ACT Trajnime Prindërimi & Këshillim

16/01/2026

𝐏𝐞̈𝐫 𝐧𝐣𝐞̈ 𝐩𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞̈𝐫𝐢𝐦 𝐭𝐞̈ 𝐦𝐢𝐫𝐞̈, 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐢𝐤𝐭𝐢 𝐧𝐮𝐤 𝐦𝐣𝐚𝐟𝐭𝐨𝐧.
𝐃𝐮𝐡𝐞𝐧 𝐚𝐟𝐭𝐞̈𝐬𝐢, 𝐧𝐣𝐨𝐡𝐮𝐫𝐢, 𝐫𝐞𝐟𝐥𝐞𝐤𝐭𝐢𝐦 𝐝𝐡𝐞 𝐦𝐛𝐞̈𝐬𝐡𝐭𝐞𝐭𝐣𝐞 𝐞 𝐯𝐚𝐳𝐡𝐝𝐮𝐞𝐬𝐡𝐦𝐞̈ 𝐩𝐞̈𝐫 𝐭𝐞̈ 𝐪𝐞̈𝐧𝐞̈ 𝐧𝐣𝐞̈ 𝐩𝐫𝐢𝐧𝐝 𝐢 𝐩𝐞̈𝐫𝐠𝐣𝐞𝐠𝐣𝐬𝐡𝐞̈𝐦.

Kur sfidat me fëmijët përsëriten dhe lodhja emocionale rritet, të shtysh përpara pa e ditur nëse është drejtimi i duhur, shpesh e përkeqëson situatën.

Ndihma profesionale i ndihmon prindërit të kuptojnë pse fëmija sillet ashtu dhe jo vetëm si ta ndalojnë sjelljen e padëshirur. Kështu kupoton si të vendosësh kufij pa dëmtuar marrëdhënien dhe si të menaxhosh emocionet e tua të vrullshme para se ato të dëmtojnë fëmijen.

𝐅𝐞̈𝐦𝐢𝐣𝐚 𝐲𝐭 𝐤𝐚 𝐧𝐞𝐯𝐨𝐣𝐞̈ 𝐩𝐞̈𝐫 𝐧𝐣𝐞̈ 𝐩𝐫𝐢𝐧𝐝 𝐭𝐞̈ 𝐩𝐞̈𝐫𝐠𝐣𝐞𝐠𝐣𝐬𝐡𝐞̈𝐦, 𝐣𝐨 𝐩𝐞̈𝐫 𝐧𝐣𝐞̈ 𝐩𝐫𝐢𝐧𝐝 𝐭𝐞̈ 𝐩𝐞̈𝐫𝐬𝐨𝐬𝐮𝐫, 𝐩𝐫𝐚𝐧𝐝𝐚𝐣 𝐤𝐞̈𝐬𝐡𝐢𝐥𝐥𝐢𝐦𝐢 𝐢 𝐩𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞̈𝐫𝐯𝐞 𝐞̈𝐬𝐡𝐭𝐞̈ 𝐬𝐡𝐞𝐧𝐣𝐞̈ 𝐩𝐣𝐞𝐤𝐮𝐫𝐢𝐞 𝐝𝐡𝐞 𝐣𝐨 𝐝𝐨𝐫𝐞̈𝐳𝐢𝐦𝐢.

15/01/2026

𝐃𝐢𝐬𝐢𝐩𝐥𝐢𝐧𝐚 𝐩𝐚 𝐦𝐚𝐫𝐫𝐞̈𝐝𝐡𝐞̈𝐧𝐢𝐞 𝐤𝐫𝐢𝐣𝐨𝐧 𝐛𝐢𝐧𝐝𝐣𝐞 𝐭𝐞̈ 𝐩𝐞̈𝐫𝐤𝐨𝐡𝐬𝐡𝐦𝐞 𝐝𝐡𝐞 𝐩𝐥𝐚𝐠𝐞̈ 𝐚𝐟𝐚𝐭𝐠𝐣𝐚𝐭𝐚.
Pa marrëdhënie, disiplina kthehet në kontroll dhe fëmija mëson të fshehë gabimet, jo t’i rregullojë ato. Ndërsa kur lidhja është e sigurt, disiplina bëhet udhëzuese dhe ndihmon fëmijën të ndërtojë ndërgjegje dhe vlera, e jo frikë.

12/01/2026

Prindërimi i shëndetshëm nuk e shmang dhimbjen dhe sfiden tek fëmija, por ndërton forcë të brendshme, vetëbesim dhe qëndrueshmëri emocionale tek ai.

06/01/2026

Disa prindër, për vite me radhë, kanë jetuar në kaos emocional, kanë marrë vendime pa reflektim, kanë neglizhuar kufijtë, atashimin dhe nevojat e fëmijës.
Megjithatë, në momentin që vijnë për këshillim, presin që gjithçka “të rregullohet” brenda 2–3 seancave. Kjo pritshmëri jo vetem që nuk është realiste, por është e padrejtë ndaj fëmijës.

𝗞𝗲̈𝘀𝗵𝗶𝗹𝗹𝗶𝗺𝗶 𝗻𝘂𝗸 𝗲̈𝘀𝗵𝘁𝗲̈ 𝗺𝗮𝗴𝗷𝗶 𝗱𝗵𝗲 𝘁𝗲𝗿𝗮𝗽𝗶𝘀𝘁𝗶 𝗻𝘂𝗸 𝗲̈𝘀𝗵𝘁𝗲̈ 𝗿𝗶𝗽𝗮𝗿𝘂𝗲𝘀 𝗱𝗲𝗳𝗲𝗸𝘁𝗲𝘀𝗵.
Fëmija nuk është një problemi që duhet “ndrequr”; ai është pasqyrim i sistemit familjar dhe social në të cilin jeton.

Shërimi terapeutik kërkon kohë, përfshirje, përgjegjësi dhe gatishmëri për të punuar së pari prindi me veten dhe më pas fëmija.

Nëse kjo nuk ndodh, ndërhyrja tek fëmija rrezikon të mbetet sipërfaqësore, zgjat më shumë në kohë dhe mund të mos sjellë rezultatet e dëshiruara.

𝐊𝐮𝐫 𝐧𝐞 𝐬𝐢 𝐩𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞̈𝐫 𝐫𝐞𝐟𝐮𝐳𝐨𝐣𝐦𝐞̈ 𝐭𝐞̈ 𝐧𝐝𝐫𝐲𝐬𝐡𝐨𝐣𝐦𝐞̈ 𝐯𝐞𝐭𝐞𝐧, 𝐩𝐨 𝐢 𝐤𝐞̈𝐫𝐤𝐨𝐣𝐦𝐞̈ 𝐟𝐞̈𝐦𝐢𝐣𝐞̈𝐬 𝐭𝐞̈ 𝐦𝐛𝐚𝐣𝐞̈ 𝐛𝐚𝐫𝐫𝐞̈𝐧 𝐭𝐨𝐧𝐞̈.

28/12/2025

𝐍𝐣𝐞̈ "𝐣𝐨" 𝐞 𝐝𝐞̈𝐠𝐣𝐮𝐚𝐫 𝐬𝐨𝐭, 𝐩𝐚𝐫𝐚𝐧𝐝𝐚𝐥𝐨𝐧 𝐧𝐣𝐞̈ 𝐫𝐞𝐛𝐞𝐥𝐢𝐦 𝐭𝐞̈ 𝐝𝐡𝐢𝐦𝐛𝐬𝐡𝐞̈𝐦 𝐧𝐞𝐬𝐞̈𝐫.
Përgjigjja “Jo” apo "Nuk dua" nga fëmija nuk është gjithmonë tregues mos respekti ndaj prindit; gjatë fëmijërisë ajo shfaqet më shpesh dhe konsiderohet pjesë normale e rritjes dhe e pjekurisë emocionale.

𝐹𝑒̈𝑚𝑖𝑗𝑒̈𝑡 𝑡ℎ𝑜𝑛𝑒̈ “𝐽𝑂” 𝑝𝑒̈𝑟 𝑡𝑒̈ 𝑒𝑘𝑠𝑝𝑙𝑜𝑟𝑢𝑎𝑟 𝑑ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑠𝑡𝑢𝑎𝑟 𝑘𝑢𝑓𝑖𝑗𝑡𝑒̈, 𝑝𝑒̈𝑟 𝑡𝑒̈ 𝑢𝑠ℎ𝑡𝑟𝑢𝑎𝑟 𝑎𝑓𝑡𝑒̈𝑠𝑖𝑛𝑒̈ 𝑒 𝑡𝑦𝑟𝑒 𝑡𝑒̈ 𝑣𝑒𝑛𝑑𝑖𝑚𝑚𝑎𝑟𝑟𝑗𝑒𝑠 𝑑ℎ𝑒 𝑝𝑒̈𝑟 𝑡𝑒̈ 𝑛𝑑𝑒̈𝑟𝑡𝑢𝑎𝑟 𝑔𝑟𝑎𝑑𝑢𝑎𝑙𝑖𝑠ℎ𝑡 𝑣𝑒𝑡𝑒̈𝑏𝑒𝑠𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑑ℎ𝑒 𝑎𝑢𝑡𝑜𝑛𝑜𝑚𝑖𝑛𝑒̈ 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑒.
𝑷𝒓𝒂𝒏𝒅𝒂𝒋 𝒛𝒆̈𝒓𝒊 𝒊 𝒕𝒚𝒓𝒆 𝒏𝒖𝒌 𝒅𝒖𝒉𝒆𝒕 𝒔𝒉𝒕𝒚𝒑𝒖𝒓 𝒑𝒐𝒓 𝒅𝒖𝒉𝒆𝒕 𝒅𝒆̈𝒈𝒋𝒖𝒂𝒓 𝒅𝒉𝒆 𝒖𝒅𝒉𝒆̈𝒉𝒆𝒒𝒖𝒓 𝒎𝒆 𝒆𝒎𝒑𝒂𝒕𝒊.

Megjithatë, ka raste kur JO-ja e tyre është çeshtje mosbindje; kur cenohet siguria e tyre fizike, kur shoqërohet me agresivitet, kur shmang përgjegjësitë ose shkel kufijtë e të tjerëve.
Në këto situata, fëmija ka nevojë për strukturë të qartë dhe jo tolerancë apo për ndëshkim emocional.

Prindërimi i shëndetshëm qëndron në balancën ndërmjet të respektuarit e autonomisë së fëmijës dhe ruajtjes së autoritetit si prid.

26/12/2025

Sjelljet që shpesh i etiketojmë si të vështira; shpërthimet emocionale, refuzimi, agresiviteti apo mbyllja në vetvetë, janë shpesh forma përmes të cilave fëmija shpreh frikë, pasiguri, dhimbje apo nevoja të papërmbushura.

Fëmija nuk po sillet “keq”, por po përpiqet të përballojë diçka që tejkalon aftësitë e tij aktuale emocionale.

Kur e kuptojmë këtë, fokusi kalon nga ndëshkimi tek mbështetja, nga gjykimi tek empatia.
Detyra jonë si prindër dhe profesionistë nuk është ta “rregullojmë” fëmijën, por ta ndihmojmë të njohë, emërtojë dhe menaxhojë emocionet e tij në mënyrë të shëndetshme. Kështu do i mësojmë fëmijës vetrregullimin.

20/12/2025

ℝ𝕖𝕗𝕝𝕖𝕜𝕥𝕚𝕞: 𝔽𝕖𝕤𝕥𝕒𝕥 𝕤𝕛𝕖𝕝𝕝𝕚𝕟 𝕞𝕖̈ 𝕤𝕙𝕦𝕞𝕖̈ 𝕝𝕚𝕕𝕙𝕛𝕖 𝕒𝕡𝕠 𝕧𝕖𝕥𝕞𝕚 𝕕𝕙𝕖 𝕥𝕣𝕚𝕤𝕙𝕥𝕚𝕞?

Ditet festive, shpesh nxjerrin në pah jo vetëm marrëdhëniet që kemi, por edhe boshllëqet që përpiqemi t’i mbulojmë gjatë vitit. Në këto ditë që nxitet bashkim dhe gëzim, vetmia ndihet më fort kur lidhjet janë formale, të detyruara ose pa thellësi emocionale.

𝑻𝒆̈ 𝒋𝒆𝒔𝒉 𝒗𝒆𝒕𝒆̈𝒎 𝒏𝒖𝒌 𝒆̈𝒔𝒉𝒕𝒆̈ 𝒏𝒋𝒆̈𝒔𝒐𝒋 𝒎𝒆 𝒕𝒆̈ 𝒋𝒆𝒔𝒉 𝒊 𝒗𝒆𝒕𝒎𝒖𝒂𝒓; 𝒏𝒋𝒆̈𝒓𝒂 𝒆̈𝒔𝒉𝒕𝒆̈ 𝒛𝒈𝒋𝒆𝒅𝒉𝒋𝒆 𝒏𝒅𝒆̈𝒓𝒔𝒂 𝒕𝒋𝒆𝒕𝒓𝒂 𝒑𝒂𝒎𝒖𝒏𝒅𝒆̈𝒔𝒊.

Këto dy gjendje shpesh ngatërrohen, por në thelb përfaqësojnë përvoja krejtësisht të ndryshme emocionale dhe psikologjike.

𝐓𝐞̈ 𝐣𝐞𝐬𝐡 𝐯𝐞𝐭𝐞̈𝐦 𝐞̈𝐬𝐡𝐭𝐞̈ 𝐧𝐣𝐞̈ 𝐠𝐣𝐞𝐧𝐝𝐣𝐞 𝐞 𝐣𝐚𝐬𝐡𝐭𝐦𝐞 𝐝𝐡𝐞 𝐬𝐡𝐩𝐞𝐬𝐡 𝐞 𝐳𝐠𝐣𝐞𝐝𝐡𝐮𝐫, që nënkupton mungesën fizike të të tjerëve përreth nesh. Kjo kohë me veten mund të jetë shëruese dhe fuqizuese, duke na ndihmuar të reflektojmë, të rikuperojmë energjitë dhe të forcojmë marrëdhënien me veten.

𝑵𝒅𝒆̈𝒓𝒔𝒂 𝒗𝒆𝒕𝒎𝒊𝒂 𝒆̈𝒔𝒉𝒕𝒆̈ 𝒏𝒋𝒆̈ 𝒑𝒆̈𝒓𝒗𝒐𝒋𝒆̈ 𝒆 𝒃𝒓𝒆𝒏𝒅𝒔𝒉𝒎𝒆. Ajo mund të ndodhë edhe kur jemi të rrethuar nga njerëz, miq, familje apo kolegë. Vetmia lind kur mungon ndjesia e lidhjes, e kuptimit dhe e pranimit. Është ajo ndjesi e heshtur që të thotë: “Askush nuk më sheh vërtet” ose “Nuk jam i rëndësishëm për askënd.” Vetmia nuk lidhet me numrin e njerëzve rreth nesh, por me cilësinë e lidhjeve që kemi me ta dhe shpesh, me lidhjen që kemi me veten.

Në një shoqëri ku komunikimi është i shpejtë dhe sipërfaqësor, vetmia po bëhet gjithnjë e më e padukshme por më e thellë. Shpesh përpiqemi ta mbushim atë me zhurmë, punë me orare të zgjatura, aktivitete apo marrëdhënie sipërfaqësore, në vend që të ndalemi dhe të pyesim veten se çfarë po na mungon vërtet.

𝑇𝑒̈ 𝑚𝑒̈𝑠𝑜𝑠ℎ 𝑡𝑒̈ 𝑗𝑒𝑠ℎ 𝑣𝑒𝑡𝑒̈𝑚 𝑝𝑎 𝑢 𝑛𝑑𝑗𝑒𝑟𝑒̈ 𝑖 𝑣𝑒𝑡𝑚𝑢𝑎𝑟 𝑒̈𝑠ℎ𝑡𝑒̈ 𝑠ℎ𝑒𝑛𝑗𝑒̈ 𝑝𝑗𝑒𝑘𝑢𝑟𝑖𝑒 𝑒𝑚𝑜𝑐𝑖𝑜𝑛𝑎𝑙𝑒. 𝐺𝑗𝑖𝑡ℎ𝑎𝑠ℎ𝑡𝑢, 𝑡𝑒̈ 𝑝𝑟𝑎𝑛𝑜𝑠ℎ 𝑠𝑒 𝑗𝑒 𝑖 𝑣𝑒𝑡𝑚𝑢𝑎𝑟 𝑒𝑑ℎ𝑒 𝑝𝑠𝑒 𝑘𝑒 𝑝𝑙𝑜𝑡 𝑛𝑗𝑒𝑟𝑒̈𝑧 𝑟𝑟𝑒𝑡ℎ 𝑣𝑒𝑡𝑒̈𝑠, 𝑒̈𝑠ℎ𝑡𝑒̈ 𝑔𝑢𝑥𝑖𝑚.

15/12/2025

https://youtu.be/JtBosvw__yk?t=212
Takoj shpesh prindër të shqetësuar që më rrëfejnë se po përpiqen fort që të rrisin fëmijë me vlera, respekt dhe ndjeshmëri, por që po përballen me një realitet gjithnjë e më sfidues dhe nuk janë më të sigurtë se kush është mënyra e duhur për ti edukuar pasi duket sikur nuk po i përgatisin për të mbijetuar në këtë brez.

Fëmijët tanë sot, po rriten dhe socializohen në mjedise ku presioni i grupit, bullizimi, normalizimi i dhunës, sfidimi i autoritetit dhe ndikimi i rrjeteve sociale janë bërë pjesë e përditshmërisë, në masë dominante.
Ky kontrast vlerash, krijon pasiguri dhe ndjenjën e humbjes së kontrollit edhe tek prindërit më të përkushtuar.

Dhuna nuk është “tipar adoleshencë”. Ajo buron nga emocione të forta dhe te pa trajtuara si: mungesa e atashimit, frika, nevoja për kontroll, mungesa e marrëdhënieve dhe e të ndjerit të dëgjuar/ të kuptuar, mungesa e vetkontrollit, etj.
𝐊𝐮𝐫 𝐤𝐨𝐦𝐮𝐧𝐢𝐤𝐢𝐦𝐢 𝐞𝐦𝐨𝐜𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥 𝐦𝐮𝐧𝐠𝐨𝐧, 𝐝𝐡𝐮𝐧𝐚 𝐤𝐭𝐡𝐞𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐞̈ 𝐦𝐣𝐞𝐭 𝐬𝐡𝐩𝐫𝐞𝐡𝐣𝐞.

Përgjigjja që ju j*p këtyre prindërve është se duhet të vazhdojnë të ndërtojnë kufij të qartë, por të ngrohtë me fëmijet e tyre; duke i mësuar të shprehin emocionet pa dhunë dhe të marrin përgjegjësi për zgjedhjet e tyre. Fëmijët që rriten me lidhje emocionale të sigurta, me komunikim dhe modelim të sjelljeve të shëndetshme, zhvillojnë vetëkontroll, rezistencë ndaj presionit të grupit dhe aftësi për të bërë zgjedhje të pavarura. Në këtë mënyrë, ata nuk kanë nevojë të përshtaten me kaosin për të mbijetuar, por bëhen të aftë të ruajnë vlerat dhe integritetin e tyre edhe në mjedise sfiduese.

𝙉𝙚̈𝙨𝙚 𝙣𝙪𝙠 𝙞𝙣𝙫𝙚𝙨𝙩𝙤𝙟𝙢𝙚̈ 𝙨𝙤𝙩 𝙣𝙚̈ 𝙛𝙤𝙧𝙘𝙞𝙢𝙞𝙣 𝙚𝙢𝙤𝙘𝙞𝙤𝙣𝙖𝙡 𝙩𝙚̈ 𝙛𝙚̈𝙢𝙞𝙟𝙚̈𝙫𝙚 𝙩𝙖𝙣𝙚̈, 𝙣𝙚𝙨𝙚̈𝙧 𝙙𝙤 𝙩𝙚̈ 𝙥𝙚̈𝙧𝙗𝙖𝙡𝙡𝙚𝙢𝙞 𝙢𝙚 𝙥𝙖𝙨𝙤𝙟𝙖𝙩 𝙚 𝙣𝙟𝙚̈ 𝙙𝙝𝙪𝙣𝙚 𝙦𝙚̈ 𝙢𝙪𝙣𝙙 𝙩𝙚̈ 𝙞𝙨𝙝𝙩𝙚 𝙥𝙖𝙧𝙖𝙣𝙙𝙖𝙡𝙪𝙖𝙧.

Subscribe:https://www.youtube.com/c/TelevizioniSCAN?sub_confirmation=1WEB: https://scantv.al/Facebook:https://www.facebook.com/televizioniscan/Instagram:http...

12/12/2025

Sot, në derë të shkollës, në Shkodër ndodhi edhe një tjetër ngjarje e rëndë: tre të rinj u plagosën me thikë.
Dhe sërish, ne të rriturit tronditemi, mërzitemi, akuzojmë, pyesim “Po shteti? Po shkolla? Kush do ta ndalë këtë?”
E vërteta është se as shteti, as shkolla, as policia nuk mund të zëvendësojnë rolin e prindit në formimin emocional dhe social të adoleshentit.
Ata mund të vendosin rregulla, mund të ndërtojnë politika, mund të shtojnë patrulla apo kamera — por këto nuk ndërtojnë karakterin, nuk shërojnë plagët emocionale, nuk mbushin boshllëqet brenda zemrave të fëmijëve tanë.

Sot, më shumë se kurrë, adoleshentët po luftojnë me ankthin, impulsivitetin, mungesen e kontrollit emocional, dhunën që normalizohet dhe romantizohet në rrjetet sociale, presionin shoqëror dhe mungesen e modele pozitive.

Kur këto sfida nuk trajtohen në kohë, ato shpërthejnë në forma të rrezikshme — si ajo që pamë sot.
Prindër, ju lutem: mos prisni që shkolla t’i rrisë fëmijët tuaj.
Mos prisni që shteti t’i edukojë me vlera.
Mos prisni që dikush tjetër t’ua shërojë plagët që fëmija juaj ka kyçur brenda vetes.

Nëse vëreni ndryshime tek fëmija juaj — izolim, agresivitet, sjellje impulsive, varësi nga rrjetet sociale, probleme me shoqërinë, vështirësi në komunikim — kërkoni ndihmën e profesionistëve. Sigurisht që keto ndryshime nuk mund ti vini re, nese nuk kaloni çdo ditë kohë cilësire me ta dhe nuk ndertoni besim dhe komunikim te hapur.

Në të kundërt, ne do të vazhdojmë të shohim tituj të njëjtë, ditë pas dite.
Do të vazhdojmë të numërojmë viktima.
Do të vazhdojmë të pyesim “pse?” ndërsa nuk bëjmë asgjë.

Ndryshimi fillon në familje.
Fillon në marrëdhënien prind–fëmijë.
Fillon te guximi për të kërkuar ndihmë profesionale, jo te pritja që një institucion t’i shëroje plagët apo pasiguritë që janë shumë më të thella se çdo rregull shkollor.

Për hir të fëmijëve tanë — reagoni sot, bëhuni serioz para se të jetë shumë vonë.

Stafi i ACT është gjithmonë gati për të ju ardhur në ndihmë!

08/12/2025

𝑫𝒆̈𝒔𝒉𝒕𝒊𝒎𝒊 𝒆̈𝒔𝒉𝒕𝒆̈ 𝒑𝒋𝒆𝒔𝒆̈ 𝒆 𝒏𝒂𝒕𝒚𝒓𝒔𝒉𝒎𝒆 𝒆 𝒓𝒓𝒊𝒕𝒋𝒆𝒔, 𝒑𝒐𝒓 𝒑𝒆̈𝒓 𝒔𝒉𝒖𝒎𝒆̈ 𝒇𝒆̈𝒎𝒊𝒋𝒆̈ 𝒂𝒊 𝒔𝒉𝒐𝒒𝒆̈𝒓𝒐𝒉𝒆𝒕 𝒎𝒆 𝒇𝒓𝒊𝒌𝒆̈, 𝒕𝒖𝒓𝒑 𝒐𝒔𝒆 𝒕𝒆̈𝒓𝒉𝒆𝒒𝒋𝒆.
Si prindër, ne kemi përgjegjësinë t’i mësojmë ata se gabimet apo dështimet nuk tregojnë vlerën e tyre, por janë një mundësi e re për të formuar karakter. Duke normalizuar gabimin që në fëmijëri, i ndihmojmë të kuptojnë se përpjekja është më e rëndësishme se rezultati dhe se çdo hap i pasigurt është pjesë e procesit të mësimit.

Fëmijët që mësojnë të përballojnë dështimin, ndërtojnë qëndrueshmëri emocionale, besim në vetvete dhe guxim për të provuar gjëra të reja. Në vend të kritikave ofrojmë udhëzim; në vend "të shpëtimit" të menjëhershëm j*pim hapësirë; në vend të presionit j*pim mbështetje.

𝑺𝒂 𝒎𝒆̈ 𝒔𝒉𝒖𝒎𝒆̈ 𝒕’𝒊 𝒔𝒉𝒐𝒒𝒆̈𝒓𝒐𝒋𝒎𝒆̈ 𝒏𝒆̈ 𝒔𝒇𝒊𝒅𝒂𝒕 𝒒𝒆̈ 𝒌𝒂𝒍𝒐𝒋𝒏𝒆̈, 𝒂𝒒 𝒎𝒆̈ 𝒕𝒆̈ 𝒇𝒐𝒓𝒕𝒆̈ 𝒃𝒆̈𝒉𝒆𝒏 𝒏𝒆̈ 𝒋𝒆𝒕𝒆̈. 𝑺𝒆𝒑𝒔𝒆, 𝒏𝒆̈ 𝒇𝒖𝒏𝒅, 𝒅𝒆̈𝒔𝒉𝒕𝒊𝒎𝒊 𝒏𝒖𝒌 𝒊 𝒑𝒆̈𝒓𝒄𝒂𝒌𝒕𝒐𝒏 𝒑𝒐𝒓 𝒊 𝒑𝒆̈𝒓𝒈𝒂𝒕𝒊𝒕.

17/11/2025

Shumë prindër përpiqen të jenë “shokë” me fëmijët e tyre, duke menduar se kështu do të jenë më të afërt me ta apo edhe se do shmangin konfliktet në të ardhmen. Por ky rol shpesh krijon pasiguri, mungesë rregullash dhe kufijsh të paqartë në familje. Fëmijët kanë nevojë për një prind që i udhëheq, i orienton dhe u jep strukturë.

Roli i prindit si autoritet i ngrohtë dhe i drejtë është shumë më efektiv. Ky prind vendos rregulla të qëndrueshme, shpjegon arsyen pas tyre, dëgjon fëmijën por merr vendime të pjekura. Ai vendos kufij që krijojnë siguri emocionale dhe i zbaton me qetësi e konsistencë.

Fëmijët lulëzojnë kur prindi është udhëheqës, jo shok. Në një familje ku rregullat janë të qarta, marrëdhëniet janë më të shëndetshme dhe fëmijët rriten me më shumë vetëbesim, përgjegjësi dhe stabilitet.

𝐑𝐞𝐬𝐩𝐞𝐤𝐭𝐢 𝐧𝐝𝐚𝐣 𝐚𝐮𝐭𝐨𝐫𝐢𝐭𝐞𝐭𝐢𝐭 𝐦𝐞̈𝐬𝐨𝐡𝐞𝐭 𝐟𝐢𝐥𝐥𝐢𝐦𝐢𝐬𝐡𝐭 𝐧𝐞̈ 𝐬𝐡𝐭𝐞̈𝐩𝐢 — 𝐝𝐡𝐞 𝐞̈𝐬𝐡𝐭𝐞̈ 𝐭𝐡𝐞𝐦𝐞𝐥𝐢 𝐢 𝐦𝐞̈𝐧𝐲𝐫𝐞̈𝐬 𝐬𝐢 𝐟𝐞̈𝐦𝐢𝐣𝐚 𝐝𝐨 𝐭𝐞̈ 𝐬𝐢𝐥𝐥𝐞𝐭 𝐦𝐞̈ 𝐯𝐨𝐧𝐞̈ 𝐧𝐝𝐚𝐣 𝐦𝐞̈𝐬𝐮𝐞𝐬𝐯𝐞, 𝐫𝐫𝐞𝐠𝐮𝐥𝐥𝐚𝐯𝐞 𝐭𝐞̈ 𝐬𝐡𝐨𝐪𝐞̈𝐫𝐢𝐬𝐞̈ 𝐝𝐡𝐞 𝐥𝐢𝐠𝐣𝐢𝐭.

16/10/2025

𝐅𝐞̈𝐦𝐢𝐣𝐚 𝐢 𝐩𝐚𝐫𝐞̈: 𝐬𝐟𝐢𝐝𝐞̈ 𝐚𝐩𝐨 𝐚𝐯𝐚𝐧𝐭𝐚𝐳𝐡?

Fëmija i parë është shpesh “udhëheqësi i vogël” i familjes — ai që mëson i pari, ndihmon i pari dhe përballet i pari me pritshmëritë e të rriturve.
Kjo përvojë e bën të zhvillojë vetëbesim, pjekuri dhe aftësi drejtuese, por njëkohësisht mund ta ngarkojë me një ndjenjë të thellë përgjegjësie dhe frikë për të gabuar apo pranuar kritiken.

𝐏𝐚 𝐞 𝐤𝐮𝐩𝐭𝐮𝐚𝐫, 𝐩𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞̈𝐫𝐢𝐭 𝐭𝐞𝐤 𝐟𝐞̈𝐦𝐢𝐣𝐚 𝐢 𝐩𝐚𝐫𝐞̈ 𝐧𝐮𝐤 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐬𝐟𝐞𝐫𝐨𝐣𝐧𝐞̈ 𝐯𝐞𝐭𝐞̈𝐦 𝐝𝐚𝐬𝐡𝐮𝐫𝐢𝐧𝐞̈, 𝐩𝐨𝐫 𝐞𝐝𝐡𝐞 𝐟𝐫𝐢𝐤𝐞̈𝐫𝐚𝐭, 𝐩𝐚𝐬𝐢𝐠𝐮𝐫𝐢𝐭𝐞̈ 𝐝𝐡𝐞 𝐦𝐮𝐧𝐠𝐞𝐬𝐞̈𝐧 𝐞 𝐞𝐤𝐬𝐩𝐞𝐫𝐢𝐞𝐧𝐜𝐞̈𝐬 𝐬𝐞̈ 𝐭𝐲𝐫𝐞 𝐧𝐞̈ 𝐩𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞̈𝐫𝐢𝐦.
𝐊𝐞̈𝐬𝐡𝐭𝐮, 𝐩𝐚𝐬 𝐛𝐮𝐳𝐞̈𝐪𝐞𝐬𝐡𝐣𝐞𝐬 𝐬𝐞̈ 𝐭𝐢𝐣 𝐬𝐡𝐩𝐞𝐬𝐡 𝐟𝐬𝐡𝐢𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐨𝐝𝐡𝐣𝐚 𝐧𝐠𝐚 𝐩𝐞̈𝐫𝐩𝐣𝐞𝐤𝐣𝐚 𝐩𝐞̈𝐫 𝐭𝐞̈ 𝐪𝐞𝐧𝐞̈ “𝐬𝐡𝐞𝐦𝐛𝐮𝐥𝐥𝐢 𝐪𝐞̈ 𝐬’𝐦𝐮𝐧𝐝 𝐭𝐞̈ 𝐠𝐚𝐛𝐨𝐣𝐞̈.”

Kur ndjenja e përgjegjësisë bëhet e tepruar, fëmija mund të ndihet i vetëm — edhe pse i rrethuar nga familjarë — sepse mungesa e hapësirës emocionale e pengon të shprehë veten lirisht.

💬 𝐏𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞̈𝐫, 𝐦𝐛𝐚𝐧𝐢 𝐦𝐞𝐧𝐝: 𝐟𝐞̈𝐦𝐢𝐣𝐚 𝐣𝐮𝐚𝐣 𝐢 𝐩𝐚𝐫𝐞̈ 𝐧𝐮𝐤 𝐤𝐚 𝐧𝐞𝐯𝐨𝐣𝐞̈ 𝐭𝐞̈ 𝐣𝐞𝐭𝐞̈ 𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐤𝐭.
💙𝐾𝑎 𝑛𝑒𝑣𝑜𝑗𝑒̈ 𝑡𝑒̈ 𝑛𝑑𝑖ℎ𝑒𝑡 𝑖 𝑙𝑖𝑟𝑒̈ 𝑝𝑒̈𝑟 𝑡𝑒̈ 𝑞𝑒̈𝑛𝑒̈ 𝑓𝑒̈𝑚𝑖𝑗𝑒̈ 𝑑ℎ𝑒 𝑡𝑎 𝑠ℎ𝑖𝑗𝑜𝑗𝑒̈ 𝑐̧𝑑𝑜 𝑓𝑎𝑧𝑒̈ 𝑡𝑒̈ 𝑟𝑟𝑖𝑡𝑗𝑒𝑠
💙𝐾𝑎 𝑛𝑒𝑣𝑜𝑗𝑒̈ 𝑡𝑒̈ 𝑑𝑖𝑗𝑒̈ 𝑠𝑒 𝑑𝑎𝑠ℎ𝑢𝑟𝑖𝑎 𝑗𝑢𝑎𝑗 𝑛𝑢𝑘 𝑣𝑎𝑟𝑒𝑡 𝑛𝑔𝑎 𝑎𝑟𝑟𝑖𝑡𝑗𝑒𝑡, 𝑝𝑜𝑟 𝑛𝑔𝑎 𝑓𝑎𝑘𝑡𝑖 𝑖 𝑣𝑒𝑡𝑒̈𝑚 𝑞𝑒̈ 𝑒̈𝑠ℎ𝑡𝑒̈ 𝑓𝑟𝑢𝑡 𝑖 𝑣𝑒𝑛𝑑𝑖𝑚𝑖𝑡 𝑑ℎ𝑒 𝑑𝑎𝑠ℎ𝑢𝑟𝑖𝑠𝑒̈ 𝑡𝑢𝑎𝑗