02/04/2026
Drodzy Rodzice Dzieci Neuroatypowych – to do Was...
W tym świecie bywa trudno. Każdy dzień to wyzwanie, a lista spraw i emocji do przepracowania zdaje się nie mieć końca. Prawdopodobnie nie raz zderzycie się z dziurawym systemem
i trudnością, by wśród wielu specjalistów odnaleźć tych, którzy dadzą Wam realne wsparcie, zamiast wpędzać w poczucie winy. Swoje dołoży też sieć, serwująca „eksperckie” rady. W tej rzeczywistości wiele relacji i przyjaźni przejdzie brutalną weryfikację – być może zostanie z Wami niewielu. Rodzeństwo dziecka może poczuć ciężar, którego nie powinno jeszcze dźwigać. Może pojawić się krytyka, ocenianie i ten obezwładniający lęk o to, co będzie, gdy Was zabraknie. Może być Wam ekstremalnie ciężko – i psychicznie, i fizycznie, i finansowo.
Może się okazać, że wymarzone wakacje potrwają góra dwa dni albo w ogóle nie będą możliwe. Może zrezygnujecie z pracy, którą lubiliście i z wielu innych rzeczy, które sprawiały Wam frajdę. Bo trzeba będzie dokonać wyboru. Najtrudniej jest jednak wtedy, gdy usłyszycie rozrywający serce szept lub krzyk własnego dziecka, że „nie pasuje” , że jest „do niczego”. Będziecie próbowali unieść ten ból i bezsilność, choć to ciężar ponad siły.
Ale na tej drodze życzę Wam Dobra.
Życzę Wam rówieśników Waszego dziecka, którzy z prostotą powiedzą: „Ja wiem, on/ona ma po prostu taki trochę inny mózg”. Wspaniałych pedagogów, terapeutów, lekarzy, którzy nie budują relacji z pozycji siły, a z poziomu serca – uwierzcie, jest ich wielu. I obcych ludzi, którzy zamiast karcącego wzroku, podarują Wam spojrzenie: „Rozumiem. Nie oceniam”. Życzę Wam zrozumienia i akceptacji.
Życzę Wam, żebyście wiedzieli, że nie musicie zawsze dawać rady. Macie prawo do zmęczenia, do złości, do poczucia, że to wszystko jest po prostu za trudne. Macie prawo do odpoczynku, do zadbania o siebie i swoje potrzeby, do wsparcia.
Życzę Wam wielu pięknych chwil – gdy usłyszycie: „Mamo, Tato, jesteście najlepsi na świecie” lub gdy poczujecie ten jeden, szczery uścisk, który powie wszystko.
Życzę Wam odwagi do proszenia o pomoc! Odwagi, by porzucić oczekiwania świata i tworzyć własne definicje sukcesu, w którym spokojny poranek czy nagła zmiana planu dnia bez meltdownu to będzie Wasz Mount Everest. Życzę Wam, abyście w tym wszystkim nie zapominali o sobie – o tym, kim jesteście poza byciem rodzicem, terapeutą, asystentem, tarczą…Mogę się tylko domyślać jak ogromną drogę już przeszliście. Nie jesteście sami. Widzę Was i często o Was myślę.
Mama, która plecie tę codzienność razem z Wami
