Struny Serca - Pracownia Psychologiczna

19/12/2025

14/12/2025

Jesteśmy .

Czas prowadzi nas dokładnie tam, gdzie mamy być.

Jeśli idziemy ufnie, to jest naszym kompasem.

06/12/2025

⏰ Sobota

04/12/2025

stoi wysoko, jak ciche oko nad końcem roku.

Noc jest długa, a sen niesie mnie miękko przez wszystkie miesiące, które już oddychają za mną. Weszłam w nową dekadę - trochę jak w nową skórę. Poszłam na terapię. Doświadczyłam wiosny i wypalenia. Zbierałam owoce relacji, które podlewałam cierpliwością. Uczyłam się siebie dzień po dniu, jakby coś wewnątrz szeptało mi instrukcje do nowego życia.

naprawdę, moje serce nareszcie przestało się spieszyć i mogę trwać w swoim rytmie. Zima chłodzi moje gorące ciało. Lubię przypominać sobie, że nawet ogień potrzebuje oddechu...

Patrzę na z lotu ptaka. To mapa dni, które były piękne, trudne, dobre, puste i pełne jasności. Czytam to, co zapisywałam - trochę jak listy od siebie do siebie.

Patrzę w przód, planuję spotkania, cele, marzenia. Wypuszczam w przestrzeń moje piłki :) Niektóre złapię biegnąc, inne dogonię zwykłym spokojnym krokiem.

Nie muszę już walczyć. Choć czasem mam ochotę zaprzeczyć, czasem płakać. To też jest ok. Smutek zmienia się w radość, jak śnieg w wodę, która poi ziemię na kolejną wiosnę.

Wszystko już mam. Mogę być nieidealna, niedokończona, trochę niepewna. I Ty też możesz taki być. To jest w porządku.

Miłość niczego nie udowadnia - wystarczy, że ⏰🥰💖✨✨

02/12/2025

https://www.youtube.com/watch?v=4LLry0brVK4

We’ll Meet Again (Original Song) Deep House SongWelcome to Dreamloop Ibiza — deep, dreamy soundscapes straight from the White Isle. This mix flows through Vo...

28/11/2025

Nasze cienie też trzymają się za ręce.

Jakby wiedziały wcześniej niż my, że nie istnieje bez dotyku, a dotyk bez odwagi, by się odsłonić.

⏰

23/11/2025

jak woda, w której potrafię zanurkować tak głęboko, że mogę chodzić po dnie. I tam, w tym cichym świecie, wiem jedno: nie jestem sama. Nikt nie jest.

Moje słowa zapadają jak noc - miękko, spokojnie, pewnie. Odkrywałam je latami, w dziesiątkach spotkań, setkach godzin uważności, milionach oddechów.

sobie.

Już rodzi się nowy świat - ten, który wybiera odwagę, ciszę i lekką radość. Taki, w którym jesteś po swojej stronie, przytulasz zwyczajność, jakby była najdelikatniejszym prezentem.

Sny stają się spójne, a stara energia pojawiają się tylko po to, by pokazać jak daleka droga za nami.

Możemy odpocząć. Naprawdę odpocząć!

I Ty też możesz - czytając te słowa - poczuć odrobinę miękkiego światła poranka, które mówi: „jesteś bliżej niż myślisz”.

⏰

i dalej 😎

19/11/2025

Las już wiedział, zanim ja nazwałam cokolwiek.

przystanął między cieniami, mnich w dresie poprawiał kaptur jakby szykował się do kolejnej lekcji, pies był tu tylko na chwilę - jak błysk radości, biedronka usiadła na liściu, żeby przypomnieć o delikatności, niedźwiedź swoim ciężkim spokojem oddychał za nas oboje, borsuk notował w zielonych zeszytach, których zamówiłam za mało na , złota rybka migała obietnicą, że marzenia mają własne prawa, a młoda sarna stała bardzo cicho, patrząc na krew na białym śniegu - widziała prawdę, od której nie da się odwrócić wzroku.

Ptaki na polanie układały melodię na przyszłość, morze szeptało o powrotach, a wszystkie ścieżki, te jasne i te trudne porządkowały się we mnie, jakby znały drogę lepiej niż ja.

Tak to zapamiętam.

18/11/2025

Kroki są miękkie, a ziemia pod stopami jakby trochę cieplejsza niż zwykle. Nic nie trzeba mówić - wystarczy słyszeć.
Powietrze układa się wokół naszych ciał jak szept, który prowadzi.

Oddycham głębiej.
Każde wdech i wydech odsłania trochę więcej.
Między żebrami, w środku klatki piersiowej, coś zaczyna się rozświetlać.

To uczucie, które nie robi hałasu, nie zamierza o nic walczyć - po prostu dotyka.

Idziemy dalej, a ziemia zdaje się rozumieć, jakby mówiła: „Nic nie musisz. Po prostu bądź”.

Rozglądam się wokół. , że właśnie tu mogę na chwilę przystanąć.

To miejsce nie jest lasem, ani ulicą - to mój wewnętrzny zaułek, który otwiera się gdy naprawdę zwalniam.

Tu nie jest ruchem, to stan istnienia.

Ramiona opadają, oddech mięknie, a w środku otwiera się .

Masz to czasem też? 🥲
Tą dziwną, piękną ?

Chodź, przespacerujmy się chwilę.

Morze to miłość...

13/11/2025

mam pewność - wiem, że wrócę.
Czeka na mnie przestrzeń i filiżanka cappuccino.

Ciepło mieszka nie tylko w kawie czy herbacie. Ono mieszka we mnie.

"To mój dom" pomyślałam w ciszy siedząc na plaży, po śniadaniu, gdy słońce jeszcze nie zdążyło zdecydować czy chce dziś grzać, czy tylko być obecne.

milczało ze mną. Między oddechem, a myślą, między wspomnieniem, a teraźniejszością usiadłam i zapisałam kilka zdań w zeszycie.

Połączyłam się z energią środowego spotkania. Niewidzialna nić łączyła mnie z tymi, którzy tak jak ja uczą się .

I wtedy przyszła o rezygnacji. Nie jak o klęsce, ale jak o geście odwagi. Rezygnacja bywa jak rozpaczliwe wołanie: "wystarczy".

Jednak teraz to nie był dźwięk porażki ale szept odwagi - gdy już wiesz, że coś nie działa. Wiesz, że trzeba odejść zanim zabraknie sił.

Zrobiłam jeszcze kilka zdjęć, żeby dłużej trwać w tym, co ulotne.

✨✨💖❤️❤️

26/10/2025

To gdzie wszystko zwalnia,
gdzie ziarna czasu dotykają się jak oddechy pomiędzy wczoraj a jutro.

To tutaj rodzi się sens — czuły i niepodważalny. Z niego wypływa nowy początek.