Co to jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/111623313576644/

Ilona Sobol Wersocka - Terapeutka, Pisarka, ARTystka

Strona główna
Polska
Warsaw
Ilona Sobol Wersocka - Terapeutka, Pisarka, ARTystka

Terapeutka i mentorka
Pomagam uporządkować życie, relacje oraz decyzje. Odzyskujesz spokój.

📩 WhatsApp: 661 311 322

10/02/2026

Byłaś na terapii. Masz wglądy. I dalej stoisz w miejscu.

Rynek rozwoju osobistego nie chce, żebyś kończyła.
_________

🤷‍♀️ Byłam na terapii. Na warsztatach.
U szamana na Bali.
Przeczytałam pierdyliard książek.
I wciąż czuję, że jeszcze coś trzeba przepracować.

Nie, nie jest gorzej.
Jest nijako.
Więc szukam dalej.

Może to nie o mnie chodzi.
Może to prababcia.
Porzucona. Bez pieniędzy. Z dzieckiem.
I dlatego dziś boję się odejść od Andrzeja.

Po trzecich ustawieniach było lżej.
Ale coś jeszcze zostało.
Może po czwartych puści.

Albo to pępowina.
Za szybko odcięta po porodzie.
Dlatego zostaję za długo.

Trzeba iść do tego gościa od Totalnej Biologii.
Albo nie…
Ewka mówiła, że jej pomogła sesja oddechowa.
Więc może zapiszę się jeszcze na…
_______

— Co mówisz? Andrzej, później.
— Teraz nie mogę. Pracuję nad sobą.
(cisza)

— Kim ona jest?
— Jak długo to trwa?
(trzask drzwi)

_________

Nie mogę oddychać.
Atak paniki.
Podobno w Łomiankach jest kobieta, która pomaga przepracować żal po stracie.

__________

Rynek rozwoju osobistego nie jest zaprojektowany, żebyś kończyła.
Jest zaprojektowany, żebyś zawsze była w trakcie.

👉 I to nie jest już rozwój.
👉 To jest pętla.

AFTER zaczyna się tam, gdzie kończy się „wieczna analiza”
i wchodzi życie.

Jeśli to znasz — zostaw kropkę • Wystarczy.

04/02/2026

„Masz dość grzebania w sobie? 💥
Po terapii łatwo wpaść w pułapkę ciągłego naprawiania.
━━━━━━━━━━━━━━━

Każdy dyskomfort zaczyna wyglądać jak temat „do przepracowania”.
Każde zawahanie — jakby coś tam jeszcze zostało.

W porządku. To naturalne.

Ale życie AFTER to nie wieczne cofanie

"Bo mam takie poczucie ... "
"Pojawiła się taka myśl ..."
" Śniło mi się ...."
"Ale ja jeszcze nie jestem gotowa..."

Nie wracasz wciąż do procesu,
żeby poczuć się gotowa.
Wychodzisz ! ... a gotowość Cię dogoni w drodze.

Koniec grzebania i pracy Archeologa.
Początek roli Odkrywcy – tu zaczyna się Twoje życie.

A Ty? Którą rolę wybierasz dziś?
✍️ Napisz w komentarzu:
Archeolog czy Odkrywca?

---

02/02/2026

Utknęłaś po terapii?
━━━━━━━━━━━━━━━
Kończy się terapia.
I… nic się nie wydarza.

Nie ma fanfar.
Nie ma fajerwerków.
Jest zwykłe życie.

Po terapii często jest taki moment,
jakbyś wyszła z jednego pokoju
a do drugiego jeszcze nie weszła.

Stoisz w przedpokoju życia.

I teraz pytanie nie brzmi:
„co jeszcze ze mną nie tak?”
tylko:
jak w końcu pojść dalej?

Bo ten etap nie jest do kolejnego grzebania.

Jest do decyzji.

Domykasz stare rozdziały.
I zaczynasz nowe.
Nie na mapie marzeń.
W realnym życiu.

Tu zaczyna się prawdziwy fun
po latach pracy nad sobą.

Jeśli to o Tobie — zostań tu na chwilę.
Będę pisać o tym, co naprawdę zaczyna się po terapii.

---

31/01/2026

Masz dość grzebania w sobie?
━━━━━━━━━━━━━━━
Po terapii przychodzi moment,
w którym naprawdę już Ci się nie chce
kolejny raz rozkładać siebie na czynniki pierwsze.

I wiesz co?

To nie znaczy, że coś z Tobą nie tak.

To znaczy, że...
🌱 czas zacząć żyć.

Bo jeśli będziesz wciąż orać tę samą ziemię,
to w końcu wydłubiesz z niej to,
co dopiero zaczęło kiełkować.

I zamiast zbiorów
będzie klęska urodzaju
i zmęczenie materiału.

Dlatego dziś — sobota—
👉 marsz do życia.

I naprawdę:
☝️ żadnych filmów psychologicznych na Netflixie.

---

23/01/2026

Odwaga? Nie. Ja po prostu nie zawsze mogłam uciec.
_______________________

Często słyszę:

„Tobie to dobrze.
Ty jesteś taka odważna.”

Ja bym się nie odważyła
przeprowadzić do Warszawy.
Urodzić naturalnie po 40-tce.
Bez znieczulenia.
Pójść do telewizji.
Do radia.
Wyjść na scenę.

Tak.
Doświadczyłam rzeczy, o których marzyłam
jako dziewczyna z małego miasteczka.

Poznałam ludzi,
których wcześniej znałam
z okładek kolorowych czasopism.

Ale prawda jest też taka, że
strach wiele razy mnie sparaliżował.

Ataki paniki odbierały mi głos.
Nie pozwalały się ruszyć.
Nie pozwalały krzyknąć.

Nie poszłam na maturę.
Nie krzyczałam, gdy powinnam wołać o pomoc.
Zostawałam w miejscach,
z których powinnam uciekać.

Nie mówiłam:
— że boli
— że nie chcę
— że się boję
— że nie wiem
— że choruję
— że potrzebuję pomocy

Stałam.
Z trudem łapiąc kolejny oddech.

Jedyny ruch, na jaki było mnie stać,
to ruch gałek ocznych.
I dłoni.

Więc skanowałam świat.
Sprawdzałam, skąd może nadejść zagrożenie.

I pisałam.
Pisałam.
Pisałam.

Po co dzielę się tymi
niesocjalmediowymi wątkami?

Wiem.
Tu ma być przyjemnie.

Ale gdzieś tam jesteś Ty.
Może też nie możesz się ruszyć.

A jeśli możesz poruszyć choć ręką —
pisz.

Możesz pisać do mnie.

Ja tu jestem. 🤍

ILO. daje słowo

--‐---

15/01/2026

Życie po 50-tce:dwóch księży w hotelowym łóżku.

⋯

Jedno z moich ulubionych ćwiczeń
terapeutyczno-pisarskich
polega na nadawaniu tytułów.

Nie książkom.
Nie tekstom.

— Sytuacjom.
— Scenom z przeszłości.
— Rozdziałom, które się domknęły.
— Tym, które właśnie próbują się zacząć.
⋯

Po co?

Bo to, co nazwane,
przestaje działać w podświadomości
jak ukryty scenariusz.

Wychodzi na światło.
I nagle nie jesteśmy już
odtwórcami cudzych ról,
tylko autorami własnej historii.
(Albo przynajmniej zaczynamy nimi być.)

⋯

Czytam teraz rozmowę z Janem Kaczkowskim
„Szału nie ma, jest rak”
i poruszyła mnie jego opowieść o bliskości.

O przytulaniu.
O prostych gestach czułości.

Opisał zabawną sytuację:
on i zaprzyjaźniony ksiądz
dostali w hotelu pokój
z łóżkiem małżeńskim.

Śmiali się z tego.
A na dobranoc…
po prostu się przytulili.

Bez seksualizacji.
Bez napięcia.
Prawdziwa, ludzka bliskość.

⋯

I wtedy przyszła do mnie myśl:

Gdybym miała nadać tytuł temu,
co robi dziś szeroko pojęty mainstream,
brzmiałby on:

„Tylko strach”.

⋯

Bój się:
cukru
raka
sąsiada
systemu
własnego ciała
trenuj je
zmuszaj je
bo nikt cię nie pokocha
bez kaloryfera

⋯

Bój się:
zmarszczek
starości
przemijania
zależności
bądź silna
niezależna
wojująca
on i tak cię zostawi

⋯

Bój się:
ciąży
porodu
karmienia
zmasakruje ci ciało

⋯

Bój się:
czułości
dotyku
przytulania
trzymaj gardę
stawiaj granice
nie mięknij

⋯

I właśnie dlatego
życie po 50-tce
bywa takim błogosławieństwem.
Bo to już życie
poza mainstreamem.

⋯

Ja się już nie boję.

I chcę to powiedzieć Tobie —
kobieto zbliżająca się do 50-tki,
kobieto straszona menoPAUZĄ.

Jedyną pauzę,
jaką wciskamy wraz z menopauzą,
to pauza na wszystko,
co nam wciskali.

⋯

Gdybym miała dziś
nadać tytuł życiu po 50-tce,
nie byłby to
„drugi rozdział”.
Ani „nowy początek”.

Byłoby to:

„Tylko wolność — bez pozwolenia”.

ILO. daje słowo

----------

07/01/2026

Szukałam filmu. Znalazłam EGO.

Pisałam dziś komentarz pod postem
o nowym filmie z Julią Roberts.

Kolejny z tych, które chciałabym obejrzeć.
I kolejny, którego… nie było na Netflixie.

Pomyślałam więc, że zapytam ludzi w dyskusji.
Czy ostatnio oglądali jakiś…
no właśnie.

I tu zaczęło się coś ciekawszego niż sam film.

Zatrzymałam się na słowie jakiego.

Nie co oglądali.
Tylko: jakiego filmu.

Na co ja właściwie mam dziś apetyt?

Zaczęłam pisać:

elektryzującEGO
poruszającEGO
elektryzującEGO

I wtedy przyszło to ciche:
WOW.

Zaczęłam iść dalej.

zasmucającEGO
rozweselającEGO
przerażającEGO
… EGO
… EGO
… EGO

Jakby nie chodziło o kino.
Tylko o stan.
O wewnętrzny głód.
O coś, co chce być poruszone.

I nagle pytanie o film

przestało być pytaniem o film.
Zatrzymałam się.

A Ty?
Gdybyś miała / miał dziś dokończyć to zdanie —

jakiego…

co tak naprawdę próbuje się w Tobie obejrzeć?

ILO. daje słowo

-----

05/01/2026

To nie jest kurs pisania.

Dziś wieczorem znów spotykamy się w Pisaniu dla nieArtystów.
To nasze trzecie spotkanie.

Lubię te poniedziałki, w których nie chodzi
o ładne zdania
ani o przecinki we właściwym miejscu.

Chodzi o coś innego.

O stawianie siebie we właściwym miejscu.

Jedna z kobiet z grupy nazwała to tak:

„…spotkałyśmy się w tej pięknej przestrzeni
z otwartymi sercami…
Dziękuję, że zebrałaś nas wszystkie,
widząc w nas nieoszlifowane diamenty.”

To jedno z najpiękniejszych określeń mojej pracy.

Bo szlifowanie diamentów to sztuka.
Wymaga uważności.
Cierpliwości.
I decyzji, których nie da się cofnąć.

Najmniejszy błąd
może zniszczyć to, co cenne.

Dlatego najpierw trzeba zobaczyć.
Zrozumieć strukturę.
Uszanować kształt.

A dopiero potem — dotknąć.

I dokładnie to dzieje się w tej grupie.

------------

04/01/2026

Po 50-tce wolę być szczera niż lubiana
______________

Po 50-tce
Nie zabiegam
jestem

Czy chcę się podobać?
Owszem.
Ale naturalnie.

Już bez …

Bez zabiegania o uwagę,
bez dopasowywania się,
bez wchodzenia w role,

Bez udawania kogoś, kim nie jestem,
Bez stawania na palcach,
Bez …

Zadyszki
Akrobacji
Wysiłku.

Wolę lekki uśmiech.
Flirtuję z życiem.

Jestem.

W zupełności.
---

ILO.daje słowo

______________

Adres

Warsaw

Telefon

661311322

Strona Internetowa

facebook.com

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Ilona Sobol Wersocka - Terapeutka, Pisarka, ARTystka umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.