Chemo, chaos en klein oorwinnings.

31/03/2026

Die mense wat ek liefhet, weet al dat geen nuus van my af, byna nooit goeie nuus is nie. As ek swaar kry dan rol ek soos ʼn shongololo op en my woorde droog op.
Die laaste 2 maande was vrek swaar. Kanker 2 Mons 0.
Ek weet nie of my liggaam net sy versadigingspunt bereik het van gif nie, en of die ascites en groeiende massa in my buik bydra nie. Maar my lyf is vuisvoos en ek kry swaar. Daar is ʼn permanente kateter in my buik om die dreinering van vog by die huis moontlik te maak. Die week of wat na die prosedure was 1 groot wasem van pyn gewees. Ek was na ʼn week vasbeslote dat ons hom eerder moet verwyder. Gelukkig het ek ʼn sagte en geduldige swaer en hy het ʼn klomp wonderlike kollegas, en tussen Wim en sy vriende Charlie en Piet, saam met raad van ons liewe Johan hier op Vredendal het ek besluit om maar vir die drs te luister en nog so ʼn ruk vas te byt. En ek is dankbaar dat ek het. Met dieselfde passie en presisie waarmee Vicci sy vishoeke en stroppe en leaders knoop het ons nou ʼn seepgladde stelsel om my buik te dreineer en dit gee ons ʼn mate van beheer oor ons lewenskwaliteit. Mense het kom kuier. Janneke en Marianne het uit Heidelberg uit gery vir ʼn aand en op die ou end met Vicci en die meisies gekuier terwyl ek in en uit van diep slaap gedwaal het. Tannie Hanje het vir my chemo toe gery en die troos van iemand wat kanker en chemo aan haar lyf ken was kosbaar. Rochellie het vir 2 dae kom huis hou en my in ʼn bad in gesleep en saam met my gehuil oor als wat op sy kop is. Jacques was hier en het saam met sy mooiste foto's vir my laat onthou hoekom sommige mense in en uit ons lewens beweeg en ander vasplak. Ek is bly dat Jacques ʼn vasplak vriend is. Anina het op my bed by my kom lê en vir my laat onthou dat ek ook nie altyd vir almal hoef reg te staan nie. Soms kan ek ook gedra word. My niggie Heidi en haar man het uit Natal uit kom kuier. Haar ma, ons liefste tannie Carmen, is dood aan kanker toe sy so oud soos ek was. Dit was ʼn mooi, kosbare weersiens.
Ek gesels weer met Petri. Soos wat my liggaam swakker word, spook die dood en my kinders en al die groot onbekendes maar weer by my. Ek huil baie. Ek wil nie doodgaan nie. Ek het so ʼn wonderlike lewe. Ek het ʼn man wat mal is oor my en saam met wie ek wil oud raak. Ek wil kan bywees as hy die wêreld se beste oupa word. Ek en hy het nog so baie planne. Ek wil nie hoor dat hy en ons kinders OK gaan wees nie. Ek wil by hulle wees!! Ek is dankbaar dat Petri my help om te sit in al hierdie swaar emosies. Ook dat ek mag kwaad wees en seer voel oor dinge in my lewe waar ek heeltemal te na gekom is. Om te verstaan dat ek nie skielik die engel Gabriel is nie en dat dit OK is om soms woedend te voel.
My lyf verloën my. Ek het my uitbundigheid en drif verloor. Nie omdat ek moedeloos is nie, maar sommer omdat my liggaam te swak is daarvoor. Dis als goed wat tyd vat om deur te werk en ek probeer myself die tyd gun om dit te doen.
So as ek nie dadelik op boodskappe reageer nie. Of soms glad nie. Asb moenie ophou nie. Ek lees alles en koester dit. En deur als bly ons hoop vir ʼn wonderwerk en druk ons elke druppeltjie vreugde uit wat my krag vir my toelaat. ❤️

27/02/2026

So is ek vol bravade, met tasse volgepak met Vicci se lures en katrolle en genoeg nuwe outfits vir my, gister af Kaap toe om ons lang verwagte vakansie aan te pak. Die nuwe chemo en als wat daarmee saamgaan het egter ʼn ander plan vir ons gehad. Vicci het vanoggend op sy eie gevlieg Johannesburg toe. Ons vriend Harold Truter vlieg moreoggend saam met Vic Mosambiek toe, en Simeon het my weer huis toe gebring. Ons is teleurgesteld maar ek is dankbaar dat ons eerder die verstandige besluit gemaak het. Ek lê lekker op my bank met ons hondekinders. Mama Estelle, Pappa Koos en Oma Rita bederf ons, en Vicci en ek sal wel êrens ons trippie inwerk. Skoonsus Kobie De Jager het seker gemaak dat ek vol goeie vloeistowwe en gesonde snacks is, en nou is dit eers plat lê totdat my lyf sterker is. ❤️

17/02/2026

Om kanker te hê, is om aanhoudend vrede te maak. Vrede maak met lewensplanne wat onherroeplik verander. Vrede maak met alles stadiger doen omdat jou lyf nie meer saamwerk nie. Vrede maak met die dood wat skielik ʼn realiteit word. Vrede maak met die hartseer rippel effek wat dit op jou gesin en geliefdes het, waaraan jy niks kan doen nie.
Sondagaand het ek vreeslik gestaan en huil in die stort. Terwyl Vicus my probeer troos, sê ek vir hom dat kanker alles vat. Dit kom vat my lewe en nou kom vat dit my lyf.
Ek het, saam met al die ander vreemde kwaalkies, nou ook Ascites. Die kanker veroorsaak dat my buik vol vloeistof raak. Dit kan afgetap word maar ʼn paar dae later sit dit weer. So ek lyk meeste van die tyd so 8 maande swanger. Ek is op medikasie, wat ons hoop dit sal help. Maar vir nou blyk dit te wees waar my lyf is. Dis vir my vrek swaar. Ek het tot Sondag nie besef watter groot rol my lyf in my selfbeeld gespeel het nie. Ek hou van my lyf, ek hou van wat my lyf kan doen. En nou moet ek ʼn hele klerekas vol mooi klere wegpak saam met die idee van hoe ek lyk. Ek moet ook dit wat my lyf fisies kan doen erken. En vrede maak.
Ek het 2 weke gelede saam met my sus Steffi Albertyn ʼn stap bespreek met Anette Grobler van Silent Steps. Sus Ronelle Nel en ek het laasjaar ʼn stap gedoen en dit was so spesiaal om alleen saam met haar iets te doen wat my soveel vreugde gee. Ek wou met al my sibbe dit deel. Ons is baie opgewonde Wildernis toe en het sommer oppad lekker by vriende en familie gekuier. Dag 1 moes ons so 16km stap van Buffelsbaai af, Sedgefield se kant toe. Ek het ʼn onbekende pyn in my sy gehad met die wegtrek, maar vir Stef gesê ek gaan deur dit loop. Teen 10km het ek bietjie onvas op my voete begin voel en was effe gedisorienteerd. Blykbaar het ek so op ʼn manier die laaste 2 km uitgeloop met Stef, toergids Marika wat my stut/sleep en Anette wat die NSRI gekontak het. Ek het blykbaar vir ʼn ruk op ʼn drip gelê. Ek weet nie wie almal gehelp het nie maar is so dankbaar. Die vlgde 3 dae het Stef en ek die ongelooflike uitsigte van ons kamer geniet, gesels, gelees en geslaap. Dit was op die ou end perfek vir die 2 van ons. Maar ek moet met baie hartseer eers my stapstokke ophang.
Valentynsdag het gekom en gegaan. Vicci bederf altyd vir my en die girls vreeslik en hierdie jaar was nie anders nie.
Ek het begin met my nuwe chemo. (Uiteindelik Discovery 🫣) Ons hoop en vertrou met als in ons, dat dit werk. Daar is nie meer so baie planne te maak nie. My vriendin Rochell Serdyn het uit Stellenbosch kom kuier en huis gehou en my op die hande gedra, terwyl ek gewoond raak aan die chemo. Ek is lief vir haar.
Verder is dit netbal en koor en toetsreeks wat voorlê. Simeon is besig met sy studies in Stellenbosch en als is op sy plek. Vic en ek gaan volgende week bietjie sonder die kids weg. Ek d**k ons het dit met ons honeymoon laas vir so ʼn lang tyd gedoen. As ons die 8ste Maart terugkom is die eerste kwartaal ook amper verby. Dit gaan met ons goed.
Vreugde en vrede vir julle.

13/01/2026

Ek is baie skrikkerig om my geloof t.o.v. my kankerstryd te bespreek. Ek wil nie argumenteer oor iets wat vir my so persoonlik is nie. Ek het vandat ek gediagnoseer is gesê dat my liggaam my faal, en dat die Here my die krag sal gee om hierdie pad te stap. Ek voel na amper 2 jaar nog sterker hieroor. Al die positiewe insette en positiewe Bybelverse wat ek kan verkondig, verander nie vir my die feit dat ek baie siek is nie. En ek kan lewe spreek totdat ek blou in my gesig is. Die realiteit is dat ek stage 4, terminale kanker het. Net ʼn wonderwerk gaan my lewe red. Ek glo in wonderwerke maar voel nie dat ek 'geregtig' is op ene nie. Ek sal baie dankbaar wees as ek ene kan kry 😊. En die Here dra my op so baie wonderlike maniere. Ek vind daarin troos en krag. Êrens en op 'n manier maak ek tog vrede met my pad.

Ons het ʼn wonderlike Desember gehad op ons lieflike Jongensfontein. Ons was vir Kersfees na my ouers toe op Jacobsbaai en dit was ʼn fees. Ons hele straat in die karavaanpark, se mans, het hulle hare afgeskeer vir my kankerstryd. Dit was baie spesiaal. Ek het geswem en geswem en weer geswem. Ons het gaan stap, te lekker geëet en te lekker gekuier.

Omdat ek 3 maande laas chemo gehad het lyk en voel ek gesond.

Maar die waarheid is dat ek op baie sterk pynmedikasie is en dat die dosering gereeld moet verhoog word omdat die pyn erger raak soos wat die gewasse groei. Ek kan vir die eerste keer 'voel' dat ek kanker het. Ek weet ook dat hierdie 3 maande sonder chemo die kanker vrye teëls gee om wild te groei. Ek kan dit voel. Dis nogal ontnugterend.
Ek stoei met die Here vir meer tyd. Ek lê in Vic se arm en huil my oë uit. Ek is nie bang vir die dood nie. Maar ek het die lekkerste lewe en ek wil nie my gesin en familie en lewe agterlos nie.

Ek het gister vir bloedtoetse gegaan. My lewer en niere doen baie goed. Maar my kankertellings in my bloed is baie hoër. Hoër as wat dit nog ooit was. Ek gaan einde van die week weer vir scans en dan vat ons die ou pestilensie weer aan.
Ek is dankbaar vir al die liefde en ondersteuning. Uit my hart uit.

25/12/2025

11/12/2025

Na ʼn lang en uitdagende jaar is ons seehuisie opgeslaan en lê die maand nou luilekker voor ons uitgestrek. Ons leer nog elke dag. Daar is slegte dae en daar is baie goeie dae. Ek werk hard daaraan om in die nou te lewe, en nie met elke wonderlike ervaring te wonder of dit die laaste ene sal wees nie.
Ons wag nog vir besluite van die mediese fonds rondom my behandeling. Die nuwe chemo wat voorgeskryf is, is astronomies duur, so dis nog ʼn geheen en weer. Ek het op die 15de Oktober laas chemo gehad. Ek voel oorwegend goed. Slaap goed, het baie energie en het gewig opgetel. Waaroor ek blykbaar dankbaar moet wees 🫣😄. Maar ek is ook bekommerd. Die gewas in my lae rug gee vir my opdraand en ek is opgeskuif na sterk pynmedikasie, wat dit redelik onder beheer het. Maar vir nou is die lewe goed. Ek sien uit na die weersiens van ons see-familie. Simeon werk vir die vakansie in Calvinia, maar ons sien hom darem oor Kersfees, as ons Jacobsbaai toe gaan vir my Pa se 70ste. Ek het my eerste swem agter die rug. Daar is so baie om na uit te sien. Ons is dankbaar ❤️

17/11/2025

Ek was laasweek vir my PET scan en MRI.
Dr Sarah Fairhead het nounet gebel. Hulle is baie tevrede met die MRI se uitslae. My lewer en pankreas doen goed met net 1 letsel op die lewer. Die PET scan is minder goed. Daar is 3 nuwe kolle op my longe, so daar is nou 5. Ek het ʼn limf node wat ook kwaadaardig is, die gewas in my lae rug is groter en daar is moontlik ʼn kol op my linker femur bo by my heup wat kanker is. Hulle voel dat bestraling nie nou gaan werk nie en is ook nie tevrede met die Folfiri nie. Ek gaan nou op Lonsurf wat chemo pille is en dan nog steeds elke 2 weke Avastin, wat ʼn tipe Immunoterapie is. Maar ten spyte van alles is sy nie negatief nie. Ek is verder gesond en danksy my swaer Wim, is my pyn baie mooi onder beheer so ons gaan nou so aan tot Maart dan CT scan ek weer.

Ek het saam met my suster Ronelle Nel, laas naweek gaan stap teen die Weskus met Anette Grobler van Silent Steps. Dit hoort op almal se bucket list. Ons het gelag en wyn gedrink en die lekkerste kos geëet. Ons het bloedig warm gekry en nat gereën. Ek het die ongelooflikste lekker klomp mense ontmoet. Ek voel gesond en ons beur voort. Ek is omring met liefde en ondersteuning en is net dankbaar. Nou lê Desember voor met ons lieflingplek Jongensfontein wat wink. Dit is genoeg vir ons ❤️❤️

26/10/2025

Ek was Vrydag by my Kaapse onkoloog na ʼn CT scan en ʼn vergadering wat die span chirurge en radioloog insluit om na my uitslae te kyk.
OK. So nie die beste nuus nie, maar ook nie fataal nie. Alhoewel ek oorwegend goed reageer op die chemo is my kanker nog nie stabiel genoeg vir die operasie nie 😢. Die gewas teen my sakrum is onduidelik op die CT. Is moontlik groter of dieselfde. Daar is 2 nuwe gewasse in my lewer. Hulle stuur my nou vir ʼn PET scan en ʼn MRI vir my lewer oor 2 weke. Indien hulle vermoede bevestig word sal ek ablasie of bestraling so gou as moontlik op my lewer moet kry en bestraling op my sakrum.
Ons hou ook deur als aan met die chemo 🫣.
Sarah sê dis nie heeltemal waarvoor ons gehoop het nie, maar ook glad nie ʼn trainsmash nie. Ek herinner myself al heel naweek dat ek in April 6 - 8 maande gekry het indien die chemo nie werk nie. Dis nou 6 maande en ek doen goed.
Ons was saam met my swaer Manus en skoonsus Kobie De Jager vir die naweek see toe gewees vir ʼn vroeë de Jager Kersfees. Dit was mooi en pret en vol liefde. Ek en sus Ronelle Nel beplan ʼn Shoreline of the San stap saam met liefste Anette Grobler oor 2 weke. Daarna is dit pak en beplan vir ons jaarlikse Jongensfontein kamp vakansie. Ek gaan nie ophou baklei nie, maar ek gaan ook nie ophou lewe nie. Ons is geseënd, die Here is goed vir ons. ❤️

20/10/2025

Ek het laasweek Chemo 12 gehad.
Genadigheid, maar hierdie laaste ene van die rondte het met my rondomtalie geswaai. Ek voel vandag vir die eerste keer asof ek werklik my kop kan lig. Saterdag het 'n vriendin by ons kom kuier uit die Kaap uit. Ek het vir so 'n ruk OK gevoel en die weersiens was so spesiaal, maar verder het ek maar geslaap, met die hoop dat ek beter voel as ek wakker word.
As my diagnose anders was, sou ek Woensdag die klok gelui het. Ek het nogal baie ged**k aan die vorige rondte chemo, waar ons ged**k het dat ek in remissie gaan wees. En hoe swaar daai hele proses eintlik was.
Mens d**k dat jy die klok lui en jou laaste chemo kry en dan is dit feesvierings en vreugde. Die realiteit was vir my baie anders. Jy gaan nogsteeds huis toe met chemo in jou lyf en die newe effekte wat daarmee saamgaan. Emosioneel was dit ook vir my absoluut brutaal. Ek was moedeloos en op en depressief. My onkoloog het dit vir my mooi verduidelik. Jy baklei so hard en intens vandat jy hoor dat jy kanker het, dat wanneer daar 'n moontlike ruskans kom, dan val als eenvoudig plat. Ek moes leer om sag met myself te wees en myself toe te laat om heeldag te lê en slaap as ek so gevoel het. Ek het baie gehuil. Al die opgekropte emosies het kop uitgesteek. Maar ek moes ook aanvaar dat ek hulp nodig het met my emosies. Ek het 'n anti-depressant begin drink en het 'n terapeut gevind met wie ek kan gesêls, om sin te probeer maak van als. Ek probeer ook om eerliker met Vicci en my kids te wees en te sê as ek goor voel. Hulle sagtheid, geduld en aanvaarding van ons situasie dra my.
Nou is ek klaar met nog 12 chemo's en alhoewel ek weet dat ek weer binnekort gaan begin met rondte 3 voel ek rustiger. Ek besef dat 'n onderliggend verkoue gemaak het dat ek die laaste 5 dae so siek gevoel het. Ek kies om nie spoke op te jaag nie. Ek probeer om sover as moontlik die volgende paar weke te beplan. Silly Season is op ons en as ek nie versigtig is nie, gaan ek my in 'n knoop in jaag. Ek probeer onthou dat more nog 'n dag is, en as ek iets nie vandag klaar kry nie dan kan dit altyd later gedoen word.
Die groot scans en toetse lê nou voor en dan besluit my span dr's wat vorentoe gaan gebeur. Ek probeer om nie te veel daaroor te tob nie. Ek en hierdie gekraakte-kleipot lyf van my het hard baklei en ons kan nou net wag vir wat die uitkoms ookal is.
My tannie het vir my kom kuier uit Amerika uit, en dit was so 'n ongelooflike lekkerte. Ons is 'n groot familie en dis die eerste keer dat ek Nonnie vir myself kon hê vir 'n week lank. Ek sal die tyd altyd koester. Ons het saam met my ma en susters en ons dogters vir 'n Girl's Weekend weggegaan. Dit was 'n fees! Ek hoop my dogters onthou hierdie mooi tyd. En ook dat ons na onsself moet kyk en so nou en dan vir onsself tyd moet neem uit die gejaag van ons lewens. My hart is vol lag en die mooiste herinnerings.

26/09/2025

Ek het lanklaas hier ingecheck. Dit gaan goed met ons. Augustus en September was maar brutaal met Ma Anita se dood en die lewe wat om als volstoom aangaan. Ek het vir langer as ʼn maand gesukkel met ʼn lelike verkoue en dan dop daar kort kort alle interessante newe effekte van die chemo ook maar heeltyd uit. Maar ek d**k ons gesin het uiteindelik ʼn ritme gevind met die chemo skedule elke 2 weke en dis eintlik OK. Daar lê nou nog 2 chemo's voor en dan scan ek weer. My bloedtoetse lyk belowend en alhoewel die chemo my terrible laat voel, blyk my liggaam te hou daarvan en is my lewer en niere gesond. Ek is dankbaar daarvoor. Die kinders doen goed. Stella en Annie se kultuur en sport bedrywighede is nou eers verby en hulle is OK. Ek is so onsettend dankbaar vir onderwyseresse wat my girls ondersteun en ook gap gee as die emosies op hol gaan. Dankie Sindey du Toit en Melissa Goosen. 🥰 . Hulle gesels gereeld met Marietjie Botha Nel en ek is so dankbaar vir haar liefde, empatie en wysheid met hulle. Simeon is oppad huis toe vir ʼn kort vakansie en ek is bly dat hy vir my Dinsdag Vredenburg toe kan vat vir my chemo. Sal lekker wees om bietjie te brag met my lieflike kind in die chemokamer. Hy geniet sy studies en doen goed. Alicia Louw is vir hom en ons almal so ʼn veilige lieflike ondersteuning. Vicci hardloop alweer volstoom met sy seisoen wat nou optel. Hy dra my en bederf my en maak my elke dag diep happy. Ons hondekinders gee my soveel vreugde. Vicci lag hom dood vir my wat nie ʼn hondemens is nie, en nou versot is op die 2 wolbondels. Hulle is wragtig my emotional support dogs. Ek is dankbaar vir die beste familie en vriende wat saam met ons hierdie pad stap. Die Here is goed vir my.

02/09/2025

Facebook vra my, what's on your mind. Nie veel nie. Maar ook baie. Ek kry swaar op die oomblik. My een gewas sit teen my lae rug en ek weet die laaste 2 dae van hom. Ek voel andersins goed. Maar ek wonder wat regtig hier binne in my aangaan. Ons lewe voluit en probeer elke dag vasgryp. Maar die swaard oor my kop voel swaar. Hoeveel tyd het ek regtig oor? Wanneer gaan hierdie kolonkanker doen wat kolonkanker doen en net skielik oral opvlam? Gaan ek my dogtertjies in volwassenheid sien en hulle kan stuur en ondersteun deur die angs en drang van tienerwees? Gaan ek vir Simeon kan vashou as hy graad vang en saam met hom sy eerste huisie mooimaak? Gaan ek en my Vicci nog baie Jongensfontein vakansies hê en saam kan Empty Nest? Ek is nie bang om dood te gaan nie. Ek het vrede gemaak daarmee dat die Here sy hand oor my mense sal hou. Maar ek wil nie uitmis op al die wonderlike dinge in my lewe nie. Ek wil nie net ʼn herinnering wees nie.
Ek lees gisteraand die mooiste Arabiese woord raak. Sumud. Steadfast Resilience.
Dis my gebed vir myself. Dat die Here my die krag hiervoor sal gee. ❤️

12/08/2025

Dit gaan wild by die de Jagers. Vandat ons van ons perfekte Mauritius vakansie af gekom het is die lewe so ʼn bietjie op FastForward gestel. Eistedfodds, Koor optredes, sport, Interskole, ons liefste Ma Anita se dood, huis oppak, Blomme seisoen, nuwe Finansiële jaar wat begin, 3 maande kanker toetse en tussen dit als deur die konstante, onveranderlike van afry Cancercare toe vir my chemo. Ek sê laasweek vir Petri, my terapeut, dat dit aan die een kant ʼn genade is, want ek het nie te veel tyd om te d**k nie, en deur dit als is daar ʼn mate van normaliteit in ons huis. Maar die waarheid is dat hierdie groot swaard oor my kop nooit ver van my gedagtes is nie.
Ek probeer bewustelik om nie my siekte te koppel aan die Here se wil nie. Mense bedoel goed deur te sê dat die Here ʼn plan hiermee het en dit ontstel my vreeslik. Kanker kan nooit die Here se plan wees nie. Ek glo dat my menslike liggaam siek is en dat die Here my die krag sal gee om daarmee te leef. Dit beteken nie dat ek nie hardop bid en hoop vir ʼn wonderwerk nie. Maar ek kan myself nie toelaat om dit te verwag nie.
Ek is bitter bewus daarvan dat hierdie skrywes van my, wat begin het as ʼn tipe joernaal vir myself, nou bietjie verder uitgekring het na mense wat ek nie eens ken nie. En ek is so bang om myself bloot te stel aan opinies en oortuigings wat nie met myne strook nie. Maar dalk vind iemand troos in my poging om sin te maak van my realiteit. Of dalk kry ek troos van iemand wat vir my ʼn lig kan skyn op onsekerheid.
Ek wil nie doodgaan nie. Ek het so ʼn wonderlike lewe met soveel wat ek nog wil doen. Ek voel heeltemal geliefd en raakgesien en veilig.
My teksvers vanoggend was vir my so mooi in The Message.
Matthew 5:14-16
“Here’s another way to put it: You’re here to be light, bringing out the God-colors in the world. God is not a secret to be kept. We’re going public with this, as public as a city on a hill. If I make you light-bearers, you don’t think I’m going to hide you under a bucket, do you? I’m putting you on a light stand. Now that I’ve put you there on a hilltop, on a light stand—shine! Keep open house; be generous with your lives. By opening up to others, you’ll prompt people to open up with God, this generous Father in heaven."
My lewe is mooi. Ek gaan vashou en baklei met als in my. En probeer "generous" wees met my lewe. ❤️

Die foto's is van ʼn deel van Ma Anita se pragtige tuin. Ek wens ek kon dit ook oppak en Vredendal toe bring.