20/04/2026
د عامې روغتیا وزارت وروستۍ پرېکړه چې د تخصص ازموینې ټول ګډونوال دې دوه کاله په ولسوالیو کې دنده ترسره کړي، که څه هم په ظاهره د لیرې پرتو سیمو د روغتیايي خدمتونو د ښه والي لپاره یو مثبت ګام ښکاري، خو له بلې خوا یې ځینې مهمې ستونزې هم له پامه غورځولي دي.
لومړی، د یو ډاکټر د زدهکړې اوږده او سخته لاره باید په نظر کې ونیول شي. یو زدهکوونکی شاوخوا دولس کاله مکتب، اوه کاله طب پوهنځی، او بیا د ستاژ دوره تېروي. له دې ټولو وروسته، که بیا هم د تخصص لپاره روښانه او عادلانه فرصتونه محدود وي، نو دا ډول مکلفیتونه د هغوی پر رواني، اقتصادي او مسلکي وضعیت منفي اغېز کولی شي.
دوهم، که دا دوه کلنه دنده د مناسب معاش او امتیازاتو پرته وي، نو دا به د ډاکټرانو لپاره لا زیاته ستونزه رامنځته کړي. یو ډاکټر نه یوازې د ځان، بلکې د خپلې کورنۍ مسوولیت هم لري، او بې معاشه یا کم معاشه کار کول د اوږدې مودې لپاره د زغم وړ نه دي.
درېیم، د تخصص ازموینې محدود بستونه خپله یوه جدي ستونزه ده. کله چې زرګونه کسان ازموینه ورکوي او یوازې یو کوچنی شمېر بریالي کېږي، نو پاتې کسان د نامعلوم راتلونکي سره مخ کېږي. که پر دې سربېره هغوی اړ شي چې اجباري دندې ترسره کړي، نو دا به د ناهیلۍ کچه نوره هم لوړه کړي.
په پای کې، که څه هم د ولسوالیو لپاره د ډاکټرانو شتون ډېر مهم دی، خو دا هدف باید د داسې پالیسۍ له لارې ترلاسه شي چې د ډاکټرانو حقونه، هڅونه او راتلونکی هم خوندي کړي. غوره به دا وي چې دا ډول پروګرامونه د تشویقي امتیازاتو، عادلانه معاش، او د تخصص په برخه کې د روښانه فرصتونو سره مل وي، تر څو هم ولس ته خدمت وشي او هم د ډاکټرانو حقونه خوندي پاتې شي.
