Arisa Jaz psychoterapeutka

08/03/2026

Gabor mówi w moim języku
😗

Nie interesuje mnie, czy ktoś mówi, że ma ADHD, depresję, pracoholizm, seksoholizm, uzależnienie od pornografii, bulimię czy Hashimoto.
To tylko język objawów.
Nazwy, które zakrywają pytanie, które naprawdę ma znaczenie:
„Gdzie boli?”
Bo objawy nie są wrogiem. One są listami od ciała. Krzykiem duszy.
Nie chodzi o to, by je tłumić.
Chodzi o to, by zrozumieć, dlaczego się pojawiły.
Zadaniem terapeuty nie jest leczenie etykiety.
Zadaniem terapeuty jest odnaleźć ból, który kryje się pod objawem.
Czasem to ból dzieciństwa.
Czasem to ból pokolenia.
A czasem — ból całego narodu.
Na wykładzie, na którym padło wiele zdań o traumie, Hashimoto głownie dotyczącym kobiet , bezpłodności współczesnych ludzi, o kobietach, które nie mogą donosić ciąży, o mężczyznach, którzy się nie mogą odnaleźć, o ciele, które zaczyna walczyć samo ze sobą — jedno zdanie wybrzmiało najmocniej:
„Czasami przez całe życie nie wiesz, że nosisz w sobie nie swój ból – tylko ból twojego narodu, twojej matki, twojego dziadka.”
Ile pokoleń Polaków musiało tłumić złość, żeby przetrwać?
Ile musiało udawać, że nie czuje?
Ile razy wolność trzeba było chować w sercu, bo mówienie własnym językiem groziło śmiercią?
To wszystko zostaje.
W ciele.
W reakcjach autoimmunologicznych.
W braku dzieci.
W nadmiernej kontroli.
W nieustannym poczuciu winy.
To nie są tylko sprawy jednostki.
To są traumy narodowe, dziedziczone jak kolor oczu.
Polska przez wieki walczyła o prawo, by być sobą.
Dziś wiele osób przez lata nie może poczuć wolności – tylko wciąż walczy z demonami przeszłości, czując się nieustannie zagrożonymi.
I właśnie dlatego czasem idzie się na wykład, czy słucha się rozmowy – nie dla wielu mądrych zdań, ale dla jednego, które trafia prosto w serce.
Które budzi pamięć, której się nie znało.
Bo uzdrowienie zaczyna się tam, gdzie kończy się samotność w bólu swojego życia, rodziny czy narodu.

Gabor Maté

15/06/2024

Dlaczego?

Dlatego, że kiedy zaczynasz być świadoma/y tego, czego aktualnie doświadczasz w teraźniejszości - czyli: co czujesz, o czym myślisz, jakie masz doznania, co robisz - sprowadzasz swoje bycie do tu i teraz; i tylko w tu i teraz możesz coś z tym zrobić - możesz wziąć odpowiedzialność za sytuację. Twoje spostrzeżenia i doświadczenia stają się żywe, kontaktujesz się z automatycznym do tej pory zachowaniem.

Świadomość oznacza, że teraz masz do wyboru i stary nawyk, do którego możesz się odwołać, i nowe sposoby zaspokojenia potrzeby. Wraz ze świadomością przychodzi możliwość wyboru i poczucie wpływu.

Wraz ze wzrostem świadomości powracają Twoje wyparte uczucia czy myśli - zaczynasz przyznawać się do nieświadomie wypartych części siebie, a Twoje przeżywanie teraźniejszości staje się pełniejsze.

Dlatego terapia pomaga odwrócić proces nieświadomego "zdradzania" aspektów "ja" niechcianych wcześniej przez ważne dla Ciebie osoby.

❤Gestalt

27/04/2024

17/12/2023

Pomimo panujących na Zachodzie mitów na temat niezależności człowieka, wszyscy w ciągu całego cyklu życia potrzebujemy siebie nawzajem zarówno w wymiarze emocjonalnym jak i praktycznym. Psychoterapia nie przemienia ludzi zależnych w niezależnych; raczej powoduje, że stają się oni zdolni do poradzenia sobie z własną naturalną zależnością w swoim najlepszym interesie. Konfrontuje ona ludzi przeciwzależnych z ich uprawnioną potrzebą innych osób. Główne różnice pomiędzy przywiązaniem w dzieciństwie a przywiązaniem w okresie dorosłości polegają na tym, że dzieci, w odróżnieniu od dorosłych, nie mogą wybierać osób, od których będą zależne, nie mogą zazwyczaj opuścić niekompetentnych opiekunów i mają niewystarczające możliwości wpływania na swoje obiekty w celu zmiany ich zachowania. W wielu przypadkach dorośli zgłaszający się na terapię mają poczucie, jakby byli dziećmi spętanymi w pułapkę destrukcyjnych relacji, i dochodzą do wniosku, że jest coś niebezpiecznego w ich potrzebie innych osób. Najlepiej jeśli w trakcie terapii odkryją, że problemem nie są ich podstawowe potrzeby, ale to, jak sobie z nimi radzą.

Nancy McWilliams, Opracowanie przypadku w psychoanalizie

19/11/2023

Szczęście stało się dziś obowiązkiem. Ludzie smutni czy melancholijni postrzegani są jako nieudacznicy. Tymczasem w życiu jednostki i w życiu zbiorowości dzieją się rzeczy bolesne, przerażające, okropne. I może warto się z nimi zmierzyć inaczej niż przez optymistyczne machnięcie ręką? Mamy prawo do rozpaczy. Rozpacz bywa sensowna. Jest przyznaniem, że życie nie jest sprawiedliwe i czasem musimy przegrać. A wtedy potrzebujemy innych ludzi, którzy z nami tę rozpacz podzielą.

Agnieszka Graff

18/11/2023

Prawdziwe „ja" —jak pisze Winnicott —rodzi się w trakcie najwcześniejszej relacji z drugim, we wrażliwym dostrojeniu się matki do dziecka. Zaczyna się od odpowiedzi komunikujących nam: "Jesteś tym, kim jesteś. Czujesz to, co czujesz". Pozwalających nam uwierzyć w naszą rzeczywistość i realność. Przekonujących, że nic nam nie grozi, jeśli ujawnimy nasze wczesne, kruche, zaczynające dopiero kiełkować prawdziwe „ja".

Judith Viorst, To, co musimy utracić, czyli miłość, złudzenia, zależności niemożliwe od spełnienia oczekiwania, których każdy z nas musi się wyrzec, by móc wzrastać

18/11/2023

Nasze ukochane osoby dźwigają na sobie rozliczne błędne konstrukcje, które my na nie nakładamy. Praca miłości zakłada usunięcie wszystkiego, co zaciemnia prawdę o tym, kim jesteśmy. Odkrycie, jaka osoba naprawdę kryje się za naszymi projekcjami, oznacza rzeczywiste spotkanie, a nie rozczarowanie.

Rzeczywiste relacje z rzeczywistymi ludźmi, z całą ich złożonością i nieoczekiwanością, nawet jeśli okropne, są o wiele lepsze niż fantazje i iluzje, które nam się podobają. Ukochane osoby nie podporządkowują się naszym oczekiwaniom. Zatrzymują nas na obranych ścieżkach i zmuszają do zastanowienia. Wybijają nas z samozadowolenia.

Judith Pickering, Kochać. Terapeutyczne ścieżki ku miłości Warszawa: Oficyna Wydawnicza Fundament.

08/05/2023

Nie bójmy się kontaktu ze swoim wewnętrznym dzieckiem. Ono czeka na naszą uwagę, i wierzcie mi, odwdzięczy się pięknie!
" Dzieci mogą się wszystkiego nauczyć i zostać wszystkim, i są tego świadome.
Twoje ruchy są motywowane chęcią zabawy. Nie istnieje potrzeba programowanego rozwoju. Znajdujesz się na torze przeszkód, na którym poruszasz się samodzielnie i swobodnie, bez bólu, bez strachu. Towarzyszy Ci poczucie bliskości, ponieważ się bawisz.
Nie musisz stawać się innym, żeby się zmieniać."
To słowa Andre Sterna, który nigdy nie chodził do szkoły.

31/03/2023

Zmiana perspektywy jest naturalną umiejętnością... I ujawnia ukryte zasoby 🙂

30/03/2023

Tu i Teraz
Ze Sobą...