Ustawienia Systemowe - Agnieszka Jargas

01/01/2026

Zakończyliśmy.

Cykl 9 letni (2025 => 2+2+5=9).

Domknęło się to co domknąć się miało.

Czy wasze ostatnie kilka (naście) dni roku też było przepełnione odczuciem, że wybija najgłębiej schowane szambo ?

To na co patrzeć nie chcieliście, przychodziło nagle i intensywnie jakby chciało krzyknąć "Tu jestem Na mnie patrz i tu posprzątaj w końcu!"

Ufff

Przetrwaliśmy.

A od teraz otwieramy!

Nowe!
Nowy cykl mode on!
2026 => 2+2+6=10 => 1+0=1

Love & Peace! ✌️❤

Zamiast walczyć, rób miejsce na to co jest

28/12/2025

Zapraszam na sesje jutro o 11:00.

Ostatni dostępny termin w 2025 roku!

________
Agnieszka Jargas

28/12/2025

Zostało 1 miejsce na ustawienie własne
i 4 miejsca dla reprezentantów.

Nie czekaj✨️

Spotkajmy się 24 stycznia w Poznaniu!

27/12/2025

Końcówka świąt bywa trudna.
Czasem trudniejsza niż same święta.

______
Kiedy opada napięcie,
kiedy kończą się rodzinne spotkania, rozmowy, przybierane role -->
ciało przestaje się trzymać.

Wtedy pojawia się zmęczenie. Może przyjść smutek, rozdrażnienie a nawet pustka.

Nie dlatego, że coś poszło nie tak.

W polu systemowym to często moment,
w którym dochodzą do głosu historie starsze niż my.

Te które były zbyt mocne w przeżyciu...
Te, które wcale się nie wydarzyly, bo nie mogły.

Jeśli po świętach czujesz więcej niż potrafisz nazwać -
to ma sens.
I nie jesteś w tym sama.

Możesz to zauważyć i pozwolić temu pracować w Tobie.
Bo to, co zauważone, nie musi już wołać tak głośno.

✨️Jeśli potrzebujesz wsparcia w zauważeniu, otuleniu, zaopiekowaniu tego trudnego miejsca w Tobie - jestem.
Doświadczeniem, wiedzą i przede wszystkim czuciem gotowa być przy Tobie, trzymać pole dla Twojego procesu.

Zapraszam na sesje online, w Poznaniu w gabinecie.

✨️A 24 stycznia w Poznaniu będzie warsztat ustawień.

Zostały ostatnie 2 miejsca na ustawienie własne.

Zapraszam z serca!

Agnieszka Jargas
_____

Zdj. Freepik, valentinlacoste

22/12/2025

Zrób sobie prezent.

Zmianę w sobie.

Zapraszam na ostatnią sesje przed świętami!

Agnieszka Jargas

22/12/2025

Długo oczekiwana informacja o kolejnych warsztatach !

Zapisujcie się śmiało, bo lista zaczęła się zapełniać na długo przed ogłoszeniem oficjalnej daty spotkania :)

Dobrego dnia dla Was!

Agnieszka

19/12/2025

Coraz częściej przychodzą klienci z bardzo podobnym tematem…

👉 „Nie potrafię cieszyć się życiem.”
👉 „Kiedy wydarza się coś miłego, w środku pojawia się jakby reprymenda.”
👉 „Wolno mi czuć tylko smutek.”
👉 "Gdy nie czuje nic czuje się bezpieczniej."
👉 „Nie ma sensu się cieszyć, bo i tak to zaraz minie albo się zepsuje.”

____________
Na poziomie świadomym to bywa niezrozumiałe.
A na poziomie systemowym bardzo często okazuje się… głęboko lojalne ❤️‍🩹

Za tymi trudnościami często stoją historie przodków:

🔹 Przodkowie budowali dostatnie życie – przyszła wojna i wszystko odebrała.
(Radość = strata)

🔹 Prababcia miała wyjść za mąż – narzeczony się rozmyślił.
(Nie wolno cieszyć się przyszłością)

🔹 Para bardzo się kochała, ale nie wolno im było być razem, bo rodziny się nie zgadzały.
(Miłość i radość są zakazane)

🔹 Urodziło się dziecko, niedługo potem zmarło.
(Nie ma sensu cieszyć się tym, co dane, bo i tak odejdzie)

I jeszcze inne, często spotykane dynamiki:

🔹 Ktoś w systemie „za bardzo się cieszył” i został za to ukarany (odrzucenie, upokorzenie, przemoc).
(Radość = zagrożenie)

🔹 W rodzinie ktoś był nieszczęśliwy, a „bycie radosnym” oznaczałoby zdradę lub brak lojalności.
(Nie mogę być szczęśliwsza/-y niż mama, babcia, tata…)

🔹 Po wielkiej stracie życie „zamarzło”, a emocje zostały wyciszone, żeby przetrwać.
(Czucie boli – lepiej nie czuć)

🔹 Ktoś stracił wszystko nagle: zdrowie, majątek, pozycję.
(Lepiej nie przywiązywać się do dobrego)

🔹 W systemie radość była uznawana za lekkomyślność, naiwność albo grzech.
(Powaga i smutek = bezpieczeństwo)

Z perspektywy ustawień systemowych to nie jest „problem z radością”.
To strategia przetrwania, która kiedyś miała sens.

Dopiero kiedy zobaczymy, czyją historię niesiemy, możemy zacząć delikatnie robić miejsce na własne życie…
Na radość, która już nie musi być zagrożeniem 🌱

Jeśli ten temat z Tobą rezonuje — to nie jest przypadek.

💛
Pracuje indywidualne na sesjach w gabinecie i online. Mam miejsce na najbliższy poniedziałek i wtorek.

Do spotkania!

Agnieszka Jargas

Zdjecie: Freepik,
Autor: rawpixel kropka com

18/12/2025

https://youtu.be/RIcjCJ1ro9Y?si=FCKA8Cvmo36K-oQT

Na sesjach Drogi Duszy często pojawiały się te tematy

Polecam bardzo dobry film !

Czy Twoje ciało jest przypadkiem biologii? A może zostało wybrane przez Twoją duszę z pełną świadomością każdego szczegółu?Według Dolores Cannon i metody QHH...

17/12/2025

Czasem kobieta zostaje mamą
i naprawdę kocha swoje dzieci.

A jednak…
jest przy nich jakby nie do końca.
Jakby część jej była gdzie indziej.
Za szybą. W oddali. W myślach.

To nie zawsze ma związek z brakiem kompetencji, empatii czy zaangażowania.
Bardzo często to efekt ruchów systemowych, które działają poza świadomością.

Co może stać za niedostępnością mamy?

🔹 Uwikłanie w los przodków
Gdy w systemie rodowym doszło do nagłej straty, śmierci matki, porzucenia dzieci, wojny, biedy —
kolejne pokolenia mogą nieświadomie „dopowiadać” tę historię.
Kobieta wtedy swoją energią jest przy dzieciach, które kiedyś zostały bez opieki.
I nie ma jej w pełni przy własnych.

🔹 Nieświadoma lojalność rodowa
Jeśli wcześniejsze kobiety w rodzie nie mogły cieszyć się macierzyństwem,
doświadczały bólu, straty albo musiały „zacisnąć zęby”,
radość i lekkość mogą być odbierane jako coś nielojalnego.
Wtedy bliskość jest możliwa tylko do pewnego momentu.

🔹 Zajęte miejsce w sercu
Bywa, że kobieta wewnętrznie opiekuje się kimś innym:
rodzicem, rodzeństwem, przodkiem, a nawet „dzieckiem, które nie przeżyło”.
Serce ma ograniczoną pojemność systemową.
Gdy jest zajęte — ktoś musi zostać „na zewnątrz”.

🔹 Pomieszanie porządków
Kiedy kobieta stoi bardziej jako córka niż jako matka,
albo bierze odpowiedzialność za los starszych,
trudno jej w pełni zejść do poziomu dziecka i być dla niego dostępna.

🔹 Brak zgody na swoje życie
Czasem niedostępność jest skutkiem głębokiego „nie” wobec własnej drogi.
Jakby część kobiety mówiła:
„Ja tu jestem, ale nie do końca”.
Dzieci bardzo to czują.

🔹 Oddzielenie od ciała i teraźniejszości
Jeśli przez długi czas trzeba było być silną, czujną, w gotowości,
obecność w „tu i teraz” przestaje być bezpieczna.
Wtedy ciało jest z dziećmi, a uwaga — gdzie indziej.

To wszystko nie jest oceną.
To są mechanizmy przetrwania systemu.

Ustawienia pokazują, że gdy właściwe miejsca zostają przywrócone,
a to, co stare — uznane i oddane,
kobieta nie musi się „starać” być obecną.

Obecność wraca sama.
Bo wreszcie ma na to przestrzeń.

✨️

Jeśli czujesz, że coś z tego z Tobą rezonuje,
pracuję indywidualnie 1:1 w nurcie ustawień systemowych (online i w Poznaniu).

W styczniu w Poznaniu będą warsztaty grupowe. Z przyjemnością Cię tam spotkam 🫂

Agnieszka Jargas

Zdjęcie: freepik kropka pl, autor freepik

16/12/2025

Jutro i pojutrze mam przestrzeń by spotkać się z Tobą na sesji online.

Zapraszam ✨️🫂
Agnieszka Jargas

12/12/2025

Jakiś czas temu spotkałam się z kobietą na sesji online. Ona przedsiębiorcza, dorosła, silna… a jednocześnie od dawna niosąca w sobie coś, czego sama nie była świadoma.

Zobaczyła ścianę, przez którą trudno jej przejść: taką, która oddziela ją od pełnego sięgania po życie, od stawiania siebie na równi z innymi, od brania z szacunkiem i bez poczucia winy.

Za tą ścianą kryła się część jej naturalnej istoty – żywa, kreatywna, radosna... lecz zamrożona..zabetonowana... oddzielona od czucia siebie, czucia świata... od świadomego bycia.

Część, która w dzieciństwie nie znalazła miejsca przy dorosłych. Nie dlatego, że byli źli. Po prostu byli tacy, jacy byli. Niosący swoje historie, swoje obciążenia, swój los.

Ta mała część została więc odsunięta na bok, jak ktoś, na kogo zabrakło przestrzeni.

A ona jako dorosła kobieta weszła w życie bez niej – pracując ciężej, dając więcej, sprzedając swoje usługi za mniej, widoczna szczególnie wtedy, gdy obniżała swoją wartość.

W ustawieniu jej dorosła część podeszła do tej małej – nieprzyjętej, zapomnianej. A ta, w pierwszym odruchu, odsunęła się… bo nie umiała jeszcze przyjąć spojrzenia, obecności, uwagi.

Proces trwał długo i był pełen łez.

Ale zakończył się czymś bezcennym: głęboką ulgą i poruszeniem, które pojawia się wtedy, gdy dorosły człowiek z szacunkiem i pokorą zwraca się ku temu, co własne, wcześniej nieuznane.

Klientka mogła stanąć za sobą samą - tą małą, w relacji do swoich rodziców i opiekunów.
Uznać przeszłość taką, jaka była. Pozostawić każdemu to, co do niego należy. A to, co jej – zabrać ze sobą do życia.

Powolutku, delikatnie, jakby na nowo poznając smak własnej natury, zaczęła brać z powrotem tę cząstkę siebie: żywą, kreatywną, ruchliwą, odważną. Wewnętrzną dziewczynkę, którą zawsze gdzieś w głębi była – choć długo bez miejsca u boku dorosłej.

Proces pokazal jej też, że to czego nie mogła uznać w sobie denerwowało ją w jej dzieciach najbardziej.

W sesji ta zapomniana część wróciła na swoje miejsce.
A dorosła klientka poczuła, że może iść dalej - pełniejsza i spokojniejsza.
Bardziej przy sobie.

Jeśli chcesz spotkać się ze mną na sesje, zaopiekować to co z poziomu nieświadomego prowadzi Cie w życiu, zapraszam do spotkania online bardz w poznańskim gabinecie.

W przyszłym tygodniu jest jeszcze kilka terminów.
Pisz proszę w wiadomości 🫂

Dobrego dnia,

Agnieszka Jargas

09/12/2025

Czasem trudno ucieszyć się z macierzyństwa, gdy w naszym rodzie była kobieta, która przy porodzie oddała życie – mama, babcia, czy np. prababcia.

Nawet jeśli w rodzinie nikt już o tym nie mówi, tkanki ciała i serce pamiętają wszystko.

Rodzi się dziecko - ciąża pełna nadziei, planów, oczekiwań.... a po porodzie katastrofa.
Zamiast czystej radości pojawia się lęk, napięcie, jakieś „nie mogę się w pełni cieszyć”.
Jak fala, która płynie z bardzo daleka.

W ustawieniach Hellingera mówimy, że takie historie chcą zostać zauważone.
Że nosimy w sobie pamięć tych, którzy byli przed nami. Ich radości, ale też ich lęki i niespełnione historie.

I kiedy w rodzinie była śmierć przy narodzinach, w ciele i sercu współczesnej kobiety może pojawić się napięcie, niepokój, a nawet trudność, by w pełni przyjąć swoje własne macierzyństwo.

Dusza potrzebuje czasem stanąć przed tym, co było trudne – nie po to, by w tym utknąć, ale po to, by to uznać. Przyjąć.
Dać temu miejsce w sobie.

Może wtedy w sercu powiedzieć:

„Widzę Cię.
Widzę Twój los.
To, co się wydarzyło, należy do Ciebie.
A ja z miłością zostawiam Tobie to, co Twoje. Ty masz tu swoje szczególne miejsce.

Aby Twoja śmierć nie poszła na marne ja ucieszę sie z macierzyństwa. Będę w pelni obecna dla moich dzieci. Będę im dawać jako matka, a one będą brać ode mnie jako moje dzieci, chętnie. ”

Gdy oddajemy przeszłość tym, do których należy, robi się przestrzeń na nowe. Coś w środku łagodnieje, jakby się poszerza.

Macierzyństwo może wtedy stać się lekkie i obecne - bardziej swiadome.
Rozplecione z dawnym lękiem.

A my możemy zacząć oddychać lżej.
Robimy miejsce na spokojną i ciepłą radość z macierzyństwa.

Zapraszam na sesje online i w Poznaniu.

Dostępne terminy
15, 17, 18, 19, 22 grudnia !

Z miłością,

Agnieszka Jargas

Fot:
Pixabay, autor: angel4leon