Lidia Janus- Nasiadek psychoterapia

20/08/2025

20/08/2025

Nie chcę cię dotknąć
Boję się
Boję się twego bólu
Chcę ci zostawić twą samotność
A swą obecność zmienić w czułość
Jesteśmy inni
Każde z nas
Ma swoje tajemnice ciemne
Kolczasty
Dziki
Suchy chwast
Nadzieje nadaremne
Spotkali się
Któryś tam raz
Śpiąca królewna ze ślepym królem
Chcę dać ci to
Co mogę dać
Czule
Czulej
Najczulej

Jonasz Kofta - Czułość

20/08/2025

„Wszystko robi się w pośpiechu, w nadmiernym pośpiechu, nikt nie chce ani odczekać, wszystko ma być natychmiast, wszyscy rzucają się bezmyślnie na złamanie karku, gdziekolwiek człowiek spojrzy, wszystko ma być zrobione od razu, w rezultacie czego wszystko robi się w najwyższym stopniu chaotycznie”

Thomas Bernhard
„Korekta” tłum. Marek Kędzierski

fot. Niklas Jeromin

18/08/2025

„Przekonania działają jak filtry rzeczywistości. Wpływają na nasze zachowanie i na nasze emocje. Z tego, co widzimy wokół siebie, bardziej zauważamy i zapamiętujemy rzeczy, które potwierdzają nasze przekonania. Najbardziej działają te przekonania, których wcale nie uważamy za przekonania, tylko za prawdę, A czasem te, które wydają nam się taką oczywistością, że nawet ich nie mówimy głośno. Często słyszę, jak ludzie mówią o swoich przekonaniach, zaczynając zdanie od „wszyscy wiedzą, że...”. Dlatego jednym ze sposobów na odklejanie się od swoich przekonań jest – analogicznie jak z innymi myślami – użycie takiego języka, w którym staramy się podkreślać, że to są przekonania („Mam takie przekonanie, że...”), i w ogóle zauważanie, jak dużo tych przekonań mamy, jak dużo tego, co myślimy i co mówimy, to są właśnie przekonania.”

Agnieszka Stein „Komunikacja. Droga do zrozumienia siebie i innych.”

fot. eeloo The First

18/08/2025

Anna Król - Kuczkowska: Nie możemy nie doceniać roli opowieści.

Nietzsche twierdził, że społeczeństwa są zdrowe, dopóki ludzie są w stanie wychodzić z różnych naruszających ich porządek wydarzeń.

Między innymi dzięki – jak to nazwał – „aktywnemu zapominaniu”, czyli właśnie opowiadaniu o tym, co się im stało. Ta koncepcja wraca teraz w literaturze psychotraumatologicznej.

Agnieszka Jucewicz: Myślałam, że opowiadanie służy temu, żeby właśnie pamiętać, a nie zapomnieć.

Anna Król - Kuczkowska: Tu chodzi o to, żeby to doświadczenie opowiedzieć w taki sposób, by stało się raczej wspomnieniem, a nie czymś, w czym jesteśmy cały czas zanurzeni. Dokładnie to samo mówi van der Kolk o pracy z traumą.

Jedna z moich pacjentek, z poważną traumą dziecięcą, powiedziała pod koniec terapii, że ona zdaje sobie sprawę, że TO już zawsze w niej będzie, jak gruba blizna. Ale że już tak nie „buszuje w niej jak demon”.

O to właśnie chodzi – żeby móc dalej przytomnie żyć.

Fragment rozmowy "Rozmowa z Tobą jest dla mnie schronieniem" z książki Agnieszki Jucewicz i Tomasza Kwaśniewskiego "Niepewność".

Ilustracja "Dziewczynka z chryzantemą" Olgi Boznańskiej

17/08/2025

„Ja... Ja naprawdę w tej chwili nie bardzo wiem, kim jestem, proszę pana. Mogłabym powiedzieć, kim byłam dziś rano, ale od tego czasu musiałam się już zmienić wiele razy.”

Lewis Carroll
„Alicja w Krainie Czarów” tłum. Antoni Marianowicz
fot. Laura Chouette

17/08/2025

„Osoba, która opiekowała się w przeszłości swoimi bliskimi w sposób realny i emocjonalny i/lub robi to nadal, odwołuje się do mechanizmu psychicznego, jakim jest swoiste EMOCJONALNE ZASTYGNIĘCIE czy ślepota – takie „bielmo na oku”, o którym pisałam wcześniej.
Żeby, metaforycznie rzecz ujmując, przeżyć w roli niewolnika, do której zostało się „wybranym” w rodzinie, trzeba po prostu NIE WIDZIEĆ JAKIEGOŚ OBSZARU ŚWIATA UCZUCIOWEGO WŁASNEGO i innych ludzi.”

„Dorosłe dzieci” Katarzyna Schier

To jedno z najlepszych wyjaśnień aleksytymii, jakie poznałam…

17/08/2025

Czasami pacjent przychodzi na sesję z poczuciem całkowitego rozbicia, jakby świat stał się zbiorem chaotycznych fragmentów. Jego słowa są niespójne, pełne luk, a myśli uciekają jedna po drugiej, pozostawiając wrażenie wewnętrznego chaosu. W takich momentach terapeuta musi zrezygnować z ambicji natychmiastowego porządkowania materiału i pozwolić sobie na bycie w tym doświadczeniu razem z pacjentem. Dopiero gdy chaos zostanie wytrzymany, a pacjent poczuje, że nie jest w nim sam, zaczyna się rodzić zdolność do myślenia. To proces, w którym relacja staje się naczyniem dla emocji zbyt trudnych, by można je było pomieścić w samotności.

Thomas H. Ogden, Przeżywanie i interpretacja, tłum. Monika Gulińska

17/08/2025

Z ciałem wiąże się poczucie śmierci. Ciało jest śmiertelne, duch" nieśmiertelny". Im dalej świat symboli odbiega od cielesności, tym bardziej uwalnia się on od cech z ciałem związanych, a więc przede wszystkim od śmierci. Nasze słowa, uczucia są nieśmiertelne. Nawet w dosłownym tego słowa znaczeniu, gdyż ludzie dawno się w proch zamienili, a ich idee wciąż trwają i zapładniają innych. Lęk przed śmiercią, typowy dla różnego typu stanów nerwicowych, wiąże się ściśle z naszą cielesnością. Jest to zwykle sygnał zwodniczy. Gdy człowiek jest w obliczu prawdziwego niebezpieczeństwa śmierci, wówczas często, ale nie zawsze, perspektywa śmierci zostaje oddalona, człowiek zachowuje się tak, jakby śmierć była bardzo daleko.
Zjawisko to jest dość typowe u ludzi starych, którym już niewiele z życia pozostało, a którzy jednak zamartwiają się o swoją przyszłość, jakby jeszcze mieli żyć nie wiadomo jak długo. Niekiedy chorzy ze śmiertelną chorobą nowotworowa nie przyjmują do świadomości faktu jej istnienia, łudzą się, że jest to inna choroba. Na froncie żołnierz zazwyczaj nie myśli o swojej śmierci, tego rodzaju myśli porażałyby jego zdolność bojową. Więźniowie obozów zagłady, tych potwornych kombinatów śmierci, nie myśleli o śmierci, ale o tym, jak przetrzymać.

Antoni Kępiński: Lęk

17/08/2025

Często nasze ciało pamięta więcej niż racjonalny umysł, przechowując wspomnienia niemego języka uczuć. Wstyd, lęk, ból — niezamknięte emocje tworzą ciało, które potrzebuje uwagi. Rozpoznanie ich i ukazanie światu to akt odwagi wobec własnej historii. Odwagi, która jest początkiem uzdrowienia.

Alice Miller, Bunt ciała, tłum. Elżbieta Lisiecka

17/08/2025

Bądź przy mnie blisko
bo tylko wtedy
nie jest mi zimno

chłód wieje z przestrzeni

kiedy myślę
jaka ona duża
i jaka ja

to mi trzeba
twoich dwóch ramion zamkniętych
dwóch promieni wszechświata

Halina Poświatowska

17/08/2025