„Takie to jest - moja droga Do Siebie” Emilia Sidorowicz-Kułak

08/04/2026

.

07/04/2026

„Każda emocja jest potrzebna”. -Emilia Sidorowicz-Kułak

Każda emocja jest potrzebna
Wrzasnęła złość
Do spokoju wielkiego

Każda emocja jest potrzebna
Uśmiechnęła się radość
Do smutku płaczącego

Każda emocja jest potrzebna
Miłość motyle wypuściła
Po czym była znowu
Bardzo miła

Każda emocja jest potrzebna
Żal serce rozrywał
Na tysiąc kawałków

Każda emocja jest potrzebna
Nienawiść drzwiami trzasnęła
I odeszła

06/04/2026

„Idzie nowe” -Emilia Sidorowicz-Kułak

Idzie nowe,
Aby zakryć stare.
Idzie nowe,
Pewnie i zuchwale.

Drzwi otworzy kopnięciem,
Krzesło sobie przystawi.
Zrzuci stare ze stołu,
I nim się pobawi.

Idzie nowe,
Aby zdeptać stare.
Idzie nowe,
Pewnie i zuchwale.

Usiądzie na krześle,
Widelcem pogrozi.
Talerz stłucze,
I wąs swój pogładzi.

Idzie nowe,
Choć w sumie już stare.
Zasiedziało się bowiem,
Trochę na trwałe.

Nowe a stare,
Już słyszy pukanie.
Bo przyszło znów nowsze,
I wcina śniadanie.

Widelcem tym złotym,
Na stole i pod nim.
W talerzu stłuczonym,
Pod wąsem gładzonym.

02/04/2026

Czasami, jedna literka, zmienia wszystko❤️
Czasami, jedna myśl, zmienia wszystko ❤️
Czasami, jedno spojrzenie, zmienia wszystko ❤️

❤️Zmiana nie musi być spektakularna, a jednak może zmienić wszystko ❤️

31/03/2026

30/03/2026

🌞Tak wiele zależy od nas, że aż się tego boimy.
Próbujemy zrzucić odpowiedzialność na wszystko inne, niż na siebie.

Oczywiście są zależności, oczywiście nie możemy wpływać na wszystko wokół, nie zmusimy innego człowieka aby zachował się tak, czy inaczej.
Jednak od nas zależy, jak szybko i czy w ogóle zorientujemy się w swojej roli dotyczącej całej sytuacji.

❣️To my decydujemy, czy wybieramy siebie, swój spokój i dalszą pogodę ducha… czy też wybieramy ciągła walkę, udowadnianie, zabieganie o coś.

❣️Teraz, nie jutro, nie kiedyś … wybieramy albo siebie, albo wszystko inne poza mną.

🤗 Nawet jeżeli zależało Ci na pracy, na relacji, na czym kolwiek innym, lecz czułeś w tym cierpienie, kopanie, niszczenie…czy umiałeś wybrać siebie❓
Choćby obraził się na Ciebie cały świat. Czy umiałeś wybrać siebie❓
Choćby wszyscy wytykali Cię palcami. Czy umiałeś wybrać siebie❓
Choćbyś wiedział, że masz rację, lecz jego udowadnianie ciągnęło Cię w dół, topiło Cię i dusiło. Czy umiałeś wybrać siebie❓

Z szacunkiem do tego co Twoje, do Ciebie ale i do siebie ❤️Emilia Sidorowicz-Kułak ❤️

29/03/2026

„Odpocznij” - Emilia Sidorowicz-Kułak

Może po prostu się położę
Nie poczuję winy.
Może po prostu, sobie poleżę,
Jak człowiek poczciwy.

Dlaczego wytchnienie kojarzymy z niemocą,
Z lenistwem
I traceniem czasu?

Może po prostu sobie poleżmy,
Wypocznijmy trochę.
Jak mrówki biegamy po świecie.
By zbyt wcześnie, stać się prochem.

Może po prostu odpocznijmy.
Przycupnijmy odrobinę.
By nie dać się zjeść stresowi.
By przeżyć spokojnie,
choć godzinę.

27/03/2026

„Dziękuję” - Emilia Sidorowicz-Kułak

Przyszła kolejna wiosna,
Choć bliska jesieni.
Włos na głowie się jeży,
Siwizna się mieni.

Kolejny rok mija,
Żywota mojego.
Jakże to minęło,
Koleżanko, kolego?

Jeszcze wczoraj zamieć
Was powstrzymała.
Na tort ze świeczkami,
Gdy byłam tyci, mała.

Dopiero co płakałam w poduszkę,
Jako nastolatka.
Tęskniąc za miłością,
Gdy leciały latka.

Dnia dzisiejszego radość mnie rozpiera,
Bo od samego rana,
Dostaje życzenia.

Wszelkiej pomyślności,
Szczęścia i radości,
Miłości mi życzycie
I mocno tulicie.

To dzięki takim gestom,
Świat, na ludzi się otwiera,
Gdy ważniejsze są relacje,
Nie zaś kariera.

Niedawno czekałam,
Dorosłości czasu.
By na osiemnastkę
Narobić hałasu!

Dziś już nie liczę
Ile zim jest za mną.
Bardziej liczę na to,
Co wciąż jest przede mną.

́wiadomy

18/03/2026

„Gdy przeszłość spotyka teraźniejszość.
Moje 42 lata”. - Emilia Sidorowicz-Kułak

Gdy przeszłość spotyka się z teraźniejszością,
Staną ramię w ramię,
Podadzą sobie dłonie,
Może nawet piątkę przybiją.
Być może się nie zauważą.
Nie poznają siebie.
Miną beznamiętnie,
Nie przywitają się nawet.
Być może wystarczy dotknięcie
na mały palec,
Jedno krótkie spojrzenie,
Krótkie „witaj”.

Teraźniejszość oceni przeszłość,
Zaś przeszłość oceni teraźniejszość.
Będą sobie wypominać,
Kto zbłądził, ile błędów popełnił.
Będą narzekać,
że wszystko przezeń.
Winnego nie znajdą,
Bo kto tu jest winny?

A może sobie podziękują,
usiądą przy herbacie.
Opowiedzą historię niby znane,
Lecz wciąż świeże jakie.
Przytula się do siebie,
Poklepią po ramieniu,
Podziękują sobie
„Za to, że byłeś”
„Za to, że jesteś” …
Ze mną.
Pokażą sobie nawzajem,
Jak wiele dla siebie znaczą.
Bo bez przeszłości nie ma teraz,
Bez teraźniejszości ginie wszystko.

Zbudowały siebie nawzajem,
Wciąż wznosząc ponad miarę.

Pewnego dnia się budzisz i zdajesz sobie sprawę, że ten rycerz, kowboy i pterodaktyl
To twoi kumple z piaskownicy.
Widzisz siwe włosy, a wciąż czujesz,
że w duszy,
Gra nastoletnia muzyka.
Nogi Cię niosą,
jak za czasów gdy pląsały do rana.
Bez zmęczenia,
Bez narzekania.

Później gdy wraca świadomość, czujesz,
Że jednak to nie ta pora.
Nadchodzi jesień i potrzeba snu,
jak u niedźwiedzia.
Zasypiasz przy serialach,
jak Twój ojciec dawniej.
Rajcują Cię wiadomości,
Nie co popadnie.

Gdy przeszłość spotyka się z teraźniejszością
Nie kłócą się,
Nie przepychają.
Nie siłują się na rękę,
Nawet sobie nie bluzgają.
One znają swoją wartość,
Dziecięcych wrażliwości i śmiechu,
Oraz doświadczenia dorosłości,
Choć życie toczy się w pośpiechu.
Nie wytykają się palcami,
Wspomagają się raczej.
Smakują tak samo,
Pięknie i wykwintnie.
Smacznie.

Gdy teraźniejszość spotyka się z przeszłością,
Gdy przeszłość spotyka teraźniejszość,
Każda czuje swą wielkość,
Żadna sobie nie umniejsza.

́wiadomy

10/03/2026

Feniks” - Emilia Sidorowicz-Kułak

Ile jeszcze lat,
ile zachodów słońca,
Ile wieczności i sekund,
Abym pojęła,
Komu mogę zaufać?

Jak Feniks, odradzam się
I wciąż nie pojęłam lekcji,
jaką niesie mi życie.
Nadal każdy nieszczery uśmiech,
Fałszywa dłoń,
Nieprawdziwe "dzień dobry",
Łamie me serce, jak przed laty.

Jeżeli istnieje reinkarnacja,
Chcę zostać kamieniem,
Którego nic nie jest w stanie zniszczyć.
Rzucają nim,
przerzucają,
wyrzucają,
A on cieszy się, że zwiedza świat.
Gdy go kruszą,
staje się go jeszcze więcej, obficiej.
Napruszę w oczy, tym którzy mnie zranili, oszukali i wykorzystali.
Kamień.
Nic go nie kosztuje „jestestwo”.
On po prostu leży i wygrzewa się w słońcu, kąpie w deszczu, osusza wiatrem.

Jeżeli istnieje niebo,
Chcę choć dotknąć jego podłogi.
Siedzieć na chmurze i w deszczu,
Obmywać swe stopy.

Jeżeli stajemy sie niewidzialną energią,
Chcę krążyć po świecie niezauważona,
Rozproszona,
Nieuchwytna.

A gdy mnie już znajdziesz kochany,
Po drugiej stronie świata,
Przypomnij mi proszę me rany,
Abym nie była już taka.
Taka naiwna i wątła,
Oddana innym, miast sobie.

Bo ileż potrzeba wcieleń,
Ile lat życia potrzeba,
Jak wiele energii,
Aby uodpornić się na…
Ludzi.
Na tę pazerność na władzę,
Na poklask i triumf.
Ich zachłanność na przywileje,
Kosztem, mojego zaufania.
Kosztem, cierpienia duszy.

Wyprostuj wiec kark,
Nadstaw uszu,
Otwórz oczy
i otul się płaszczem zaufania.

Zaufaj!
Sobie.

́wiadomy

08/03/2026

„Prawdziwie żyć” -Emilia Sidorowicz-Kułak

Chodzimy ścieżkami,
Wydeptanymi przez przodków,
Lecz nie umiemy, znaleźć własnej drogi.
Kulejemy, gdy trzeba iść,
Jednoczenie, żyjąc w ciągłym biegu.
Nie znamy siebie, a chcemy poznać, wszystkie tajemnice świata.
Odkrywamy wynalazki,
Zapominając o cudach,
rozwijających się tuż obok.
Szukamy wielkich miłości,
Żyjąc z nienawiścią w sercach.
Puszczamy kaczki na wodzie,
Trzymajc w niewoli własne,
Dziecięce marzenia.
Oglądamy się za siebie,
Nie patrząc do przodu.
Mieszkamy w przyszłości,
zapominając teraźniejszość.
Jesteśmy ślepi,
Choć chcemy świat oglądać.
Żyjemy,
Choć w środku gnije nasza dusza.
Umieramy,
Żałując, że nie umieliśmy,
Prawdziwie żyć.

́wiadomyrodzic

19/02/2026

🧐Już wiesz, że Twój chroniczny wstyd jest wynikiem wielu sytuacji i wielu doświadczeń. Często takich, na które nie miałeś wpływu. 🤷🏻‍♀️
❓ byłeś upokarzany, może odrzucony lub musiałeś się wstydzić za pijanych rodziców, którzy zataczali się przed Twoją szkołą, na ulicy, przy rówieśnikach?
❓Może dano Ci odczuć, że z Twoją rodziną jest coś nie tak? Być może wyśmiewano Twojego brata lub siostrę, a Ty utożsamiając się z nim, cierpiąc razem z nim, niosłeś to brzemię współodczuwając.

🙏Jest wiele historii, które niesiemy przez pokolenia. Teraz jednak, gdy mamy już większą samoświadomość, możemy zmienić nie tylko swoje życie ale również życie kolejnych pokoleń, w tym naszych dzieci.

🤔Jeżeli my, jako dorośli nie będziemy pracowali nad tym co ciągnie nas w dół, umniejsza nam, sprowadza do samodestrukcji… nasze dzieci w lojalności do nas oraz we współodczuwaniu, przejmą po nas „pałeczkę” bólu, wstydu, poczucia bycia gorszym. 🤧

👁️Będzie to wynikało z ich obserwacji, wyczucia, empatii, miłości. Dzieci widzą, jak nasze ciała się kurczą, gdy czegoś się boimy; widzą, jak się wycofujemy gdy spotykamy silną pewną siebie osobowość; one widzą, gdy boimy się odezwać, lub gdy każda nasza obrona własnego zdani wiele nas kosztuje.

🫣Gdy siedzimy pod ścianą, w kącie lub unikamy kontaktów międzyludzkich…dzieci zaczynają postrzegać to nie tylko jako coś znanego, bezpiecznego i właściwego ale również za coś co jest zbyt wielkie dla nich, skoro jest ono nie do uniesienia przez osoby, które mają je chronić.

🦁Czasami na pozór jesteśmy pewnymi siebie „drapieżnikami”, lecz dziecko, które zna każdy nasz gest, nasze reakcje… widzi, jak bardzo jest to nieprawdziwe. Ono szybko zorientuje się na ile Twoja pewność siebie jest prawdziwa! 🙈

🤷🏻‍♀️Jak widać, możemy doprowadzić nasze dzieci do chronicznego wstydu czy lęku, lub innych skrajności, nie tylko będąc „złym”, agresywnym, nieobecnym, zimnym rodzicem. Możemy rozwinąć to w dziecku nieświadomie, gdy nie pracujemy nad swoimi duchami przeszłości. To co nasze, staje się też ich. 🫵

🧑‍🧑‍🧒‍🧒Dlatego też, dzieci z kochających, zaangażowanych rodzin mogą pomimo wielkiej miłości rodziców, przejąć nieświadomi ich historie zapisane w ich ciałach, reakcjach, emocjach, słowach ( nawet na pozór nieważnych ale hamujących, czy wzbudzających niepokój np. Lepiej się nie wychylaj; daj sobie spokój, po co ma być Ci przykro; itp.).

❤️Kochajmy swoje dzieci na tyle świadomie, aby najpierw pomóc sobie, by również mieć siłę pomóc im❤️ Wszak uczą nas, że najpierw zakładamy maseczkę tlenową sobie, aby przeżyć i móc uratować swoje dziecko - jak widać sprawdza się to nie tylko w samolotach ❤️

Nie masz już sił pracować nad sobą dla siebie? Zrób to dla swoich dzieci i wnuków ❤️🤗

Wysokich lotów życzę sobie i Wam kochani ❤️

Emilia Sidorowicz-Kułak

́wiadomyrodzic ́wiadomerodzicielstwo