30/03/2026
Mükemmeliyetçilik çoğu zaman “en iyisini yapmak” gibi görünür; ancak aslında odağını başarıdan çok hatasızlığa verir. Kişi, ortaya koyacağı şeyin değerinden ziyade, içinde hata olup olmadığına takılır. Bu yüzden harekete geçmek zorlaşır, erteleme artar ve yapılan işten alınan tatmin azalır. Çünkü zihin sürekli “ya yanlış olursa” ihtimaliyle meşguldür.
Oysa gelişim, hataların tamamen ortadan kaldırılmasıyla değil, onlara alan açılmasıyla mümkün olur. Hata yapma ihtimalini sıfırlamaya çalışmak, ilerlemeyi yavaşlatırken; hataları sürecin doğal bir parçası olarak görmek, hem öğrenmeyi hem de psikolojik esnekliği destekler. Bu yüzden mükemmeliyetçilik, çoğu zaman kişiyi ileriye taşımaktan çok, olduğu yerde tutan görünmez bir baskıya dönüşebilir.
̇nsan