19/02/2026
Sot serisht degjova te thone:
A, ti pastron te ndenjurat e ....??
Eh, jo nuk eshte hera e pare, e dyte apo e trete , tashme kam humbur numrin.
Por cdo here ndiej nje grusht ne stomak. Jo nga turpi por per nevojen urgjente te them gjerat ashtu si jane.
Po, zonja dhe zoterinje, jemi krenar te pastrojme,te lajme ,te presim thonjte,te ushqejme,te ndihmojme d**e te vishet apo te beje dush.
Te shoqerojme persona qe nuk mund tja dalin vete.
Sepse kjo eshte ajo qe bejme.
Dhe e dini si quhet? Te tregosh kujdes per te tjetret.
Dhe ajo qe bejme cdo dite me kompetence empati dhe respekt eshte nje profesionist i kujdesit dhe shendetit. Por ju qe kini boten ne dore e permblidhni me nje ton te larte , pastrues te te ndenjurave...!
Mire. Mbajeni per vete sarkazmen.
Ne nderkohe vazhdojme te bejme profesionin tone me dinjitet. Sepse ne te gjithe mund ta bejme. Sepse ne te gjithe arrijme te qendrojme perballe dhimbjes, perballe brishtesise, lakuriqesise se jetes.
Une dhe koleget e mia, po!
Eh, jo , nuk mund te beje nje pune ku ke nevoje te genjehesh apo te maskohesh prapa titujve elegant.
Preferoj duart e zhveshura dhe zemren e paster. Ndoshta nje dite do ta kuptosh.
Kur do te kesh nevoje per d**e qe te laj, te ndihmoj, te shikoj me respekt. Kur forcat do te lene dhe ti do te gjendesh ne kushte te kerkosh ndihme.
Ate dite, ne do te jemi aty! Ne, te njejtet qe sot jemi te nenvlersuar, te diskriminuar.
Do te jemi me dashuri. Me delikatese. Me profesionalizem.
Atehere do te arrish te thuash faleminderit. Jo me fjale por me nje shikim. Ai shikim qe vlen me shume se cdo mirenjohje. Jemi duart qe nuk kthejne mbrapsht dhe jemi krenar te tregojme kujdes per ata qe nuk munden.
