12/03/2026
Bazı akşamlar sofraya oturmadan önce bile insanın içi sıkışıyor… Çünkü daha ilk cümlede gerilim başlıyor: “Yemek ye.” Oysa çocukların yemekle kurduğu ilişki çoğu zaman iştah kadar duygu taşır. Aceleyi, baskıyı, “hadi”leri duyduklarında bedenleri de geri çekilebiliyor.
Ben sofrayı biraz daha “güvenli bir buluşma”ya çevirmeyi seviyorum:
- Önceden haber vermek, geçişi yumuşatmak…
- Yan yana oturup aynı şeyi paylaşmak…
- Küçük seçimler verip “söz hakkın var” hissini güçlendirmek…
- Ve doyduğunu söylediğinde onu ikna etmeye çalışmadan sakin kalabilmek.
Çünkü çoğu çocuk, zorlandığı yerde daha çok direnir.