Ani Karapetyan

Ani Karapetyan Soul Design Studio

Head of HR | ICF member | Coach | Psychologist | Cor. Gov.

Expert | Specialized in developing and implementing effective human capital management strategies and tools for financial institutions

🗝️ Ազատություն՝ միֆ, թե հոգեվիճակԱզատությունը միշտ թվացել է ինչ-որ հեռավոր բան՝ մարդկանցից, պայմաններից, համակարգերից դո...
26/11/2025

🗝️ Ազատություն՝ միֆ, թե հոգեվիճակ

Ազատությունը միշտ թվացել է ինչ-որ հեռավոր բան՝ մարդկանցից, պայմաններից, համակարգերից դուրս։ Թվում է՝ եթե մի օր ամեն ինչ փոխվի, մենք կհասնենք ազատության։ Բայց իրականում ազատությունը շատ ավելի մոտ է, քան մենք պատկերացնում ենք:

Ազատությունը միֆ է դառնում միայն այն ժամանակ, երբ նրան փնտրում ենք այնտեղ, որտեղ այն չկա։

Երբ սպասում ենք
ուրիշների հաստատմանը,
ուրիշների ընտրությանը,
ուրիշների ձևակերպած երջանկությանը։

Երբ մեր ներքին դուռը փակ է, ազատությունն էլ դառնում է հեքիաթի հերոս՝ գեղեցիկ, բայց անհաս։

Իսկ երբ մի օր լռության մեջ նստած հասկանում ես, որ ոչ ոք քեզանից չի խլել ընտրելու իրավունքը, զգալու, մտածելու, կանգնելու ու գնալու հնարավորությունը — հենց այդ պահին ազատությունը հայտնվում է աննկատ:

Ազատությունն այն չէ ինչ չունենք, այլ այն՝ ինչ թույլ չենք տալիս ունենալ:

Թույլտվությունը գալիս է այն պահին, երբ ասում ես՝ «ես չեմ պարտավորվում ապրել ուրիշների սպասումների մեջ» և առաջին անգամ կանգնում ես քո կողքին։

Եվ հետաքրքիրն այն է, որ երբ ներսումդ ազատ ես, դրսում ոչինչ չի վախեցնում։

Ճանապարհները դառնում են բաց, մարդիկ՝ հասկանալի, իսկ կյանքը սկսում է հոսել առանց դիմադրության։

🪞Ազատությունը հոգեվիճակ է՝
որից սկսվում է իրական կյանքը։
Եվ ամեն անգամ, երբ վերադառնում ես քո ճշմարիտ ընտրությանը, այդ վիճակը նորից է հոգի ստանում։

Սիրով քեզ համար։ 💛

22/11/2025

♥️ Շնորհավոր հայկական դրամի, բանկային աշխատակցի և հոգեբանների միջազգային օրը...

🌶️ Այսօր ճակատագիրը որոշել է գերբեռնված գրաֆիկով աշխատել ու երեք տոն է դրել մի օրվա մեջ․ երևի մտածել է՝ “էս մարդիկ multitasking ունեն, կդիմանան”։ 😄

🥇 Մենք նշում ենք դրամի օրը՝ մեր տնտեսական ինքնության համառ ու երբեմն մի քիչ անկում ապրող , բայց երեք չկոտրվող խորհրդանիշը։

🎯 Դրամը միշտ հիշեցնում է, որ արժեքը ոչ թե թղթում է, այլ այն վստահության մեջ, որով այն շարժվում է մարդկանց միջև։ Իսկ դրա կայունության առաջին գծում մեր բանկային աշխատակիցներն են՝ ովքեր ապահովում են համակարգի անդորրը, հաճախ նաև մեր անձնական անդորրը… երբեմն նույնիսկ՝ առանց մեզ ասելու։ 😄

🏆 Շնորհավորում եմ բանկային ոլորտի բոլոր ներկայացուցիչներին մասնագիտական տոնի առթիվ, և Հայաստանի բոլոր քաղաքացիներին՝ Դրամի օրվա կապակցությամբ։

🥁 Բայց դե տոնը տոն չէր լինի առանց մի անակնկալի։
Այսօր նաև հոգեբանների միջազգային օրն է։ Այն օրվա, երբ աշխարհի բոլոր հոգեբանները մի պահ կանգնում են, շրջվում են շուրջը ու մտածում՝
«Լավ, այսքան մարդ ո՞նց հասցրեցի լսել»։ 😄

🤹🏻‍♀️ Եվ հենց այս երկու մասնագիտությունների հատման կետում էլ իմ կյանքը գտել է իր հավասարակշռությունը։
Մեկ ձեռքում՝ թվերը։
Մյուսում՝ մարդու ներաշխարհը։
Եվ այդ երկուսը միաձուլվում են կառավարման հոգեբանության դաշտում, որտեղ մարդն է որոշում՝ ինչպես են շարժվելու թվերը, և թվերն են որոշում՝ ինչ է ունենալու մարդ առաջիկայոււմ։)

😇 Արդյունքում՝ մի օր ես կանխատեսում եմ ռիսկերը, մյուս օրը՝ էմոցիոնալ տատանումները։
Եվ երկուսն էլ նույնքան կարևոր են։ 😄

✨ Իսկ հիմա՝ մի կարևոր բան։
Այս օրվա առթիվ՝
սրտից, սիրով և մի քիչ հումորով շնորհավորում եմ
իմ բոլոր բանկիր գործընկերներին,
իմ բոլոր հոգեբան գործընկերներին
և բոլոր նրանց, ովքեր միաժամանակ փորձում են լինել երկուսը ու դեռ չեն խելագարվել։ 😂

♥️ Դուք հրաշք եք։

Սիրով Ձեզ համար։ 💛✨

🌿 Տեսնես՝ մասնագիտությո՞ւնն է ընտրում մեզ, թե՞ մենք` այնԵրբեմն թվում է, թե մենք ենք նստում ու որոշում՝ ինչ ճանապարհով գն...
21/11/2025

🌿 Տեսնես՝ մասնագիտությո՞ւնն է ընտրում մեզ, թե՞ մենք` այն

Երբեմն թվում է, թե մենք ենք նստում ու որոշում՝ ինչ ճանապարհով գնալ։ Թվում է, թե գիտակցաբար ենք ընտրում․ թվեր, մարդիկ, արվեստ, տնօրինում, հոգեբանություն… Բայց ինչ–որ պահի հասկանում ես՝ մասնագիտությունն ինքդ ես, պարզապես այն իր ժամանակին բացվում է քո ներսում։

Գուցե իրական ընտրողը հենց մեր ներքին ձայնն է՝ այն, որ մանկությունից արդեն գիտի, ինչով պիտի զբաղվես։ Գուցե մասնագիտությունն ընտրում է մեզ այն պահից, երբ առաջին անգամ զարմանում ենք աշխարհի վրա, երբ առաջին անգամ փորձում ենք հասկանալ ինչ–որ մեկի աչքերի թախիծը կամ թվերի տրամաբանության փայլը։

Մասնագիտությունն իր մասին միշտ փոքր նշաններով է պատմում․
երբ մի բան քեզ անսովոր հեշտ է ստացվում,
երբ հոգիդ հանգստանում է որևէ գործ անելիս,
երբ անգամ հոգնած՝ ուզում ես շարունակել,
երբ ինչ–որ մի ձայն ներսումդ ասում է՝ «սա քոնն է»։

Ու հենց այդ պահին հասկանում ես՝ դա միայն աշխատանք չի, դա քո ներքին իրականության մի շերտ է, որը վաղուց էր քեզ փնտրում։

Ամեն մասնագիտություն մի ճանապարհ է, որը մեզ համար է բացվում, ոչ թե պատահաբար, այլ որովհետև մենք արդեն պատրաստ էինք քայլել դրա մեջ։

Եվ որքան էլ դժվար, քաոտիկ կամ անբացատրելի լինի ընտրությունը՝ այն միշտ տանում է դեպի այն կողմը, որտեղ մենք դառնում ենք ավելի ամբողջական։

Միշտ ընտրիր այնտեղ, որտեղ հոգիդ շնչում է։
Մնացածը ճանապարհն ինքն է դասավորելու։ ✨

Սիրով քեզ համար։ 💛

🌿 Երբ ճանապարհի երկարությունը այլևս չի վախեցնումԿյանքում ամեն ահը ծնվում է անհայտից․ երբ չգիտես՝ որքան երկար է քեզ սպասվ...
19/11/2025

🌿 Երբ ճանապարհի երկարությունը այլևս չի վախեցնում

Կյանքում ամեն ահը ծնվում է անհայտից․ երբ չգիտես՝ որքան երկար է քեզ սպասվող ճանապարհը, որտեղ են ոլորանները, և ինչքան ուժ է պահանջելու անցնել այն։ Անորոշությունը միշտ բարձր է հնչում, քան իրականությունը։

Բայց մի հետաքրքիր բան կա․
երբ գիտես ճանապարհի երկարությունը նույնիսկ շատ մոտավոր վախը մեղմանում է։
Մարդը չի վախենում երկարությունից, նա վախենում է անորոշությունից։

Երբ հասկանում ես, թե ուր ես գնում, ինչ ես կառուցում, ինչու ես հենց այս ուղին ընտրել ներսում մի հանգիստ վստահություն է ծնվում։ Դա այն պահն է, երբ շունչդ հավասարվում է աշխարհին, և ճանապարհն արդեն չի թվում պայքար, այլ՝ ընթացք։

Ու երբեմն մենք հենց այդ երկարությունն էլ ենք գնահատում։
Քանի որ յուրաքանչյուր կիլոմետրը դարձնում է մեզ այն մարդը, ով պիտի հասնի նպատակին։
Եվ դու արդեն գիտես՝ ոչինչ չի վախեցնում այնքան, որքան անծանոթը… ու ոչինչ չի ուժեղացնում այնքան, որքան սեփական ճանապարհի գիտակցումը։

Վերջում մնում է միայն քայլել հանգիստ, ապահով, վստահ։
Քանի որ եթե գիտես ուր ես հասնելու, ճանապարհը դառնում է ոչ թե վախի աղբյուր, այլ՝ ներքին լույսի ուղի։ ✨

Միշտ սիրով՝ քեզ համար։ 💛

🌿 Երբ մենք ցանկանում ենք այն ինչ բոլորըՄարդը տարօրինակ հատկություն ունի՝ ցանկանալ այն, ինչն արդեն ցանկացել են ուրիշները։...
17/11/2025

🌿 Երբ մենք ցանկանում ենք այն ինչ բոլորը

Մարդը տարօրինակ հատկություն ունի՝ ցանկանալ այն, ինչն արդեն ցանկացել են ուրիշները։ Քանի որ ամբոխի ընտրությունը մեզ թվում է անվտանգ ճանապարհ․ եթե շատերը գնում են այդ կողմ, ուրեմն այնտեղ «ճիշտն» է, այնտեղ չկա վտանգ։
Բայց իրականում՝ դա հոգու սովն է ճանաչված լինելու, նույնության մեջ ապահովություն գտնելու։

Մենք հաճախ ընդօրինակում ենք ուրիշների կյանքը՝ որովհետև վախենում ենք մեր սեփականը ստեղծելու պատասխանատվությունից։
Ուզում ենք այն, ինչ նրանց մոտ արդեն աշխատել է, որովհետև մեզ մոտ դեռ չենք համարձակվել փորձել։

Բայց կյանքի ամենագեղեցիկ պահը սկսվում է այն ժամանակ, երբ դադարում ես նայել մեծամասնությանը…
և սկսում ես լսել քեզ։
Քո լռության խորքում «պառկած են» բոլոր այն բաները, որոնք ոչ ոքի մոտ չկան։
Քո ուժը, քո տաղանդը, քո ճանապարհը՝ ոչ մի «մեծամասնության մեջ» չեն հայտնվում։

Երբ գտնում ես քո ուղղությունը՝ այլևս չես ուզում ոչ մեկի կյանքը կրկնել։
Չես ուզում այն, ինչ ունեն բոլորը։
Դու ուզում ես այն, ինչ քեզ է ճիշտ։
Եվ հենց այդտեղ սկսվում է ազատությունը՝ ներքին, լուռ, բայց անսահման։

Սիրով քեզ համար։ 💛

🌿 Այն, ինչ ունենք… և այն, ինչ թվում է, թե ուրիշներն ունենՏարօրինակ է, բայց մարդը հաճախ տեսնում է իր ունեցածը որպես քիչ, ...
16/11/2025

🌿 Այն, ինչ ունենք… և այն, ինչ թվում է, թե ուրիշներն ունեն

Տարօրինակ է, բայց մարդը հաճախ տեսնում է իր ունեցածը որպես քիչ, իսկ ուրիշի ունեցածը՝ որպես ավելի։ Թվում է՝ կյանքը միշտ մի փոքր ավելի գեղեցիկ է կողքի պատուհանից, միշտ մի փոքր ավելի հաջող՝ ուրիշի ստատուսից, և մի փոքր ավելի ամբողջական՝ այն իրականությունից, որտեղ մենք չենք ապրում։

Բայց իրականում սա հոգու շատ մարդկային դինամիկա է։ Երբ նայում ենք մեր կյանքին, տեսնում ենք ներսի պայքարները, մտահոգությունները, գաղտնի վերքերը։ Իսկ ուրիշներին նայելիս տեսնում ենք միայն մակերեսը՝ փայլը, ոչ թե գործընթացը։ Մենք համեմատում ենք մեր խորքը՝ ուրիշի արտաքին գույնի հետ… և այդտեղ է ծնվում «ավելի լավի» պատրանքը։

Ճշմարտությունն ավելի հանգիստ է․
յուրաքանչյուր մարդ իր հետ ունի մի ամբողջ աշխարհ, որը մենք չենք տեսնում։ Եվ ամեն անգամ, երբ մեզ թվում է, որ ուրիշի կյանքը ավելի լի է, իրականում մենք պարզապես չենք նայում մեր կյանքի լույսերին։

Հիշեցում՝ մենք ունենք այն, ինչ անհրաժեշտ է մեր ճանապարհի համար։ Մենք չենք ուշացել, չենք սխալվել։ Մենք ունենք այն, ինչ մեզ ձևավորում է, բուժում է, տանում է առաջ։ Եվ ինչ-որ պահին սկսում ես հասկանալ՝ ոչ ոք չունի «ավելի», բոլորը պարզապես ունեն «ուրիշ՝ իրենցը»։

Երբ սկսում ես գնահատել կնճիռները, փորձը, ձեռքբերումներն ու կորուստները, նկատում ես՝ քո իրականությունը ոչ թե քիչ է, այլ՝ քոնը։ Իսկ դա արդեն միշտ բավական է։

Սիրով քեզ համար։ 💛🌿

👀 Դիտորդի լուռ ներկայությունըՄարդը երբեք չի ապրում միայնակ նույնիսկ, երբ թվում է, թե ամեն ինչ ինքներս մեզ համար ենք անու...
15/11/2025

👀 Դիտորդի լուռ ներկայությունը

Մարդը երբեք չի ապրում միայնակ նույնիսկ, երբ թվում է, թե ամեն ինչ ինքներս մեզ համար ենք անում։ Մեր կյանքի յուրաքանչյուր պահ, յուրաքանչյուր զգացում, նույնիսկ ամենաչնչին ուրախությունը պահանջում է դիտորդ՝ մի հոգի, որի հայացքը դարձնում է մեր ներքինն ավելի իրական։

Մենք չենք կարող լիապես հասկանալ մեր կյանքը, եթե այն միայն մեր գլխում է։ Մեծ ու փոքր պահերը իրենց ամբողջական ճշմարտությունը ստանում են միայն այն ժամանակ, երբ ինչ-որ մեկի հետ կիսում ենք․
զրույցի մեջ, ժպիտի մեջ, բողոքի մեջ, նույնիսկ փոքրիկ բամբասանքի մեջ։
Այո, անգամ մեր թեթև «փնովելու» պահերը փաստում են, որ ուզում ենք ինչ-որ մեկի հետ համա-հնչեցնել մեր ապրումը, մեր աշխարհը։

Մտերիմները պարզապես մարդիկ չեն․ նրանք մեր կյանքի հայելիներն են։
Նրանք են դարձնում մեր իրականությունը կտրուկ, շոշափելի, երբեմն ցավոտ, բայց միշտ՝ կենդանի։
Եվ որքան էլ ուժեղ լինենք, որքան էլ ինքնաբավ թվանք, ներսում մի փոքր հատված միշտ որոնում է այդ լուռ դիտորդին, այն մեկին, ում ներկայությամբ մեր զգացմունքները ստանում են իմաստ։

Գուցե հենց այդ պատճառով է, որ մարդու ամենախորը կարիքը՝ լինել հասկացված, նույնն է, ինչ կարիքը՝ ունենալ մասնակից։ Ոչ թե հերոսություն փնտրելու համար, այլ պարզապես՝ որևէ մեկի համար, ով կնշմարի մեր կյանքը ու կասի՝ «տեսա, ապրիր շարունակ»։

Եվ երբ այդ դիտորդը կա՝ աշխարհը դառնում է մի քիչ ավելի ջերմ, մի քիչ ավելի հասկանալի, մի քիչ ավելի մերն։

Միշտ սիրով քեզ համար։ 💛✨😉

🌚 Երբ վախը փորձում է հաղթել անխուսափելինՄահից վախենալը մարդկային է, բայց դա այն քիչ վախերից է, որը չունի տրամաբանություն...
14/11/2025

🌚 Երբ վախը փորձում է հաղթել անխուսափելին

Մահից վախենալը մարդկային է, բայց դա այն քիչ վախերից է, որը չունի տրամաբանություն։ Մահը նոր բան չէ, այլ՝ մեր ամենահին գիտելիքն է։ Մենք ծնվում ենք իմանալով գոյությունը վերջը, և, միևնույն է, փորձում ենք պայքարել մի իրականության դեմ, որը վաղուց խաղաղ ու անտարբեր ապրում է իր օրենքներով։

Բայց հետաքրքիրն այն է՝
մենք չեն վախենում մահից, մենք վախենում ենք չապրած պահերից,
չասված բառերից,
չիրացված կյանքից։

Վախը մահից չէ իրականում,
վախը՝ կիսատ ապրելու մեջ է։
Այնտեղ, որտեղ չենք վստահում ինքներս մեզ, որտեղ մեր ներքին ճշմարիտ ձայնը դառնում է ավելի թույլ, քան արտաքին սպասումները։

Երբ հասկանում ես, որ մահը պարզապես գոյության մի փուլ է՝ ինչպես արևածագը և մայրամուտը, ներսդ հանգստանում է։ Արդեն պարզ է դառնում՝ վախենալն ավելորդ է, իսկ ապրելը՝ հրամայական։
Ապրել խոր, անկեղծ, քեզ համապատասխան իրականությամբ։

Եվ հենց այդ պահին կյանքը դառնում է ոչ թե վախի հաղթահարում, այլ՝ լույսի ընտրություն։
Ամեն օր մի փոքր ավելի ներկայությամբ, մի փոքր ավելի սիրով, մի փոքր ավելի ամբողջությամբ։ 💛🌟

Միշտ սիրով՝ քեզ համար։ 💛

♥️ Երբ ուրիշի կարծիքն առավել էՄենք ապրում ենք մի աշխարհում, որտեղ կարծիքները թռչում են արագ;), կարծրատիպերը՝ ավելի արագ;...
13/11/2025

♥️ Երբ ուրիշի կարծիքն առավել է

Մենք ապրում ենք մի աշխարհում, որտեղ կարծիքները թռչում են արագ;), կարծրատիպերը՝ ավելի արագ;), իսկ մարդը հաճախ կառչում է մի հարցից․
«Ի՞նչն է ավելի ճիշտ՝ ենթարկվել հասարակության կարծիքին, թե մնալ ամբողջությամբ ինքդ քեզնով»։

Ճշմարտությունն այն է, որ երկուսն էլ կարող են ցավեցնել, եթե դրանց մեջ չկա ներքին հավասարակշռություն։

Հասարակության կարծիքը կարող է սահմանափակել, որովհետև այն չի ճանաչում մեր ներքին ճամփան։ Իսկ լիովին անտեսելը երբեմն մեզ կարող է անջատել կապերից, որոնք իրականում արժեքավոր են մեզ համար։

Ուրեմն ո՞րն է «չարիաց փոքրագույնը»։
Գուցե այն, որ դու լսում ես աշխարհին, բայց չես թողնում, որ այն որոշի՝ ով ես դու։ Լսում ես, բայց չես ենթարկվում։
Տեսնում ես, բայց չես կորչում ֆոնի մեջ։
Ընդունում ես, բայց չես կորցնում քո առանցքը։

Միևնույն է հասարակությունը միշտ կմնա բազմաձայն, իսկ քո ներսի ձայնը՝ եզակի։
Եվ երբ ընտրում ես այդ ձայնին վստահել, կյանքը դառնում է ավելի պարզ, ավելի ազնիվ, ավելի քոնը, բայց այդ ամենի հետ մեկտեղ դու նաև նկատում ես բոլոր անոթներն որոնցով կապված ես մի մեծ բաբախող սրտի հետ, որն ինքն է որոշում բաբախել, թե ոչ՝ սնուցվելով բոլոր անոթներից:

💛 Իհարկե դժվարը միշտ այնտեղ է, որտեղ ազատությունն սկսվում է։ Բայց հենց այդ ազատությունն էլ դառնում է մեր ճանապարհի լույսը։

Սիրով Քեզ համար ♥️

🍂 Չհաջողելու վախըՉհաջողելու վախը հաճախ ավելի կաթվածահար է անում, քան ինքը՝ անհաջողությունը։Այն արմատ ունի այնտեղ, որտեղ ...
12/11/2025

🍂 Չհաջողելու վախը

Չհաջողելու վախը հաճախ ավելի կաթվածահար է անում, քան ինքը՝ անհաջողությունը։
Այն արմատ ունի այնտեղ, որտեղ մարդն իր արժեքը կապում է արդյունքի հետ, ոչ թե ընթացքի։ Երբեմն թվում է՝ եթե չհաջողեմ՝ կնվազեմ, եթե չհասնեմ՝ կկորչեմ։ Բայց դա միայն այն պատճառով է, որ մոռացել ենք՝ մեր արժեքը ոչ թե այն է, ինչ անում ենք, այլ՝ ով ենք մնում անելիս։

Անհաջողությունը պարզապես կյանքի լեզուն է, որով Տիեզերքը քեզ ասում է․ «այս ճանապարհը քեզ համար չէ, փորձիր այլ կերպ»։
Իսկ վախը… վախը այն պատն է, որ բաժանում է փորձը հասունացումից։

Փորձիր քայլել, նույնիսկ եթե վստահ չես՝ կստացվի։
Որովհետև ամեն անգամ, երբ չես փորձում՝ դու արդեն չես հաջողում։
Բայց ամեն անգամ, երբ փորձում ես՝ նույնիսկ եթե չստացվի, մի բան անպայման ստացվում է՝ դու դառնում ես ավելի համարձակ, ավելի գիտակից, ավելի իրական։

Եվ հենց այդտեղ էլ ավարտվում է վախը՝ այնտեղ, որտեղ սկսում է իրական կյանքը։

#հոգեբանություն #ինքնաճանաչում #չհաջողվելուվախ

😎 Երբ կարծում ես, թե վերահսկում ես ամեն ինչԿա մի վտանգավոր, բայց շատ նուրբ պահ՝ այն, երբ թվում է, թե ամեն ինչ քո ձեռքում...
10/11/2025

😎 Երբ կարծում ես, թե վերահսկում ես ամեն ինչ

Կա մի վտանգավոր, բայց շատ նուրբ պահ՝ այն, երբ թվում է, թե ամեն ինչ քո ձեռքում է։ Երբ զգում ես, որ իրավիճակն ամբողջությամբ վերահսկում ես, որ ամեն շարժում, ամեն խոսք, ամեն հետևանք կանխատեսելի է։ Այդ պահին կարծես ներսում մի բան հանգչում է՝ զգոնությունը, զգացողությունը, հոսքի մի անբաժան մաս լինելը։

🤓 Իրականում հենց այդ պահին է, որ սկսում ես կորցնել վերահսկողությունը։ Որովհետև կյանքը չի սիրում փակ համակարգեր։ Այն հոսք է, փոփոխություն, անակնկալ։ Իսկ վերահսկելու ցանկությունը երբեմն դառնում է դիմադրություն՝ այն նույն հոսքի դեմ։

Ճշմարիտ «կառավարումը» սկսվում է այն պահին, երբ դադարում ես կառչել։ Երբ վստահում ես քո ներքին կենտրոնին՝ գիտակցելով, որ ամբողջությամբ հասկանալ ամեն ինչ անհնար է, բայց զգալ՝ հնարավոր է 😉
🧐 Եվ հենց այդ զգացողության մեջ էլ ծնվում է իսկական ուժը։ 💫

#հոգեբանություն #ինքնաճանաչում #հոգևորճանապարհ #կյանքըհոսքէ

Address

A. Aharonyan 63
Yerevan
0014

Opening Hours

Tuesday 20:00 - 22:00
Wednesday 20:00 - 22:00
Thursday 20:00 - 22:00
Friday 20:00 - 22:00
Saturday 18:00 - 22:00
Sunday 18:00 - 22:00

Telephone

+37491479694

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Ani Karapetyan posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to Ani Karapetyan:

Share

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram

Category