18/11/2022
Tam düşecek gibi oluyorum biri elimden tutuyor… Sonra yıllar önce (tabi ki yine) bir “öze dönüş” eğitiminde kulağıma fısıldanan bir söz geliyor aklıma, düşecek yer yok, bırak ellerini, sıkı sıkı tutunma…Yine de elimi bırakmam uzun sürüyor… Yılların alışkanlığı, alıştığım şey güvenli olan sanıyorum, yanılıyorum. Boşuna hırpalamışım kalbimi…
Nereye bağlayacağım bunu, tabi ki benim ekibe, bebeklere 👶🏻❤️
Bebeklere ve çocuklara dikkat ettiniz mi…
Ben çok gözlemlerin kendilerini, paylaşayım sizinle…
Cesurlar… Deneyimlemekten korkmuyorlar. Vazgeçmiyorlar. Bir bebek yürümeyi öğrenene kadar kaç kez düşer ?
Ve yine de yürür, vazgeçmez.
İstedigini alır, sizin vermenizi beklemez.
Meraklılar… Sonsuz bir merakları var yaşama…
Deneyime açıklar…
Sıcaktır, elini uzatır, yanar, ateşe kızmaz, ates ates olduğu icin yakar, doğası gereği.
Bebek de elini uzatır doğası gereği…
Yaklaşmamayı öğrenir. Deneyimle…
Her hatayı kendimiz yapacak kadar uzun degil elbet ömrümüz, yaşananlardan ders almakta da fayda var. Ateşi illa elleyerek öğrenmek zorunda değiller…
Ama her korkumuzu da onlara aktarmalı mıyız? Veya bir hocamın dediği gibi, elimizde yara bandıyla beklemeli miyiz…
Bazen canlarının yanacağını bilmek zor olsa da…
Herkese şahane bir cuma diliyorum….