuje się wyregulować.
Odzyskać siły.

CPTSD nie zawsze wygląda jak chaos.
Czasem wygląda jak perfekcyjne funkcjonowanie.
A potem – jak cisza po bitwie.

To właśnie wysokie funkcjonowanie często maskuje skalę urazu.

Jaga

gaslighting narcystycznamatka toksycznerelacje
wysokiefunkcjonowanie highfunctioning układnerwowy
teoriapoliwagalna regulacjaemocji dysocjacja
kobiecasiła kobiecygniew zdrowienieztraumy
powrótdosiebie świadomośćciała terapiasomatyczna

16/02/2026

To nie jest „problem z relacjami”.
To nie jest „zbyt duża wrażliwość”.
To nie jest brak dojrzałości emocjonalnej.

To jest układ nerwowy ukształtowany w warunkach,
w których bliskość była nieprzewidywalna,
a miłość miała swoje warunki, granice i cenę.

CPTSD rzadko objawia się tylko wspomnieniami czy flashbackami.
Znacznie częściej ujawnia się w reakcji ciała.
W tym, jak reagujesz na czyjąś obecność.
Na ton głosu.
Na milczenie.
Na nagłą zmianę nastroju drugiego człowieka.

Ciało nie analizuje.
Ciało rozpoznaje wzorce.

Jeżeli kiedyś bliskość oznaczała napięcie, chaos albo zagrożenie —
układ nerwowy nie „zapomina” tylko dlatego, że dziś jesteś dorosła.
On nadal skanuje.
Nadal sprawdza.
Nadal jest gotowy do obrony.

Dlatego można pragnąć relacji całym sercem
i jednocześnie bać się jej całym ciałem.

Jedna część chce być widziana, wybrana.
Druga napina przeponę, ściska brzuch, zatrzymuje oddech.
Nie dlatego, że jesteś niedojrzała.
Tylko dlatego, że Twoje ciało nauczyło się,
że bliskość nie zawsze była bezpieczna.

To nie jest wada charakteru.
To nie jest „zaburzenie osobowości”.
To jest zapis doświadczeń w układzie nerwowym.

Proces zdrowienia w CPTSD nie polega na „ogarnięciu się”.
Nie polega na kontroli myśli ani na afirmacjach. Nie polega na korygowaniu.
Polega na powolnym uczeniu ciała nowych doświadczeń:
że można być blisko i nie zniknąć,
że można czuć i nie zostać ukaraną,
że relacja nie musi kosztować utraty siebie.

To jest praca z oddechem, napięciem, impulsem ucieczki.
Z reakcjami, które pojawiają się szybciej niż słowa.
Z miejscami w ciele, które nauczyły się trzymać wszystko same.

Powoli.
Bez presji.
Bez przemocy „pozytywnego myślenia”.

Bo CPTSD nie potrzebuje motywacji.
Potrzebuje bezpieczeństwa, które da się poczuć w ciele.

Jaga

przemocpsychiczna gaslighting zranioneprzywiazanie regulacjaukladunerwowego traumarozwojowa bezpieczenstwo

09/02/2026

CPTSD nie objawia się tylko flashbackami.
Często objawia się uporczywymi, nie dającymi spokoju pytaniami: „a co jeśli…”.

To pytania, które brzmią jak lęk,
ale w rzeczywistości są językiem układu nerwowego.

Ciało, które przez lata żyło w niepewności.
Które nie wiedziało, jaki będzie nastrój, reakcja, konsekwencja.
Które musiało przewidywać, wyprzedzać, analizować.

To nie są czarne myśli.
To strategia przetrwania, która kiedyś działała.

Problem zaczyna się wtedy,
gdy ta strategia nie chce się wyłączyć.

Dlatego praca z CPTSD nie polega na „pozytywnym myśleniu”.
Nie polega na racjonalnych argumentach.
Nie polega na mówieniu sobie: „przecież teraz jest bezpiecznie”.

Układ nerwowy nie reaguje na logikę.
Reaguje na doświadczenie bezpieczeństwa.

I to jest proces.
Nie sprint.
Nie naprawa.
Tylko stopniowe uczenie się,
że czujność nie musi już być całodobowa.

Jaga

somatyka
ciałopamięta
pamiecuciala
poliwagalna
nervvagus
przemocpsychiczna
emocjonalnebezpieczenstwo
traumainformowana
regulacjaukladunerwowego
uzdrawianietraumy

07/02/2026

W domu, w którym:
– spokój był tylko przerwą między napięciami
– miłość trzeba było zasłużyć
– a bezpieczeństwo mogło zniknąć bez zapowiedzi

Twój układ nerwowy nie miał jak się rozwinąć normalnie.

On się przestawił na tryb przetrwania.

CPTSD uczy, że:
– zagrożenie nie zawsze daje sygnał
– „dobrze” nigdy nie trwa długo
– cisza nie jest spokojem, tylko zapowiedzią czegoś złego

To nie jest pesymizm.
To pamięć układu nerwowego.

Dlatego dziś:
– martwisz się „na zapas”, nawet gdy nic się nie dzieje
– boisz się przyszłości, choć nie potrafisz powiedzieć czego dokładnie
– nie umiesz się rozluźnić, bo rozluźnienie kiedyś kosztowało
– Twoje ciało jest czujne, nawet gdy rozum mówi: „już jest bezpiecznie”

To nie jest wada charakteru.
To adaptacja do chronicznego zagrożenia.

CPTSD nie powstaje od jednego wydarzenia.
Powstaje tam, gdzie:
– emocje były ignorowane albo karane
– granice były łamane „dla Twojego dobra”
– miłość była niestabilna
– a dziecko musiało być czujne, żeby przetrwać

Jeśli czujesz napięcie bez powodu,
jeśli Twój system nie ufa spokojowi,
jeśli Twoje ciało reaguje szybciej niż myśli —

to nie znaczy, że „coś z Tobą nie tak”.

To znaczy, że kiedyś było zbyt dużo
i zbyt długo.

Jaga

06/02/2026

Nie każda rozmowa jest neutralna.
Nie każda rozmowa służy porozumieniu.
Nie każda rozmowa jest zaproszeniem do bliskości.

W relacjach przemocowych rozmowa bywa narzędziem przemocy psychicznej.

Nie krzyk.
Nie rękoczyny.
Tylko słowa, które:

– podważają twoją percepcję („przesadzasz”, „źle to pamiętasz”)
– rozbrajają granice („to tylko żart”, „nie bądź taka wrażliwa”)
– odwracają odpowiedzialność („gdybyś mówiła spokojniej…”)
– przeciągają rozmowę aż do twojego wyczerpania
– zmuszają cię do tłumaczenia się z tego, że coś cię boli
- zaprzeczają twoim doświadczeniom
- odwracają uwagę od tego, co dla ciebie ważne
- niczego nie wyjaśniają, za to pozostawiają mętlik w głowie

Dla osoby z CPTSD to nie jest „zwykła rozmowa”.
To sytuacja, w której układ nerwowy rozpoznaje zagrożenie, nawet jeśli na zewnątrz wszystko wygląda „kulturalnie”.

Dlatego milczenie nie zawsze oznacza unikanie.
Czasem oznacza przerwanie mechanizmu:

prowokacja → tłumaczenie → podważanie → wstyd → wycofanie.

CPTSD uczy jednego bardzo ważnego rozróżnienia:
nie każda rozmowa jest bezpieczna tylko dlatego, że ktoś chce rozmawiać.

Nie tłumaczę swojego bólu ludziom, którzy używają rozmowy do kontroli.
Nie wyjaśniam granic tym, którzy traktują je jak zaproszenie do negocjacji.

Cisza w takim miejscu nie jest karą.
Nie jest brakiem dojrzałości.
Nie jest „zamykaniem się”.

Jest aktem ochrony układu nerwowego.
Jest częścią leczenia.

Jeśli twoje ciało napina się na myśl o „rozmowie”, to nie znaczy, że nie umiesz rozmawiać. Unikasz rozmowy z powodu własnej niedojrzałości.
To znaczy, że coś w tej relacji nie było bezpieczne.

I to wystarczy, żeby przestać mówić.

Jaga

przemocemocjonalna
granice
uzdrawianietraumy
regulacjaukladunerwowego
relacje
świadomość
zdrowienie
niejestesprzewrazliwiona

04/02/2026

Łatwiej mówić o „traumie”, objawach, z którymi ktoś się mierzy, zajmowaniu się nimi, niż o przemocy, która była codziennością tej osoby.

Słowo „Trauma” jest wygodne.
Da się je opisać objawami.
Zamknąć w jednej osobie.
Odkleić od kontekstu.

Przemoc już nie.
Ona prowadzi do rodzin, szkół, religii, relacji, w których bycie sobą oznaczało zagrożenie. Bycie sobą… fakt, że się istnieje oznaczał brak poczucia bezpieczeństwa.

Mam coraz większy problem określania ciała w traumie jako „dysfunkcyjne”.
To ciało nauczyło się, że nie ma dokąd wrócić, jeśli pokaże prawdę. To, że w ogóle jest - tworzy zagrożenie. To ciało nauczyło się znikać, nie istnieć, udawać coś, czym nie jest na milion sposobów.

To nie słabość.
To nie choroba
To adaptacja.

Dopóki mówimy tylko o traumie, będziemy naprawiać ludzi,
zamiast nazywać po imieniu to, co ich złamało. Człowiek ma zaburzenie (po ang complex post traumatic stress disorder, disorder = zaburzenie), system pozostaje niewinny.

Jaga

patriarchat
religijnatrauma
przemocwrodzinie
ciałopamięta
układnerwowy
niebyłatochoroba
adaptacjaciała
antypozytywnemyslenie
świadomotrauma
systemowaprzemoc

02/02/2026

Luty to nie jest neutralny miesiąc dla układu nerwowego.
Jest gęsty od tematów bliskości, wyboru, bycia „z kimś” albo „nie z kimś”.
14 lutego tylko to podkręca, nie dlatego, że coś zmienia, ale dlatego, że wyciąga na powierzchnię to, co już w ciele jest.

Dlatego w tym miesiącu nie pytaj, co myślisz o relacji.
Nie pytaj, czy „to ma sens”.
Nie pytaj, czy powinnaś/powinieneś dać sobie jeszcze szansę.

Zatrzymaj się.
Zatrzymaj myśli.
Poczuj.

Ciało czuje wcześniej. Zanim głowa zacznie opowiadać, co myśleć.
Układ nerwowy reaguje, zanim nazwiesz.

Zwróć uwagę:
- czy przy myśli o bliskości pojawia się miękkość, czy napięcie
- czy oddech sam się pogłębia, czy robi się krótki i czujny
- czy ciało naturalnie idzie w kierunku kontaktu, czy zaczyna się wycofywać, usztywniać, chronić

Mobilizacja często bywa mylona z chemią.
Czujność bywa mylona z ekscytacją.
A napięcie z „głębią relacji” i „połączeniem dusz”.

Współregulacja nie polega na tym, że ktoś Cię uspokaja po burzy.
Polega na tym, że burza nie jest potrzebna, żeby być razem.

Jeśli 14 lutego coś w Tobie się napina, to nie jest porażka.
To informacja z ciała.
Jeśli pojawia się smutek, pustka albo złość, to też regulacja, nie „problem do naprawy”.

Luty nie jest miesiącem decyzji.
Jest miesiącem sprawdzania, gdzie ciało ma prawo rozluźnić się, a gdzie musi się chronić, żeby wytrzymać bliskość.

I to wystarczy.
Nie musisz z tym nic robić.
Wystarczy, że nie zagłuszysz sygnału.

Jaga

bliskość cptsd traumarelacyjna teoriapoliwagalna nerwbłędny ciałowie regulacjaukładunerwowego bezlukru antycoach bezpiecznarelacja

29/01/2026

Narcystyczny system rodzinny nie zostawia siniaków, a jednak jest przyczyną CPTSD.

Dziecko nie dorasta w przemocy jawnej.
Dorasta w ciągłej manipulacji percepcją.

Dziecko widzi jedno, czuje drugie, słyszy trzecie - a prawdziwe jest zawsze to, co mówi dorosły, nawet jeżeli manipuluje.

To rozrywa spójność doświadczenia i zmusza układ nerwowy do życia w czujności.

To, co niszczy mózg, to nie jeden wybuch.
To ciągłe unieważnianie rzeczywistości.

– zaprzeczanie temu, co dziecko widzi
– podważanie tego, co czuje
– zmienianie narracji po fakcie
– nagradzanie podporządkowania
– karanie autonomii

Mózg dziecka nie uczy się świata.
Mózg dziecka uczy się wątpić w siebie.

W narcystycznych systemach rodzinnych nie dochodzi do klasycznego „urazu”.
Dochodzi do ciągłej dezorganizacji:
- pamięci
- emocji
- reakcji ciała

I to jest neurobiologiczne jądro CPTSD.

Układ nerwowy nie uczy się bezpieczeństwa.
Uczy się czujności i podporządkowania.

Neurobiologicznie:
– system alarmowy pozostaje stale aktywny
– regulacja emocji zostaje zahamowana, nie rozwinięta
– pamięć doświadczeń fragmentuje się
– ciało żyje tak, jakby zagrożenie było ciągle obecne

Dlatego dorosłe dzieci narcystycznych rodzin:
– nie ufają sobie
– mają trudność z decyzjami
– zamrażają działanie, wycofują się albo działają z nadkontroli
– reagują ciałem, zanim zdążą pomyśleć
- chorują na choroby autoagresywne
- w ich układzie nerwowym „ja” nie jest oczywiste, nie wiadomo, czy buntować się przeciwko sobie, być posłusznym rodzinie, innym, czy posłuchać własnego serca

To nie jest „schemat psychologiczny”.
To układ nerwowy ukształtowany w warunkach przemocy relacyjnej.

Dlatego mówimy o CPTSD — nie jako diagnozie z głowy,
ale jako konsekwencji życia w relacji, z której nie było wyjścia.

I dlatego nie pracuję z ludźmi na poziomie:
„zmień myśli”
„zrozum rodziców”
„odpuść przeszłość”
„wybacz”

Ja pracuję tam, gdzie ta przemoc została zapisana:
w ciele,
w układzie nerwowym,
w głosie,
w reakcji zanim pojawi się słowo.

Bo dopiero gdy ciało przestaje żyć w trybie zagrożenia,
można mówić o prawdziwym powrocie do siebie.

Jaga

28/01/2026

To, co nazywasz „problemem z motywacją”, „słabą psychiką” albo „brakiem konsekwencji”,
często jest inteligentną adaptacją twojego układu nerwowego do długotrwałego zagrożenia.

CPTSD nie zawsze wygląda jak flashbacki.
Często wygląda jak:
– nadmierna odpowiedzialność
– rezygnacja z nadziei, bo boli
– ciało, które nie wierzy w spokój

Nie trzeba się „naprawiać”.
Trzeba przestać się zmuszać.
I zacząć słuchać tego, co ciało mówi od lat.

Jeśli to w Tobie rezonuje – zapisz.
Nie po to, żeby się pocieszyć.
Tylko żeby przestać się gaslightować.

Jaga

Adres

Poznań
Komorniki

Telefon

+48722132888

Strona Internetowa

https://jagabaczynska.pl/

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Strefa Początek umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Strefa Początek:

Skróty

Chcesz aby twoja praktyka była na górze listy Klinika w Komorniki?

Udostępnij

Kategoria

Witryna poświęcona zdrowiu i dobremu samopoczuciu