Strefa Psyche

09/03/2026

Scroll -Stopper!

Czasem bierzesz telefon tylko na chwilę.
Na pięć minut.
Na moment przerwy.
Na jeden filmik.
A potem orientujesz się, że minęło 40 minut.
Scrollujesz dalej.
Ktoś przebiegł półmaraton.
Ktoś kupił mieszkanie.
Ktoś pokazuje idealne ciało, romantyczny związek, spokojny poranek z kawą i jogą.
Niby wiesz, że to tylko fragment rzeczywistości.
Wiesz, że są filtry, kadry i wybrane momenty.
A jednak coś w środku zaczyna się zaciskać.
Powinnam być dalej.
Powinienem robić więcej.
Powinnam wyglądać lepiej.
I tak kończy się ta „chwila odpoczynku”.
Zamiast ulgi pojawia się napięcie.
Zamiast ciekawości — porównywanie.
Zamiast inspiracji — poczucie, że jesteś w tyle.
Scrollowanie daje krótką ulgę.
Małą dawkę dopaminy.
Ale po chwili zostawia pustkę i potrzebę kolejnego przesunięcia ekranu.
I dlatego scrollujesz dalej.
Nie dlatego, że naprawdę tego chcesz.
Tylko dlatego, że trudno przestać.
Dla wielu osób to już nie jest niewinna rozrywka.
To sposób na uciekanie od napięcia, zmęczenia czy trudnych emocji.
A czasem dopiero gdy zatrzymamy się na chwilę i przyjrzymy temu bliżej, zaczynamy rozumieć, co tak naprawdę próbujemy w ten sposób zagłuszyć.

12/02/2026

🌿 Cechy osób z DDA/DDD

Osoby z DDA/DDD to dorośli, którzy wychowywali się w rodzinach z problemem alkoholowym lub inną poważną dysfunkcją. Dorastali w atmosferze napięcia, nieprzewidywalności i braku emocjonalnego bezpieczeństwa co wpłynęło na sposób przeżywania emocji, budowania relacji i postrzegania siebie w dorosłym życiu.
DDA/DDD nie jest diagnozą, lecz opisem doświadczeń i schematów, które można zrozumieć i zmieniać.
Najczęstsze cechy osób z DDA
🔹 Poczucie braku bezpieczeństwa.
Częste napięcie, lęk i wewnętrzna czujność – nawet wtedy, gdy obiektywnie „wszystko jest w porządku”.
🔹 Nadmierna odpowiedzialność.
Branie na siebie zbyt wiele, trudność z proszeniem o pomoc i poczucie winy związane z odpoczynkiem.
🔹 Trudności w relacjach i bliskości.
Silna potrzeba bliskości połączona z lękiem przed odrzuceniem, trudnością z zaufaniem lub tendencją do dawania zbyt dużo albo wycofywania się.
🔹 Niskie lub niestabilne poczucie własnej wartości
Krytycyzm wobec siebie, potrzeba zasługiwania na miłość i trudność z docenianiem własnych potrzeb.
🔹 Potrzeba kontroli.
Perfekcjonizm, napięcie i trudność z odpuszczaniem jako sposób radzenia sobie z dawnym chaosem.
🔹 Trudność w kontakcie z emocjami.
Tłumienie uczuć, nagłe wybuchy emocji lub poczucie, że trudno nazwać to, co się przeżywa.
To nie jest Twoja wina!
Te cechy są adaptacją do trudnych warunków dzieciństwa. Kiedyś pomagały przetrwać, dziś mogą utrudniać spokojne i satysfakcjonujące życie.
Dobra wiadomość jest taka, że schematy DDA/DDD można rozumieć, oswajać i stopniowo zmieniać.

Jak może pomóc psychoterapia?
Psychoterapia daje bezpieczną przestrzeń do:
lepszego rozumienia siebie i swoich reakcji,
regulowania emocji,
budowania zdrowszych relacji,
wzmacniania poczucia własnej wartości,
odzyskiwania spokoju i poczucia wpływu na własne życie.

12/02/2026

28/12/2025

Jak wybieramy ludzi, czyli czym są schematy

22/12/2025

23/05/2024

...Powinniśmy po prostu żyć. Rozpieszczać się pysznymi rzeczami, budować rodzinę lub nie, robić karierę lub nie, jeździć do innych krajów, czytać piękne książki, chodzić boso po wiosennej trawie, zbierać polne kwiaty, bulgotać lemoniadę przez rurkę i od czasu do czasu odwracać się plecami do stereotypów społeczeństwa...)

Elchin Safarli
Ronald West

21/01/2024

W zasadzie to zawsze tak powinno być.

17/12/2023

„Jednym z objawów zbliżającego się załamania nerwowego jest przekonanie, że wykonujemy niezwykle ważną pracę.” — Bertrand Russell

21/10/2023

Z decyzjami bywa trudno, jeśli to nie jest ten czas, jeśli nie jesteś pewna/-y poczekaj, nie popędzaj się. Bądź dla siebie wsparciem❤

16/09/2023

„Prawdziwa terapia według mnie ma miejsce, kiedy terapeuta jest pusty, kiedy cała jego obecność i uwaga są przy pacjencie, tak, że wytwarza się rzadka i budująca bliskość, wynikająca z prawdziwego zrozumienia. Tylko wtedy, gdy terapeuta przez chwilę jest wolny od swoich potrzeb, a zwłaszcza potrzeby bycia „dobrym terapeutą” czy wyższą istotą ludzką, może być w kontakcie z pacjentem i ze współrzędnymi psychoterapii – uczuciami, myślami i wyobrażeniami, które budzi w nim klient.
O tym, że byłem w pełnym kontakcie z klientem, wnioskuję później, odtwarzając z pamięci przebieg spotkania. Oznacza to, że muszę przekroczyć dualizm przedmiotowo-podmiotowy. W takich chwilach nie ma bowiem świadomości „ja” oddzielonego od drugiego człowieka. Osoba jest cała tutaj dla mnie. Rzadka chwila pełnego kontaktu. Nic nie robię. Pojawia się kilka słów – wydaje się, że przepływają przeze mnie. Klient jest wzruszony, czasem płacze – chwila wglądu, znaczące uwolnienie i integracja. Klient nie musi reagować w żaden szczególny sposób. Jednak ja wiem, że „to” się wydarzyło Chwytam się radośnie tego wydarzenia. Osiągnąłem to, do czego nieustannie dążyłem. „Poczułem” jedność z klientem, która – przekonany jestem – stanowi istotę dobrej terapii.
Natomiast, gdy nie jestem obecny w tej właśnie chwili i całkowicie w kontakcie z klientem, gdy oceniam sytuację, związek terapeutyczny kończy się – kończy się, ponieważ tak bardzo potrzebuję myśleć o sobie jako o „dobrym terapeucie” i mieć jeszcze jeden dowód, że jestem tak wartościowy i zintegrowany, że inni rosną i rozwijają się przez sam kontakt ze mną.”

Karl Sperber „Materializm psychoterapeutyczny” w: Psychoterapia i zen. Antologia pod redakcją Jerzego Dmuchowskiego.
fot Fabrizio Chigano