05/04/2026
Կյանքի դասերը
Երախտագիտության, գովասանքի և մեծարման խոսքերից ու գնահատականներից երբեմն հոգնում եմ, բայց մի փոքր ուշանալու կամ ընդմիջվելու դեպքում իսկույն անհանգստանում եմ և մղվում նոր մտահղացումների իրականացման։ Այսինքն, կարիք եմ զգում արժևորման և խրախուսանքի, որոնք խթանում են իմ եռանդն ու նվիրումը։
Նողկալի ու խորշելի են ինձ համար կեղծ խոսքը, հաճոյախոսությունն ու քծնանքը, որոնց պատճառով հնարավորինս շուտ կապերը խզելու և հեռու վանելու անհրաժեշտություն եմ զգում։
Հավատում և վստահում եմ, երբեմն՝ անվերապահ, քանզի կասկածելով ու չվստահելով հնարավոր չէ ընկերություն անել։ Միայն վերջերս բուռն զարգացում ապրեց մեջս զգուշավորությունն ու կասկածամտությունը։ Պետք է հաշվի նստել կյանքի դասերի հետ։
Նվիրվում եմ անսահման, ինչպես իմ շրջապատում նկատում են` վտանգավորության աստիճանի։
Տառապում եմ տրված խոստումը ժամանակին կատարելու համառությամբ։ Նպատակին հասնելու ձգտումը, երբեմն անհավատալի ու անիրատեսական թվացող, անզիջում պայքար է ինքդ քեզ հետ։
Երբեք չեմ զիջում և նահանջում նախանշված նպատակի իրագործումից։ Սակայն կյանքի դասերը պարտադրեցին ժամանակավոր նահանջի և լռության անհրաժեշտությունը։
Մշակութային մեծ մտահղացումներ եմ իրագործելու ընկերներիս ու միջազգային գործընկերներիս համագործակցությամբ։ Երբ իրականություն դառնան ծրագրերս, հոգիս փառավորվելու է մեր արվեստասեր հասարակության գերագույն վայելքից։
Չեմ խնայելու ջանք ու եռանդ հանուն մեր ինքնիշխանության, պետականության, ժողովրդավարության և խաղաղության ամրապնդման, ավելի նպատակասլաց ու արդյունավետ պայքար եմ ծավալելու Հայաստանում իրական, գաղափարական ընդդիմափոխություն կատարելու նպատակով։
Անմնացորդ նվիրումս հայրենիքին, վեհ ու ազգանվեր մասնագիտությանս, մշակույթին, հարազատներիս, ընկերներիս, աննահանջ և հետևողականորեն պայքարող հայրենակիցներիս...
Եթե խիղճս թելադրում է խոսել, ապա լռելը և կարծիք չարտահայտելը ինքնաթունավորում է ինձ համար։ Անգամ եթե խոսելը վտանգավոր ու ճակատագրական կարող է լինել, միևնույն է, լռելը ինքնափլուզում է ինձ համար։
Հարազատի և ընկերոջ հանդեպ հոգատարությունն ու սրտացավությունը բարդացնում է կյանքս, փոխադարձ վերաբերմունքի բացակայությունից խոր ապրումների մեջ կարող եմ հայտնվել։
Հիմա շատ բան է փոխվել, ավելի անտարբեր եմ։
Մեկ-մեկ մտածում եմ, որ սիրելու և պաշտելու անսպառ կարողություններ ունեմ, ո՞վ կարող է հետս մրցակցել։ Կատարյալ երջանկություն է սիրել ու պաշտել գործս, մասնագիտությունս, կոչումս, անգամ բժշկական խալաթս…
Սիրում և պաշտում եմ արվեստը, արվեստի մեծություններին, որքա՞ն բան կա սիրելու և պաշտելու։
Առանց սիրելու, պաշտելու ու նվիրվելու հնարավոր չէ ապրել, դա պարզապես նշանակում է շնչել ու գոյատևել։
Գնահատելու, արժևորելու և երախտագետ լինելու ունակությունից զուրկ մարդը... մարդ չէ։
Իմ գոյությամբ և գործունեությամբ մշտապես ձգտում եմ բարձրացնել արդարության, բարության, համերաշխության և արժանապատվության տեսակարար կշիռը։