Veronika Duci, Psikologe - Psikoterapiste

28/03/2026

I sapopublikuar 😊
“Stress, Anxiety and Depression in Adolescents”
Është një temë që më ka interesuar prej kohësh, sepse gjithnjë e më shumë po shohim sa të prekur janë adoleshentët nga stresi, ankthi dhe depresioni.
Artikulli i plote:
https://www.ijpsy.com/volumen26/num1/704.html

21/02/2026

health
https://neurosciencenews.com/teen-cannabis-psychosis-bipolar-30160/

13/01/2026

# psychotherapy

03/01/2026

31/12/2025

23/12/2025

Durim apo force?
Shumë njerëz e ngatërrojnë durimin me forcën.
Sidomos ata që janë rritur në familje kaotike,
ku qëndrimi ishte e vetmja mundësi
dhe përshtatja ishte mbijetesë.
Por forca e vërtetë nuk është durimi.
Forca e vërtetë fillon kur je në gjendje të thuash:
“Kjo më dhemb.”
“Kjo është përtej kufijve të mi.”
Dhe ndonjëherë:
“Pikërisht për këtë po largohem.”
Të largohesh nuk do të thotë të shmangësh dhimbjen.
Do të thotë që je mjaftueshëm i maturuar
ta njohësh atë
dhe të mos e përsërisësh më.
Kjo nuk është dobësi.
Ky është maturitet emocional.
Kjo është forca e vërtetë.

12/12/2025

Në një sistem familjar toksik, personi më i shëndetshëm shkakton konfliktin më të madh.

Kjo ndodh sepse ai/ajo krijon fërkim dhe rezistencë në një dinamikë të pashëndetshme, duke i bërë të tjerët të ndihen shumë të parehatshëm.

06/12/2025

Zhvendosja: kur emocionet ridrejtohen aty ku nuk duhet

Zhvendosja është një mekanizëm mbrojtës ku emocionet e forta – si zemërimi, frika apo dhimbja – drejtohen te një person më i sigurt, jo tek ai që i ka shkaktuar vërtet. Mendja kërkon një dalje më të lehtë, edhe kur kjo dalje nuk është e drejtë.
Një grua që ndihet e lënduar në marrëdhënien me partnerin, por nuk guxon të përballet me të, mund të fillojë të irritohet lehtë me fëmijën e saj. Ajo shpërthen për gjëra të vogla, jo sepse fëmija ka faj, por sepse brenda saj ka emocione të pashprehura që kërkojnë rrugëdalje.
Zhvendosja nuk na bën të këqij — na tregon se brenda nesh ka diçka që ka nevojë të dëgjohet dhe të shërohet. ❤️

13/11/2025

“Në shumë familje shqiptare, frikerat e prindërve — frika nga varfëria, nga turpi, nga humbja, nga padrejtësia — shndërrohen në stil të edukimit. Ato trashëgohen në formën e rreptësisë, ankthit, kontrollit apo hiperproteksionit.”

Në psikoanalizë, kjo quhet transmetim transbreznor i ankthit primitiv. Kur një prind ka përjetuar pasiguri ekstreme (tranzicionet e vështira ekonomike, diktatura, migrimi, humbjet e parakohshme, dhuna e normalizuar), ai e humbet aftësinë për të përpunuar emocionin dhe për ta simbolizuar.
Prindi atëherë e “shkëput” frikën nga vetja dhe e vendos te fëmija nëpërmjet:

- hiperkontrollit (“mos dil”, “mos beso shumë”, “kujdes nga njerëzit”)

- pritshmërive të larta si mburojë ndaj turpit social

- ndarjes emocionale për të shmangur dhimbjen

- trashëgimise së narrativës së rrezikut edhe kur rreziku s’është më real

Fëmija rritet duke u bërë bartës i ankthit të të tjerëve, dhe e percepton botën si më kërcënuese se sa është. Kjo nuk është “edukatë e ashpër” — është mënyra si trauma e prindit gjen një formë për t’u shprehur.

31/10/2025

Forca që kemi brenda nesh

Një nga aspektet më prekëse të terapisë është mënyra si, seancë pas seance, njeh forcën e brendshme të klientëve të tu — një forcë që ka qenë gjithmonë aty, ndoshta e fshehur pas dhimbjes, frikës apo lodhjes.
Terapia nuk “e krijon” këtë forcë; ajo thjesht ndihmon që njeriu ta rigjejë.

Të shohësh dikë që ka kaluar periudha të vështira, që ka ndier tronditje, humbje apo ankth, e megjithatë ka gjetur diku brenda vetes një energji për të vazhduar… është një përvojë që të mbush me respekt dhe vlerësim të thellë për qenien njerëzore.

Për një terapist, këto momente janë ndër më të bukurat — kur sheh dritën që ringjallet në sytë e dikujt që po e rigjen veten.