28/02/2026
Toksik bir kaynananın gelinine yönelttiği saldırganlık çoğu zaman açık bir düşmanlık gibi görünmez; ince imalarla, küçümseyen bakışlarla, sürekli eleştiren cümlelerle ilerler. “Şaka yaptım” diyerek aşağılar, “tecrübesizsin” diyerek değersizleştirir, oğlunu merkeze koyarak gelini dışarıda bırakır. Çünkü mesele çoğu zaman gelin değildir; mesele kontrolü kaybetme korkusudur. Oğlunun hayatında artık birinci sırada olmamak, bazı anneler için sevginin azalması gibi algılanır ve bu tehdit hissi saldırganlığa dönüşür. Gelin ne yaparsa yapsın eksik bulunur; iyi yaptığında görmezden gelinir, hata yaptığında büyütülür. Böyle bir ortamda amaç ilişkiyi güçlendirmek değil, üstünlüğü korumaktır. Oysa sürekli aşağılanan, sınırları ihlal edilen bir gelinle kurulan bağ sevgi değil, güç mücadelesidir. Ve güçle kurulan hiçbir ilişki sağlıklı kalamaz; çünkü sevgi hiyerarşi değil, eşitlik ister.
Bazı durumlarda ise bu saldırganlık örtük değil, doğrudan ve serttir. Gelinin yüzüne karşı “Bu eve yakışmadın”, “Oğlumun hayatında senden önce ben vardım”, “Sen olmasan hayatı daha düzenli olurdu” gibi cümleler kurulabilir. Amaç artık imayla değil, açıkça yerini hatırlatmaktır. Oğlunu araya koyarak baskı kurar, gelini yalnızlaştırır, kalabalık içinde küçük düşürür. Eleştiriyi nasihat gibi sunar, hakareti “doğruları söylüyorum” diye meşrulaştırır. Böyle bir ortamda gelin sürekli tetikte yaşar; ne söylese yanlış, ne yapsa eksik bulunur. Oysa açık saldırganlığın altında da aynı duygu yatar: Kaybetme korkusu ve kontrolü bırakmayı reddeden bir benlik. Ve kontrolün sevgiye tercih edildiği yerde, ilişki değil sadece güç savaşı büyür 🌿
