https://www.facebook.com/106559234106182/

Psk. Melisa Paker, MAIDAN Eskişehir Yolu Bilkent Kavşağı No:4, Çankaya (2026)

22/12/2025

Az önce ‘in kurucusu Boaz ile eğitime devam edip etmeme konusunda zor olabilecek bir konuşmadan çıktım. Neye ihtiyacım olduğunu, nelerin beni sıktığını, hayatımın şu döneminde nasıl hareket etmek istediğimi ve biraz bu alanı durdurup başka alanlara yönelmeye ihtiyacım olduğunu anlattım. Bu konuşmayı yapmadan önce de, yaparken de eğitime ara vermeye aşırı hazırdım çünkü başka bir “nasıl” aklımda yoktu. Boaz beni dinledi, ihtiyaçlarımı anlamaya çalıştı. Ve sonra şöyle bir şey dedi; “Bunları açıklıkla benimle paylaştığın için teşekkür ederim; aklıma 3 seçenek geliyor…” Sonra seçenekleri sıraladı, her seçeneğin artısını eksisini anlattı ve hemen bir karara varmam gerekmediğini söyleyerek kararı bana bıraktı. “Zamanını kullan, istediğin kadar düşün ama hiç bir şey için kendini zorlama” dedi. Ve konuşmayı “Kendin olduğun için ve bana güvenerek kendini açtığın için teşekkür ederim” diyerek bitirdi.

Beni tanıyanlar şunu çok iyi bilir; ben kendim gibi olamadığım yerlerde sıkışırım ve kaygılanırım. Ve kendi gibi olmayan herhangi biriyle de derin ve süreğen bir bağ kuramam, O sahici olmadığı için ilişkide sahiciliği hissedemem, güvenemem ve güvenmediğim için ilişki içinde tetikte olur, kaygılı hissederim.

Ve bir terapist olarak da hep şunu gözlemlerim; ister depresyon, ister ruminasyon, ister kaygı, ister ilişki problemleri olsun hepsinin sebebi eninde sonunda kendin olamamaya çıkar. Sinir sistemi ya çökkünlük, ya düşünce uçuşması ya da kaygı üretir; çünkü güvende hissetmez.

Ve tüm sinir bilimi çalışmaları, terapi yokculukları şunu gösterir; güvende hissetmek, kendimiz olabilmektir. Çünkü ancak, kusurlarımız ve farklılıklarımız da dahil, her şeyimizle kendimiz olabildiğimizde sinir sistemi yatışır. Çünkü sinir sisteminde artık şunun güvencesi oluşur; “Farklı düşünsek de, uyuşmasak da, çatışsak da bu bağ kopmaz. Bu bağ yaşananlardan daha büyük ve tüm bunları kapsayabilecek dayanıklılıkta”🤍

Böyle böyle bunları deneyimlemeye açık ola ola insanın içinde de, herhangi bir ilişkide de taşlar yerine oturur… Çünkü sahicilik adı üstünde en gerçek olandır.

19/12/2025

3 yıllık care eğitiminin ilk yılı bu hafta sonu tamamlanıyor.

Sinir sistemi ve güvenli ilişkiler hakkında çok şey öğrenmiş olmama rağmen, son birkaç aydır eğitime ve eğitim buluşmalarına devam etmekte zorlandığımı fark ediyorum. Bu zorlanmanın; bir yandan eğitim süreciyle eş zamanlı yaşadığım büyük kişisel değişimlerin ve beraberinde gelen yorgunluğun, diğer yandan da bir süredir konuşulan ve aktarılan bilgilerin zaten bildiğim alanlara temas etmesinin bir sonucu olduğunu biliyorum.

Ancak bu farkındalık, eğitimin başına oturduğumda yaşadığım sıkılma ve bedensel sıkışmanın önüne geç(e)miyor. Ve aslında bunun önüne geç(e)memesi de normal, olağan ve sağlıklı. Çünkü zihinsel farkındalık ve analiz, sinir sisteminin o anki ihtiyacını her zaman karşılamaz. Yatışma ve regülasyon; anlamaktan farklıdır. Önce farkındalık ve anlam gelir, ardından ihtiyaçlara yönelebilmek… 🫂

İhtiyaçlara yönelmenin genellikle ilk adımı; ihtiyacımızın ne olduğunu kendimize ve ardından güvenli ilişkiler içinde olduğumuz diğerlerine ifade edebilmektir. Ve bunun için en önce içimizdekileri kendimize ifade edebilmemiz gerekir. Çünkü ancak kendimize söyleyebildiklerimizi başkalarına aktarabiliriz.

Bu aktarımın en önemli zemini ise güvendir. Çünkü ancak güvendiğimiz, otantik olabilmemize alan tanınan ilişkilerde içimizde olup biteni paylaşabiliriz; eleştirilmeyeceğimizi, kusurlulaştırılmayacağımızı bilerek ve yalnızca olduğumuz gibi olmamıza izin verileceğine güven duyarak 🤍

Eğitim grubundaki bu güven sayesinde, ben bugün tüm bu duygu ve ihtiyaçlarımı gruba ve eğitmenlere aktarabildim. Eğitime bir süre ara verip vermeyeceğimi henüz bilmiyorum ama bildiğim bir şey var: İyi ki bu grupta bu güveni deneyimliyorum 🫂

Zaten hayatta önemli olan da vardığımız yerden ziyade, o yere giderken kurabildiğimiz güvenli ilişkiler ve bu ilişkiler içinde güvende hissederek kendimiz olabilmek değil mi?❤️

10/12/2025

Herhangi bir şeye ait olma göstergesi, ona ait olmak için ekstra çabalamamaktır, çünkü zaten aidizdir🖤
Ve ait olduğumuz şeylerle beraberken en otantik, en kendiliğinden ve en spontan halimiz yine çabasız ve eforsuz, kendi akışında ortaya çıkar🖤

09/12/2025

Tohumu attığımız günle o tohumun köklendiği, filizlendiği, büyüdüğü ve çiçek açtığı günler birbirinden farklıdır, aynı gün değildir. O tohum filizlenene kadar toprağın altında olup bitenden bihaber olmamız hiç bir şeyin olmadığı anlamına gelmez. Bu süreçte o toprağa bakım vermeye devam eder ve o tohumun kendi hızında büyümesini ümit ederiz.
Ve bazen o ümit karşılığını bulur; bir gün tohum filizlenir, bazen ise o ümidin hiç bir karşılığı olmaz ve tohum hiç bir zaman filizlenmez. Ama yine de biz sonucundan bağımsız o süreçte emek vermeye ve özen göstermeye devam ederiz çünkü tek kontrolümüzde olan bizim tutumumuzdur, onun büyüyüp büyüyememesi değil.
Ve tıpkı o tohum gibi, hayattaki istisnasız her şey sonucundan bağımsız olarak emek, zaman ve sabır gerektirir🌱

30/11/2025

Herkesin bir donanımı ve kapasitesi vardır. Bu sadece entellektüel seviyede değil, duygusal dünyada da böyledir ve buna duygusal donanım denir. Birinin kendi duygularını ne kadar derinlikli tanıdığı ve anlayabildiği, bu duygularla ne yapacağına dair seçim yapması gerektiğinin bilinci ve her seçimin doğal olarak bir bedeli olacağını bilmesi ve buna göre hareket edebilmesi, doğrudan sizinle kurduğu bağı belirler. Ve en zoru duygusal donanım seviyesi aynı olmayan kişilerin kurduğu ilişkidir. Bir taraf kendi donanımından ötürü “rahat” davranıp “takmazken”, diğer taraf ne olduğunu anlamaya, konuşmaya, anlatmaya ve duymaya ihtiyaç duyar. Ve böyle ilişkilerde genelde olan bir tarafın kendini yetersiz, boğulmuş, ittirilmiş hissetmesiyken diğerinin de kendini talepkar, ısrarcı ve ittiren hissetmesidir. Sonrası da genelde karşılıklı suçlama döngüsü ve kaostur..
Ve aslında gerçekte olan tek şey iki farklı seviyedeki duygusal donanımın aynı düzlemde buluşamamasıdır. Ne suçlu olma, ne umursamama, ne talepkarlık; sadece “kat” farkı..
Ve hayatta farklı katlardaki insanlar hep vardır, olacaktır ve yolumuz illa ki kesişecektir. Bazen sadece bu farkı fark etmek ve bunu böyle kabul etmek, hayal kırıklığını, kaosu, suçlama döngüsünü, boğulmayı, ittirmeyi ve ittirilmeyi engeller. Çünkü herkes olduğu gibidir ve olduğu gibi’lerle ilişkilenmelidir🖤 Çünkü gerçek İlişkiler ittirerek, zorlayarak, kaçarak, saklanarak kurulamaz🖤

17/11/2025

“Doğru” olanı içimizde biliriz ve zihnimiz yerine sezgilerimize güvenebiliriz💫

09/11/2025

“Söyle bana;
Bu biricik, vahşi ve değerli hayatınla
ne yapmayı planlıyorsun?” diye sorar şiirinde.
Çünkü tüm sorular gitse, hepsinin cevabı bilinmese de bu tek sorunun varlığı ve otantik cevabı her şeyi belirlemeye yeter🧡

19/10/2025

Hikayelerimizden ibaret değiliz ama hikayelerimizle çok güzel ve biriciğiz🤍
Ankara Maidan’daki yeni ofisimde yeni hikayelere💫

07/10/2025

Eğer gerçek, sahici ve derin bir duygusal bağ kurmak istiyorsak her şeyden önce kendimizle bağlantıda olmamız gerekir. Ve kendimizle bağlantıda olmak demek; otantik bir şekilde duygularımızı fark etmek ve bunları gösterebilmek demektir. Çünkü ancak otantik olarak duygularımızı gösterdiğimizde gerçekten görülebilir, bilinebilir ve diğerleri tarafından desteklenebiliriz. Ve tüm bunlar da her insanın yaradılışı gereği en temel duygusal ihtiyaçlarıdır.
Her şey kişinin kendi içinde kendiyle sahici bir bağ kurmasıyla başlar🤍

02/10/2025

Mutlaka düzelir.. Zaman alır, sürecin geçmesi gerekir, ama mutlaka düzelir. O süreç içerisinde duygularla temas ederek, bazen o duygulara bakmak dahi istemezken bir cesaret onların içinden geçerek, kendini destekleyerek, iyi gelen kaynaklara yönelerek mutlaka düzelir. Eğer “düzelmiyorsa” belki de “suç” hayatta değildir. Belki de sebep eksik gedik, yarım yamalak, içselleşmemiş süreçlerdir, el yordamıyla üstten üstten geçiştirmeye çalışmaktır, duyamayacak kulaklara anlayamayacak kalplere anlatmaya çalışmaktır. Hayatın kendisinin bir “suç”u yoktur.

25/09/2025

Beden şöyle çalışır; kendisine uymayan, tolere edemediği bir şeyle temas ettiğinde cilt tepki verir, kaşınır, kabarır, yanar. Bu tepkilerle “Teması kes” der. Dokunan, zehirleyen, toksin içeren bir şey yediğinde, içtiğinde mide bulanır, bazen baş döner, beden onu dışarı atmak için kusar, “Bu bana iyi gelmedi, devam etme” der. Toksik yaşantılarda da beden aslında tam olarak böyledir. Bulunduğunuz yer, beraber olduğunuz kişiler ve ilişkiler bir şekilde zehirliyorsa, normalde vermeyeceğiniz tepkiler verirsiniz. Heyecanınızı, ilgi alanlarınızı, ışığınızı kaybedersiniz. İçe doğru çöker, kabuk olarak kalır, yaşam enerjinizi kaybeder, sadece nefes alıp vererek bedenin temel yaşam fonksiyonları gerçekleşiyor diye yaşamaya devam edersiniz. Ve arada bazen patlar, bazen ağlar, bazen “sebepsiz yere” iç sıkıntısı, kaygı yaşar, bazen durağanlaşırsınız. Beden katılaşarak, yaşamla içsel temasını yavaş yavaş keserek, normalde vermeyeceği tepkileri vererek “Bu bana iyi gelmiyor, teması kes” der. Çünkü her zaman zihnin henüz bilmediğini, kabul edemediğini beden bilir. Ve her zaman sinyallerini verir🖤

21/09/2025

“En derin yaralar kapanıyorsa,
En büyük acılar unutuluyorsa,
Neden korkulur hayatta, söyleyin bana..
Ben neden aynı kalayım, söyleyin bana..”
🖤

Psk. Melisa Paker