06/01/2026
“My naam is Alice. Ek is 84.
Ek was vir 50 jaar ‘n haarstilis. My hande het elke knoop, elke krul, elke traan geken. Maar toe my man sterf, het ek opgehou om mense aan te raak. Dit het gevoel asof my hande vergeet het hoe om sag te wees.
Een Dinsdag het ek na die gemeenskapsentrum gegaan vir hul gratis middagete. Nie omdat ek kos nodig gehad het nie — ek het my pensioen gehad — maar omdat die stilte by die huis my van binne af opgeëet het. Ek het by ‘n hoektafel gaan sit en aan sop geroer wat ek nie wou eet nie. Dis toe dat ek háár sien.
‘n Ouer vrou, seker so 90, by die volgende tafel. Sy het probeer om ‘n lepel vas te hou. Haar hande het gebewe soos blare in ‘n storm. Sop oral gemors. Sy het nie gehuil nie — net na haar hande gestaar, asof hulle haar verraai het.
Ek het daardie kyk geken. My man het Parkinson se siekte gehad. Dieselfde bewing. Dieselfde skaamte.
Ek het nie gedink nie. Ek het net opgestaan. Na haar toe geloop. Langs haar gaan sit. Haar hande in myne geneem. Nie om dit reg te maak nie — net om dit vas te hou. Warm. Stewig. Soos ek my kliënte se hande vasgehou het wanneer hulle bang was vir die skêr.
“Jou hande onthou,” het ek gefluister. “Hulle het net hulp nodig om weer te onthou.”
Ek het haar kneukels met my duime gevryf. Soos ek vroeër seer skouers gevryf het. Stadig. Ritmies. Ná ‘n minuut het sy opgehou bewe. Sy het diep asemgehaal en haar sop geëet.
Die volgende week het ek my ou manikuurstel gebring. Nie vir naels nie — net vir aanraking. Ek het stywe vingers gemasseer. Sopvlekke van ken gevryf. Hande vasgehou tydens middagete.
Mense het begin na my toe kom.
‘n Man met artritis sê: “My vrou het my gelos. Hierdie hande... ek kan nie meer hemde toeknoop nie.”
‘n Weduwee sê: “My kleinkinders hou nie van my hande nie — hulle sê dis koud.”
Ek het gesê: “Koue hande hou die warmste harte vas. Kom ons maak hulle warm.”
Ek het nooit geld gevra nie. Net een ding gevra:
“As jy weggaan, hou iemand anders se hand vir 10 sekondes vas. Net 10.”
Toe kom Tom. 87. ‘n Oud-soldaat. Het nooit gepraat nie. Het elke week gekom. Ek het sy litteken-hande gemasseer. Een dag het hy gefluister:
“Ek het my dogter se hand vasgehou tydens die oorlog. Nou... het ek vergeet hoe.”
Laas maand het Tom sy agterkleindogtertjie gebring. ‘n Klein dingetjie van vier jaar oud. Hy het haar op sy skoot gesit. Haar klein hand in sy bewerige een gehou. Vir 10 sekondes. Toe 20. Toe ‘n hele minuut. Die meisietjie het nie haar hand teruggetrek nie. Sy het net sy kneukels sag gestreel.
Daardie oomblik…
Tom het na my gekyk met trane in sy oë.
“Sy het nie weggeloop nie,” het hy gesê.
Nou is die gemeenskapsentrum anders.
Mense hou mekaar se hande vas terwyl hulle vir koffie wag.
Help mekaar om op te staan.
10 sekondes se aanraking — dis al wat dit vat.
My hande bewe nie meer nie. Hulle is te besig om te hou wat gebreek is.
Die waarheid?
Eensaamheid gaan nie oor om alleen te wees nie.
Dis om te vergeet hoe om vas te hou.
So hou vas.
Vir 10 sekondes.
Vir ‘n leeftyd.
Jy weet nooit wie se hart jy dalk genees nie.
—
Hierdie verhaal is 21 000 keer gedeel in 3 dae.
Een leser het geskryf: “Ek het vandag my buurvrou se hand gehou. Sy het in jare nie gesmile nie. Dankie, Alice.”
Geen magie. Geen wonderwerke. Net hande wat weer leer om lief te hê.
---
Laat hierdie verhaal nog baie harte aanraak... 💛
Deur Mary Nelson
---
Mag die Here se oorvloedige vrede en seëninge oor julle almal wees. 🙏💫
