Coach Oddechem - Monika Laskowska

15/04/2026

Wyobraź sobie, że Twoje ciało pamięta więcej, niż myślisz.

Emocje, które kiedyś nie mogły wybrzmieć.
Napięcia, które nauczyły się zostawać.
A jednak — wszystko to czeka na moment, kiedy będzie mogło się uwolnić.

To nie jest jednorazowe spotkanie.
To rytm. Powrót.

Przestrzeń, do której możesz wracać co miesiąc — za każdym razem trochę bardziej do siebie.

W najbliższy piątek znów się spotkamy.
Nie po to, żeby coś naprawiać.
Ale żeby pozwolić temu, co w Tobie żywe — w końcu się poruszyć.

Bo tutaj:
— uwalniamy emocje zapisane w ciele,
— dajemy przestrzeń temu, co długo było zatrzymane,
— pozwalamy, by napięcia zaczęły mięknąć i płynąć.

To doświadczenie bywa odżywcze.
Karmiące.
Czasem zaskakujące.
Często wytrącające z dawnych schematów — tych, które już nie są Twoje.

Nie musisz nic umieć.
Nie musisz się przygotowywać.
Wystarczy, że przyjdziesz — dokładnie taki/taka, jaki/a jesteś.

📅 Najbliższy piątek
🕊 Cykliczne warsztaty uwalniania emocji

Jeśli coś w Tobie poruszyło się podczas czytania — to może być właśnie ten moment.
Resztę opowie Twoje ciało.

Napisz do mnie wyślę szczegóły

Wspaniałego dnia!
Monika

29/03/2026

Ostatnio miałam sytuację, w której byłam poza swoją strefą komfortu. Nowe narzędzia, presja, ludzie patrzący i ja — nie do końca taka, jaką „powinnam” być w swojej głowie. Pojawił się stres, pomyłki, a potem feedback.

I razem z nim coś jeszcze:
myśl — „to dowód, że się nie nadaję”.

Może znasz ten moment?

Kiedy jedno doświadczenie uruchamia lawinę bardzo znanych zdań o sobie.

Jesteś w sytuacji, która Cię przerasta.
Nie wszystko idzie tak, jak chcesz.
Czujesz napięcie w ciele, może ścisk w gardle, może chaos w głowie?

Po wszystkim pojawia się interpretacja:
„powinnam była zrobić to lepiej”
„inni widzą, że nie jestem wystarczająca”

Ale… czy to na pewno fakt?
Czy może stary schemat, który tylko czekał na okazję, żeby się odezwać?

To nie samo wydarzenie boli najbardziej.
Najbardziej boli znaczenie, które mu nadajemy.
I często to znaczenie powstało dużo wcześniej — nie w tej jednej sytuacji.

Zamiast od razu poprawiać, naprawiać, udowadniać sobie, że jest inaczej — spróbuj na chwilę zatrzymać się i:

👉zauważyć, co dokładnie czujesz
👉nazwać zdanie, które pojawia się w głowie
👉pozwolić temu być przez moment, bez walki…

Bez przekonywania siebie, że „jest dobrze”.
Bez uciekania.

Czasem właśnie to — proste pozwolenie — zaczyna rozpuszczać napięcie…

Nie chodzi o to, żeby zawsze wypadać idealnie.
Chodzi o to, co robisz ze sobą, kiedy idealnie nie jest.

I może to właśnie w tych momentach dzieje się coś najważniejszego.

A Ty? Jaką historię najczęściej opowiadasz sobie po trudnych sytuacjach?

Zdjęcia z zajęć w Szkole Trenerskiej Izabela Kazimierska Trener Biznesu

Wspaniałej niedzieli !
Monika

16/03/2026

Wdzięczność to jedna z najprostszych, a jednocześnie najpotężniejszych praktyk, jakie możemy wprowadzić do swojego życia.

Każdy dzień niesie ze sobą dziesiątki drobnych darów – oddech, rozmowę, chwilę ciszy, czyjś uśmiech, lekcję ukrytą w trudności. Często ich nie zauważamy, bo nasza uwaga ucieka do tego, czego jeszcze nie mamy albo co poszło nie tak.

A jednak zmiana zaczyna się w miejscu, w którym kierujemy uwagę.

Gdy zaczynasz dzień od wdzięczności – twoja świadomość stroi się na dostrzeganie dobra.
Gdy kończysz dzień wdzięcznością – zamykasz go w poczuciu pełni, a nie braku.

Wdzięczność nie jest tylko miłym uczuciem. To sposób widzenia świata.

Jak pisał David R. Hawkins, poziom naszej świadomości wpływa na to, jak doświadczamy rzeczywistości. Wdzięczność podnosi nas ponad narzekanie, strach i poczucie niedostatku.

Otwiera nas na obfitość, która już jest obecna w naszym życiu.
Nie chodzi o to, żeby wszystko było idealne.
Chodzi o to, żeby zauważyć, że w każdej chwili jest coś, za co można powiedzieć: dziękuję.

Dlatego dziś wieczorem zatrzymaj się na chwilę.
I zapytaj siebie:
Za jakie trzy rzeczy mogę dziś być wdzięczny?
Czasem to właśnie ten prosty moment zmienia wszystko.

Wspaniałego dnia!
Monika

08/03/2026

🌷 Droga Kobieto – czy naprawdę znasz samą siebie? 30 rzeczy, które warto zrobić dla siebie (nie tylko w Dzień Kobiet)

Dzień Kobiet to coś więcej niż kwiaty i życzenia. To też dobry moment, żeby zatrzymać się na chwilę i zadać sobie ważne pytanie: kim naprawdę jestem i czego chcę od życia?

Oto 30 małych kroków, które mogą pomóc każdej kobiecie lepiej poznać siebie:
Zacznij zapisywać swoje myśli i emocje w dzienniku.
1. Zadaj sobie pytanie: czego naprawdę chcę od życia?
2. Zwróć uwagę, co daje Ci spokój, a co odbiera energię.
3. Naucz się obserwować swoje emocje bez oceniania siebie.
4. Przypomnij sobie marzenia z dzieciństwa.
5. Zastanów się, jakie wartości są dla Ciebie najważniejsze.
6. Sprawdź, które przekonania są naprawdę
7. Twoje, a które przejęłaś od innych.
8. Naucz się stawiać granice w relacjach.
9. Zdecyduj, na co w życiu już się nie godzisz.
10. Zdefiniuj, czym dla Ciebie jest szczęście.
11. Spróbuj nowego hobby.
12. Zrób coś, co trochę Cię przeraża.
13. Spędź jeden dzień tylko ze sobą – bez telefonu i rozpraszaczy.
14. Wyjdź ze swojej strefy komfortu.
15. Poznaj ludzi z różnych środowisk i historii.
16. Spróbuj podróży, nawet krótkiej, tylko dla siebie.
17. Naucz się słuchać swojego ciała.
18. Znajdź aktywność fizyczną, która daje Ci radość.
19. Obserwuj, kiedy masz najwięcej energii w ciągu dnia.
20. Dbaj o swoje zdrowie psychiczne tak samo jak o fizyczne.
21. Zobacz, przy jakich ludziach możesz być naprawdę sobą.
22. Ogranicz relacje, które odbierają Ci siłę.
23. Naucz się mówić „nie” bez poczucia winy.
24. Zrozum, jak zachowujesz się w relacjach z innymi.
25. Czytaj książki, które rozwijają Twoją świadomość.
26. Spróbuj nowych ról w życiu.
27. Odkryj swoje talenty i mocne strony.
28. Daj sobie prawo do zmiany zdania i kierunku w życiu.
29. Naucz się wyciągać lekcje z błędów.
30. Od czasu do czasu zapytaj siebie: czy żyję w zgodzie ze sobą?

💐 W Dniu Kobiet życzę Ci jednej ważnej rzeczy:
odwagi, żeby być sobą – nie taką, jakiej oczekuje świat, ale taką, jaką naprawdę jesteś.

Jeśli jesteś kobietą – zapisz ten post dla siebie.
Jeśli znasz wyjątkową kobietę – wyślij jej ten post. 💛
Monika

07/03/2026

Dziękuję Wam z całego serca za wczorajsze spotkanie w kręgu kobiet.

To był piękny, spokojny czas oddechu, zatrzymania i bycia razem.

Czułam ogromną wdzięczność, patrząc jak z każdą chwilą napięcie powoli odpuszcza, twarze miękną, a w przestrzeni pojawia się więcej lekkości, spokoju i radości.

Dziękuję, że mogłam poprowadzić tę medytację i wspólnie z Wami zanurzyć się w oddechu.

Każda z Was wniosła do tego kręgu coś wyjątkowego – swoją obecność, wrażliwość i energię.

To niesamowite, jak wiele zmienia chwila świadomego oddechu i życzliwej obecności drugiego człowieka.

Wracam z tego spotkania z ogromną wdzięcznością. Dobrze było Was poznać.
Każda z Was jest wyjątkowa. 🤍
Do zobaczenia w kolejnym kręgu.
Monika

04/03/2026

26/02/2026

Nie jesteśmy projektami do poprawiania.

Czasem bardzo długo wierzymy, że jeśli będziemy bardziej zdyscyplinowani, szczuplejsi, lepsi, bardziej „ogarnięci” – wtedy w końcu zasłużymy na spokój, miłość albo akceptację.

A co jeśli prawda jest zupełnie inna?

Co jeśli Twoja wartość nie rośnie wtedy, gdy stajesz się „lepsza” według czyjegoś standardu?
Co jeśli nie jesteś zadaniem do rozwiązania?

Może nie musisz walczyć ze sobą każdego dnia.
Może Twoje ciało nie jest przeciwnikiem, który trzeba kontrolować.
Może Twoje emocje nie są błędem systemu.

Możemy rozwijać się, zmieniać, uczyć nowych rzeczy — ale nie z poczucia, że coś z nami jest nie tak.

Najbardziej odżywiająca jest miłość, która nie mówi:
„Będę cię kochać, jeśli się poprawisz”.
Najbardziej wolna jest myśl:
„Jestem wystarczająca. Teraz. Tutaj. Taka jaka jestem”.

Zatrzymaj się na chwilę i zapytaj siebie:
Czy naprawdę muszę być lepsza, żeby zasłużyć na życie?
Czy mogę być dobra dla siebie, nawet jeśli nie spełniam własnych oczekiwań?

Czy rozwój musi zaczynać się od krytyki?

Może najważniejszą pracą nie jest poprawianie siebie.
Może najważniejszą pracą jest przestać ze sobą walczyć.

I oddychać.
❤️

24/02/2026

Czasem najbardziej boimy się tego, o czym marzyliśmy latami.

Czekasz.
Pracujesz.
Wizualizujesz.
Mówisz: „Kiedyś będę gotowa.”

A potem przychodzi moment.
Drzwi się otwierają.

I zamiast euforii — pojawia się strach.

Nie ten zwykły.
Ten głęboki. Ścisk w brzuchu. Napięcie w klatce. Głos w głowie:
„Nie dam rady.”
„Zawiodę.”
„Będą patrzeć.”

I kiedy pozwolisz sobie naprawdę to poczuć… okazuje się, że to wcale nie chodzi o teraźniejszość.

To stary lęk przed byciem widoczną.
Przed oceną.
Przed zawstydzeniem.
Przed utratą miłości, kiedy jest się „za silną”, „za mądrą”, „za bardzo”.

Ciało pamięta sytuacje, w których świecenie kończyło się bólem.
Więc gdy dziś światło znowu chce się zapalić — system mówi:
„Uwaga. To kiedyś było niebezpieczne.”

Ale jest też druga warstwa.

Pod strachem często leży wzruszenie.
Ulga.
Łzy.
I ciche: „Tak… tego właśnie chcę.”

Bo to, czego się boisz, może być dokładnie tym, do czego dojrzewasz.

Może nie chodzi o to, żeby przestać się bać.
Może chodzi o to, żeby zobaczyć, że ten lęk jest stary —
i że dziś możesz wybrać inaczej.

Oddech pomaga oddzielić przeszłość od teraźniejszości.
Pomaga zostać z drżeniem w ciele, bez ucieczki.
I odkryć, że pod nim nie ma słabości.

Jest siła, która kiedyś została zawstydzona.
A teraz chce wrócić.

✨
Zadaj sobie dziś jedno pytanie:
Gdyby nie było wstydu ani ryzyka zawiedzenia kogokolwiek —
na co byś się odważyła /odważył?

Wspaniałego dnia !
Monika

23/02/2026

O mocy, która nie krzyczy.

Są takie dni, kiedy życie testuje nas z wszystkiego naraz.
Strach. Decyzja. Działanie. Wzruszenie. A potem… cisza.

Ostatnio doświadczyłam czegoś niezwykłego.
Najpierw zmierzyłam się ze swoim lękiem.
Potem stanęłam w obronie kogoś, kogo kocham najbardziej.
A później pozwoliłam sobie… zachorować. Odpocząć. Poleżeć. Zmięknąć.

I zrozumiałam coś bardzo ważnego:

Prawdziwa moc nie polega na tym, że nigdy się nie boisz.
Ani na tym, że zawsze jesteś twarda.

Prawdziwa moc to zdolność do:
– działania, gdy trzeba,
– mówienia „stop”, gdy coś jest nie w porządku,
– i… opadania w miękkość, gdy wszystko już się wydarzyło.

To świadomość, że możesz być jednocześnie stanowcza i czuła.
Silna i wzruszona.
Zdecydowana i zmęczona.

W świecie, który uczy nas ciągłej gotowości,
największą rewolucją bywa powiedzenie:
„Teraz odpocznę.”

Bo kiedy napięcie puszcza, ciało zaczyna się regenerować.
Kiedy przestajesz walczyć, zaczynasz integrować.
Kiedy stajesz po swojej stronie — coś bardzo starego w Tobie czuje ulgę.

Może moc to nie zbroja.
Może moc to obecność.
Może moc to świadomość, że już nie jesteś sama ze sobą.

Dzisiaj wybieram właśnie taką moc.
Cichą. Stabilną. Prawdziwą.

Monika

17/02/2026

Od strachu do ciekawości – jak uwolnić blokady w ciele ?

Wczoraj na stoku zmierzyłam się z czymś, co wielu z nas zna z własnego życia – paniką i lękiem przed utratą kontroli.

Jazda na snowboardzie przy skrętach zwykle uruchamia coś więcej niż technikę – uruchamia zapisane w ciele doświadczenia z przeszłości, kiedy byliśmy bezradni.

Jako coach oddechem pracuję z tym w bardzo delikatny sposób: nie walczę z emocją, nie tłumię jej. Pozwalam jej być, obserwuję ciało i wprowadzam świadomość dorosłej, stabilnej części siebie.

W mojej praktyce wczorajszy „strach” zmienił się w ciekawość i zaufanie do własnego ciała.

Nie dlatego, że panika zniknęła — tylko dlatego, że ciało doświadczyło, że może reagować spokojnie, że mogę zaufać dorosłej sobie.

💡 To jest rdzeń pracy z emocjami i traumą – nie chodzi o to, żeby strach przestał istnieć, ale żeby nie rządził naszymi działaniami.

Jeżeli czujesz, że lęk, napięcie lub panika powstrzymują Cię w codziennym życiu, możesz nauczyć się uważać je, pozwalać im być i tworzyć nowe doświadczenia w ciele.

To jest mocne narzędzie do życia w pełni, świadomie i bez autopilotowego strachu.

Monika 🏂💛

12/02/2026

Czasem to nie porażka nas blokuje.
Czasem blokuje nas… sukces, którego się boimy.

Wyobraź sobie kobietę, która przez lata wierzyła, że nie jest wystarczająca.
Że musi się bardziej starać.
Że potrzebuje czyjejś zgody, żeby ruszyć w pełni.

Chciała tworzyć, rozwijać się, być wolna i niezależna.
Ale w ciele mieszkał cichy lęk — lęk przed tym, że jeśli jej się uda, nie będzie już mogła mówić o sobie, że jest niewystarczająca.
Że przestanie czekać na czyjąś zgodę.
Że stanie się samodzielna, pełna mocy… i to przerażało ją najbardziej.

A kiedy pozwoliła sobie poczuć te emocje — smutek, złość, żal —
pojawił się spokój.
Bo prawda była prostsza, niż myślała:

Nie musisz się zmniejszać, żeby należeć.
Nie musisz udowadniać swojej wartości.
Możesz rosnąć i nadal kochać.

Oddech był tu kluczem.
Nie analiza. Nie strategie. Nie motywacyjne hasła.
Tylko zatrzymanie, wsłuchanie się w ciało i pozwolenie emocjom przepłynąć.
I wtedy pojawia się przestrzeń — przestrzeń, w której rodzi się pewność, spokój i moc działania.

Weź dziś jeden świadomy oddech.
Poczuj, jak możesz pozwolić sobie być w pełni sobą.
I zobacz, co w Tobie chce już urosnąć.
🐛👉🦋?

Monika