Psikolog Burçin Özer Uyku Danışmanı

28/02/2026

Bazen uyku sadece uyku değildir.

Bir annenin gece yarısı ağlamasıdır.
Sabaha karşı tükenmiş uyanmasıdır.
“Ben nerede hata yapıyorum?” diye kendini sorgulamasıdır.

Bu süreçte çoğu aile bana aynı cümleyi kuruyor:
“Uyku artık travma oldu.”

Ama uyku travma değildir.
Sistemsizlik travmatize eder.

Biz bu süreçte mucize yapmuyoruz.
Bir gecede her şeyi değiştirmiyoruz.
Bebeği yalnız bırakmıyoruz.

Önce sistemi kuruyoruz.
Önce regülasyonu sağlıyoruz.
Destekleri yapılandırıyoruz.
Kademeli azaltıyoruz.
Tutarlılığı koruyoruz.

Diş çıkar, atak olur, gelişimsel sıçrama olur…
Ama doğru çerçeve varsa gece dağılmaz.

Uyku eğitimi dediğim şey;
bağ koparmak değil,
güvenli sınırlar koymak.
Ağlatmak değil,
öğretmek.

Ve her gelen böyle mesaj bana şunu hatırlatıyor:
Bu bir ekip işi.
Anne kararlı olur, ben sistemi kurarım, bebek öğrenir.

İyi ki birlikte çalıştık.
İyi ki vazgeçmeden yürüdük.
Sonuç, hep birlikte mümkün oluyor. 🤍

23/02/2026

Huzursuz ve gazlı bebeklerde bazen mesele ne yaptığımız değil, nasıl yaptığımızdır.

Amerikalı çocuk doktoru Dr. Harvey Karp tarafından tanımlanan Kokteyl Tekniği,
bebeği sakinleştirirken aynı anda gaz çıkarmaya yardımcı olabilen bir tutuş ve hareket kombinasyonudur.

Bu teknikte amaç;
• bebeğin baş ve boynunu güvenli şekilde desteklemek,
• bedenini hafifçe öne eğerek rahatlatmak,
• küçük, ritmik ve kontrollü hareketlerle sakinleşmesini kolaylaştırmaktır.

Bebek, annenin sol eliyle çene ve baştan desteklenir,
diğer el kalça–gövdeyi taşır.
Hareket küçük ama ritmiktir; sert sallama değildir.

Doğru uygulandığında birçok bebekte:
• huzursuzluk azalabilir,
• gaz çıkarma kolaylaşabilir,
• beden daha hızlı regüle olabilir.

Ama her bebek aynı tepkiyi vermez
ve her teknik her an için uygun olmayabilir.

Bebeğin beden sinyallerini izlemek,
hareketi yumuşak ve güvenli tutmak her zaman önceliktir.

19/02/2026

19/02/2026

Her gece uyanmak açlık değildir.
Bazen sadece
alışkanlıktır…
Ve şefkatle değişebilir. 🌙

09/02/2026

“Uyku saati yaklaştığında kalbim sıkışırdı…”
Bunu söyleyen o kadar çok anne var ki…
Çünkü her akşam; ağlama, direnç, yorgunluk ve çaresizlik demekti.
Ve en zoru da şuydu:
Kendi çocuğuna yetemediğini hissetmek…

Ama hiçbir anne yetersiz değil.
Sadece doğru yolu, doğru desteği ve biraz da güveni arıyor. 🌙

Ela’nın yolculuğu bize bir kez daha şunu hatırlattı:
Sabırla, şefkatle ve adım adım ilerlediğimizde
o zor geceler yerini huzurlu uykulara bırakabiliyor.

Şu an uyku saati geldiğinde
kalbi sıkışan değil…
huzurla odadan çıkan bir anne var. 🤍

Ve bilmeni isterim:
Eğer sen de aynı duyguların içindeysen
yalnız değilsin…
Bu yol birlikte yürünebilir.

08/02/2026

07/02/2026

Bazı bebekler uyumayı öğrenmez…
Aslında sadece kendilerini güvende hissettikleri bir yolu bulurlar.

Deniz için bu yol;
işaretlerinin görülmesi,
ihtiyacının doğru okunması
ve acele edilmeden, baskı kurmadan ilerlemekti.

Bugün geldiğimiz noktada Deniz,
uyuyacağını anlıyor,
bedeni hazır olduğunda huzurla uykuya geçiyor
ve bu farkındalığı gülümseyerek karşılıyor.

Bu dönüşüm;
bir gecede olmadı.
Sabırla, şefkatle, güvenle adım adım örüldü.

Her uyku yolculuğu bana şunu tekrar hatırlatıyor:
Doğru destek verildiğinde, bebekler zaten yapmaları gerekeni biliyor.

İyi ki yollarımız kesişti Deniz 🤍
İyi ki bu yolculuğa birlikte çıktık.

28/01/2026

Uyku konuşurken hep bebeklerden bahsediyoruz.
Saatlerden, uyanmalardan, rutinlerden…

Ama bazen asıl görülmesi gereken kişi
sessizce ayakta durmaya çalışan anne oluyor.

Yorgun.
Uykusuz.
Kafası karışık.
“Doğru mu yapıyorum?” diye kendini sorgulayan…

Ben bu işi yaparken şuna yürekten inanıyorum:
Bir anne güvende hissetmeden,
bir bebek gerçekten huzurla uyuyamaz.

O yüzden benim için mesele
sadece “uyutmak” hiç olmadı.
Mesele, sağlıklı bir uyku alışkanlığını
anneyle birlikte, yan yana kurabilmek🙏🏻🩷

Zor gecelerde
“herkes uyuyor ama ben yine buradayım” hissiyle
tek başına kalmamak.

Ne olduğunu anlamaya çalışmak,
kendine yüklenmeden,
acele etmeden ilerlemek.
Gerektiğinde durabilmek, nefes alabilmek.

Ve evet…
Bazen süreç Leyla’yla bu fotoğraftaki gibi geçiyor 🤍
Sakin, temaslı,
“yalnız değilsin” diyen bir yerden.

Çünkü bazen en çok ihtiyaç duyulan şey
uyku değil,
tutulan bir alan oluyor.

24/01/2026

Erva, uykuya meme ve sallanarak geçen bir bebekti.
Annesi için geceler; sabaha kadar sallamak, uyur mu uyanır mı endişesiyle geçen uzun saatlerdi.

Sürece başlarken annesinin cümlesi şuydu:
“Her aşamada acaba bunu yapabilecek miyiz?”

Ama işin güzelliği tam da burada başladı.
Çünkü her aşamada o “acaba” dediği şeyi yaptı.

Destekleri adım adım azalttık.
Zorlandığı yerlerde durduk, acele etmedik.
Erva’nın temposuna saygı duyarak ilerledik.

Ve bugün…
Erva artık kendi yatağında, annesinin minicik desteğiyle uykuya dalıyor.
Sabaha kadar sallanan bir bebek yok.
Yatağında sakinleşip uykuya geçen bir Erva var 🌙

Annesinin mesajı mı?
“Bir gün ben de böyle bir mesaj yazar mıyım diye hayal kurardım… O gün geldi.”

Bu sadece Erva’nın değil,
annesinin de mezuniyeti.
Çünkü bu süreçte en büyük işi yine anne yaptı 🤍