https://www.facebook.com/114083803350125/

Dr. Anush Manukyan, Yerevan (2026)

06/11/2019

Գիտե՞իք, որ սեռավարակները, բուժման բացակայության դեպքում, հաճախ կարող են դառնալ անպտղության պատճառ: Նույնիսկ ախտանիշների բացակայության պարագայում մի շարք վարակներ, ինչպիսիք են քլամիդիան, ուրէապլազման և միկոպլազման, կարող են հանգեցնել արգանդի և արգանդափողերի բորբոքման, որն էլ կանխելի անպտղության ամենատարածված պատճառներից է: Բացի այդ, նշված սեռավարակները կարող են հղիության ժամանակ բարդացումների պատճառ դառնալ՝ բարձրացնելով ինքնաբեր վիժման կամ վաղաժամ ծննդաբերության հավանականությունը:

Քլամիդիան, ուրէապլազման և միկոպլազման ամենահաճախ հանդիպող սեռավարներից են: Դրանք կարող են առաջացնել միզուղիների կամ արգանդի պարանոցի բորբոքում, իսկ բուժման բացակայության դեպքում տարածվել դեպի արգանդ, արգանդափողեր և ձվարաններ: Բորբոքման հետևանքով արգանդափողերում ի հայտ են գալիս կպումներ, որոնք խոչընդոտում են ձվաբջջի շարժումը դեպի արգանդ՝ հանգեցնելով անպտղության:

Արգանդի և արգանդափողերի բորբոքումը կարող է լինել խրոնիկ՝ թույլ արտահայտված ախտանիշներով, սուր՝ հանկարծակի և խիստ արտահայտված ախտանիշներով, ինչպես նաև՝ անախտանիշ: Վերջինիս դեպքում գանգատների բացակայությունը ամենևին չի նշանակում, որ վերարտադրողական օրգանները վնաս չեն կրել: Երբեմն կանանց մոտ արգանդի և արգանդափողերի բորբոքումները բացահայտվում են միայն հղիանալու անհաջող փորձերից կամ արտարգանդային հղիության հայտնաբերումից հետո:

Հիվանդության հաճախ հանդիպող ախտանիշներից են՝ ցավը փոքր կոնքի հատվածում, անկանոն դաշտանը, միզարձակման հետ կապված խնդիրները, թուլությունը, անսովոր արտադրությունը, գրիպպին նմանվող ախտանիշների առկայությունը:

Արգանդի և արգանդափողերի բորբոքումը (և դրանից ելնող անպտղությունը) կանխելու համար անհրաժեշտ է՝

• զերծ մնալ սեռական զուգընկէրոջը հաճախակի փոխելուց,
• հաճախակիորեն հետազոտվել՝ սեռավարակների առկայությունը ժամանակին բացահայտելու համար,
• վերջիններիս առկայության դեպքում համապատասխան բուժում ստանալ, և հետագայում խուսափել վերավարակումից:

Բուժում

Հիվանդության բուժումը իրականացվում է հակաբիոտիկների միջոցով: Երբեմն հիվանդության համար պատասխանատու են լինում մի քանի տարբեր հարուցիչներ: Այս դեպքում բժիշկը կարող է միաժամանակ նշանակել երկու կամ ավելի հակաբիոտիկ դեղամիջոցներ:

Սովորաբար ինքնազգացողությունը սկսում է բարելավվել հակաբիոտիկներով բուժումը սկսելուց արդեն մի քանի օր հետո: Չնայած այսպիսի արդյունքների, բուժման կուրսը չի կարելի վաղաժամ ընդհատել: Պատճառն այն է, որ օրգանիզմում մնացած հարուցիչները կարող են ընդունած դեղամիջոցների նկատմամբ դիմադրողականություն ձեռք բերել՝ էլ ավելի բարդացնելով հետագա բուժումը:

Եթե զուգընկերոջ մոտ նույնպես հայտնաբերվել են տվյալ սեռավարակ(ներ)ը, նա ևս պետք է բուժում ստանա, նույնիսկ եթե իր մոտ բացակայում են ախտանիշները: Հակառակ դեպքում բուժումը բարեհաջող ավարտելուց հետո կինը կարող է վերավարակվել:

Որոշ դեպքերում վիրահատական միջամտության կարիք է լինում՝ վերարտադրողական օրգանների բնականոն ֆունկցիոնալությունը վերականգնելու համար։

ℹ️ Տվյալ գրառումն արված է տեղեկատվական նպատակով և չպետք է օգտագործվի ինքնախտորոշման կամ ինքնաբուժման համար։ Այս նպատակներով պետք է դիմել համապատասխան մասնագետի, ով Ձեզ կցուցաբերի անհատական մոտեցում։

02/11/2019

Երբ խոսքը գնում է ինտիմ հիգիենայի մասին, կարևոր է պարզությունն ու չափի զգացողությունը: Հեշտոցի առողջ միկրոֆլորան ինքնըստինքյան կանխում է մանրէների բազմացումը ներքին սեռական օրգաններում: Այսպիսով՝ Ձեզ ընդամենը մնում է ապահովել արտաքին օրգանների մաքրությունը՝ միևնույն ժամանակ պահպանելով հեշտոցի բնական միկրոֆլորան: Դրանում Ձեզ կօգնեն մի քանի պարզ կանոններ:

Լվացումներ

• Արտաքին սեռական օրգանները մաքուր պահելու համար անհրաժեշտ է կատարել ամենօրյա լվացումներ՝ գոլ ջրով: Երբեմն կարող եք օգտագործել մեղմ մանկական օճառ՝ առանց գունանյութերի կամ բուրավետիչների: Խուսափեք սակայն օճառի ամերօրյա օգտագործումից, առավել ևս՝ անտիսեպտիկ օճառներից, որոնք չորացնում են լորձաթաղանթը և խախտում հեշտոցի բնական pH-ը:

• Խորհուրդ չի տրվում օգտագործել նաև ինտիմ գելեր, քանի որ վերջիններս կարող են իջեցնել հեշտոցի լակտոբակտերիաների բնականոն մակարդակը, իսկ իրենցում առկա արհեստական նյութերը՝ գրգռման պատճառ դառնալ:

• Խուսափեք ներլվացումներ կատարելուց: Ներլվացումները խախտում են հեշտոցի բնական միկրոֆլորան՝ նպաստելով ախտածին մանրէների բազմացմանը և բակտերիալ վագինոզի առաջացմանը:

• Լվացումից հետո մաշկը զգուշորեն չորացրեք նուրբ սրբիչով:

Ինտիմ հիգիենայի պարագաներ

• Ամենօրյա միջադիրներն անշուշտ օգնում են ներքնազգեստը մաքուր պահել, բայց նրանց հաճախակի օգտագործումը կարող է մի շարք խնդիրների հանգեցնել: Սահմանափակելով օդի ներթափանցումը՝ միջադիրները մաշկը խոնավ են պահում, ինչն էլ քորից ու գրգռվածությունից բացի նաև բարձրացնում է ինֆեկցիաների հավանականությունը:

• Դաշտանի ընթացքում միջադիրները կամ տամպոնները պետք է փոխել օրական մի քանի անգամ՝ լվացում անելուց հետո: Գրգռվածությունից խուսափելու համար ընտրեք միայն բամբակյա միջադիրներ:

01/11/2019

Բնականոնում կնոջ հեշտոցի միկրոֆլորան 95%-ով կազմված է լակտոբակտերիաներից, որոնք պահպանում են հեշտոցի pH-ն ու տեղային իմունիտետը՝ կանխարգելով ախտածին միկրոօրգանիզմների բազմացումը։ Վերջիններս նորմայում էլ առկա են հեշտոցում՝ քիչ քանակությամբ, սակայն նորմալ միկրոֆլորայի խախտման պարագայում այդ միկրոօրգանիզմները սկսում են ակտիվորեն բազմանալ՝ առաջացնելով բակտերիալ վագինոզ:

Բակտերիալ վագինոզի ձևավորմանը կարող են նպաստել՝

- հակաբիոտիկների օգտագործումը,
- սեռավարակները,
- հորմոնալ խանգարումները,
- հաճախակի ցնցուղումը,
- սխալ ինտիմ հիգիենան,
- ամենօրյա ներդիրների և տամպոնների օգտագործումը,
- սեռական զուգընկերոջ հաճախակի փոփոխությունը,
- քիփ սինթետիկ ներքնազգեստի կրումը,
- հակաբեղմնավորիչ դեղամիջոցների օգտագործումը,
- սթրեսն ու իմունիտետի անկումը,
- աղիքային հիվանդությունները,
- շաքարային դիաբետը և այլն։

Բակտերիալ վագինոզի ժամանակ կնոջը կարող են անհանգստացնել քորը, մրմռոցն ու այտուցվածությունը հեշտոցի և արտաքին սեռական օրգանների շրջանում, սպիտակ կամ գորշ գույնի արտադրությունը, որին հատկանշական է տհաճ ձկան հոտը: Այս ախտանիշները կարող են լինել թույլ արտահայտված և սրանալ դաշտանից առաջ կամ սեռական մերձեցումից հետո: Որոշ դեպքերում կինը չի ունենում գանգատներ, և հիվանդությունը անցնում է խրոնիկ փուլի, զարգանում են հեշտոցի և միզուղիների բակտերիալ և սնկային հիվանդություններ:

Բակտերիալ վագինոզի ախտորոշման համար անհրաժեշտ է կատարել հեշտոցային քսուքի հետազոտություն կամ ցանքսի մեթոդ, ստուգել սեռավարակների առկայությունը:

Այս հիվանդությունը չի փոխանցվում սեռական ճանապարհով: Եթե զուգընկերոջ մոտ չկան բողոքներ, ապա նա բուժման կարիք չունի։ Կինը սակայն պետք է բուժվի՝ հեշտոցի բնականոն բիոցենոզը վերականգնելու համար։

Բակտերիալ վագինոզը կարող է կրկնվել, այդ իսկ պատճառով անհրաժեշտ է տարին 1-2 անգամ այցելել գինեկոլոգի՝ հիվանդության ձևավորումը ժամանակին կանխելու համար։

31/10/2019

Բնական եղանակով հղիանալու համար կնոջ վերարտադրողական համակարգում պետք է տեղի ունենան հետևյալ պրոցեսները՝

1. Ձվարաններից մեկում մի շարք հորմոնների ազդեցությամբ ձվաբջիջ է հասունանում և տեղի է ունենում օվուլյացիա (ձվազատում):
2. Ձվազատումից հետո արգանդափողում հայտնված ձվաբջիջը հանդիպում է սպերմատոզոիդին և երկուսը միաձուլվում են:
3. Բեղմնավորված ձվաբջիջը արգանդափողի միջով շարժվում է դեպի արգանդի խոռոչ:
4. Հասնելով արգանդի խոռոչ՝ այն կպչում է վերջինիս լորձաթաղանթին:

Եթե թվարկված պրոցեսներից մեկնումեկը չի հաջողվում, արդյունքն անպտղությունն է: Այս խնդրին են բախվում հղիություն ցանկացող զույգերի մոտ 15%-ը:

Անպտղություն է համարվում մեկ տարվա ընթացքում կանոնավոր սեռական կյանքով ապրելու և հակաբեղմնավորիչ միջոցներ չօգտագործելու պարագայում հղիության բացակայությունը: Ընդ որում դեպքերի մոտ ⅓ -ում անպտղությունն առկա է լինում տղամարդու, ⅓ -ում կնոջ մոտ, իսկ մնացյալ ⅓ դեպքերում կամ երկուսի մոտ միաժամանակ, կամ էլ չբացահայտված պատճառով: Կանանց մոտ անպտղության բազմաթիվ պատճառները կարելի է դասակարգել հետևյալ խմբերի մեջ՝ հորմոնալ, ինֆեկցիոն, գենետիկական, ինչպես նաև խնդիրներ արգանդի կամ արգանդափողերի հետ:

Ներկայումս անպտղության բարձր ցուցանիշը մասամբ պայմանավորված է միջին վիճակագրական կնոջ՝ ավելի հասուն տարիքում մայրանալու հակվածությամբ: Մինչև 20-րդ դարի կեսերը կանայք ամուսնանում և իրենց առաջնեկին էին ունենում ամենաուշն իրենց քսանականներում, շատերն էլ՝ դեռահաս տարիքում: Այժմ կանանց զգալի տոկոսը նախընտրում են մայրանալ 30 տարեկանն անց: Չնայած այս հասարակական փոփոխություններին՝ մարդու վերարտադրողական համակարգը կենսաբանորեն նույնն է, ինչ հարյուրավոր տարիներ առաջ: Տարիքի հետ կնոջ ձվաբջիջների պիտանիությունն ու որակն ընկնում են, մեծանում է վերոնշյալ հորմոնային, ինֆեկցիոն և այլ գործոնների բացասական ազդեցության հավանականությունը: Այս պատճառներով 35 տարեկանից հետո կանայք ավելի հաճախ են խնդիրների բախվում հղիանալու ճանապարհին։

Անպտղության տարբեր պատճառների մասին մանրամասն կխոսվի հաջորդ փոստերում։

31/10/2019

Շատերս ենք առողջությանը վերաբերող խոսակցությունների մեջ լսել և օգտագործել հորմոն բառը: Ի՞նչ է հորմոնը: Հորմոններն ազդանշանային մոլեկուլներ են, որոնք արտադրվում են գեղձերում և արյունային համակարգի միջոցով համապատասխան օրգաններ հասնելով՝ կարգավորում են վերջիններիս բնականոն աշխատանքը: Հորմոնների միջոցով են կարգավորվում այնպիսի պրոցեսներ, ինչպիսիք են մարսողությունը, մետաբոլիզմը, շնչառությունը, սրտի աշխատանքը, քունը և այլն:

Երևի թե կռահեցիք, որ վերարտադրողական համակարգը բացառություն չէ, և վերջինիս աշխատանքը նույնպես սերտորեն կապված է համապատասխան հորմոնների հետ: Երբ խախտվում է այդ հորմոնների բալանսը, խնդիրներից մեկը, որ կարող է առաջանալ անպտղությունն է:

Կան մի շարք հորմոններ, որոնցից անմիջականորեն կախված է վերարտադրողական օրգանների ճիշտ աշխատանքը: Դրանցից են հիպոֆիզի, հիպոթալամուսի, վահանաձև գեղձի, մակերիկամների և ձվարանների հորմոնները: Քանի որ օրգանիզմի բոլոր էնդոկրին գեղձերը փոխկապակցված են, դրանցից մեկի բնականոն աշխատանքի խափանումը հանգեցնում է այլ գեղձերի ֆունկցիայի խանգարումների:

🔸 Ախտանիշներ

Կանանց մոտ հորմոնալ խանգարման հաճախ հանդիպող ախտանիշներից են՝

• անկանոն կամ բացակայող դաշտանը,
• միջդաշտանային արյունահոսությունը կամ առատ դաշտանը,
• ակնեի առաջացումը կամ շատացումը,
• դեմքի և մարմնի մազածածկույթի շատանալը,
• մարմնի քաշի անբացատրելի ավելացումը,
• տրամադրության խիստ փոփոխությունները:

🔸 Պատճառները

Հորմոնալ խանգարումները սովորաբար դժվար է վերագրել որևէ եզակի պատճառի: Երբեմն դրանք արտահայտվում են դեռ վաղ տարիքում և պայմանավորված են լինում գենետիկայով: Երբեմն դրանք կապված են լինում անառողջ կենսակերպի հետ: Սննդի մեջ սպիտակուցի կամ չհագեցած ճարպերի անբավարարությունը, արհեստական հավելումներով սննդի չարաշահումը, քնի պակասը, հաճախակի սթրեսը՝ այս բոլոր գործոնները բարձրացնում են հորմոնալ խնդիրների ի հայտ գալու հավանականությունը: Հորմոնալ խանգարումների կարող են հանգեցնել նաև տարբեր հիվանդություններ և վարակներ:

🔸 Ախտորոշում և բուժում

Հորմոնալ խանգարումների բացահայտման համար անհրաժեշտ է որոշել հորմոնների մակարդակը արյան մեջ, ընդ որում մի շարք հորմոնների համար արյուն պետք է հանձնել դաշտանային ցիկլի որոշակի օրերի: Բուժումը ցանկալի է անցնել միաժամանակ գինեկոլոգի, էնդոկրինոլոգի և թերապևտի հսկողության տակ։ Այն ներառում է հորմոնալ դեղամիջոցների ընդունում, սննդակարգի և ընդհանուր ապրելակերպի կարգավորում։

29/10/2019

Արգանդի պարանոցի դիսպլազիան նախաքաղցկեղային հիվանդություն է, որի ժամանակ արգանդի պարանոցի բջիջները ենթարկվում են անկանոն փոփոխությունների: Գրեթե բոլոր դեպքերում այս հիվանդության ձևավորման համար նախապայման է հանդիսանում մարդու պապիլոմավիրուսը (HPV), որ փոխանցվում է սեռական ճանապարհով և ամենահաճախ հանդիպող սեռավարակներից է: Օրգանիզմի դիմադրողական համակարգը շատ դեպքերում ինքն իրեն չեզոքացնում է վարակը մինչև վերջինիս՝ արգանդի պարանոցի բջիջներին վնաս հասցնելը: Սակայն որոշ դեպքերում վարակը ամիսներ կամ տարիներ շարունակ մնում է կնոջ օրգանիզմում՝ հանգեցնելով դիսպլազիայի, որն էլ բուժման բացակայության դեպքում կարող է վերածվել արգանդի պարանոցի քաղցկեղի:

🔹 Ախտանիշներ

Հիվանդությունը հաճախ զարգանում է առանց ախտանիշների: Վերջիններս ի հայտ են գալիս այն ժամանակ, երբ դիսպլազիան արդեն վերածված է լինում քաղցկեղի: Արգանդի պարանոցի քաղցկեղի ախտանիշներից են փոքր կոնքի հատվածում ցավը, միջդաշտանային արյունահոսությունը, արյունախառը կամ տհաճ հոտ ունեցող արտադրությունը:

🔹 Ախտորոշում

Արգանդի դիսպլազիայի ախտորոշումն իրականացվում է Պապ թեստի և կոլպոսկոպիկ հետազոտության միջոցով: Պաթոլոգիայի հայտնաբերման դեպքում անհրաժեշտ է կատարել պապիլլոմավիրուսի օնկոգեն տեսակների սքրինինգ։
Ծանրության աստիճանից կախված՝ տարբերակում են թեթև (CIN I), միջին (CIN II) և ծանր (CIN III) աստիճանների դիսպլազիաներ։ Թեթև դիսպլազիայի դեպքում ախտահարվում է արգանդի պարանոցի արտաքին մակերեսը ծածկող բազմաշերտ հարթ էպիթելային հյուսվածքի շերտի ⅓ մասը, միջինի դեպքում՝ ½ -ը, իսկ ծանրի դեպքում՝ ⅔ -ը և ավելին։ CIN II-ն ու CIN III-ը համապատասխան բուժման բացակայության դեպքում կարող են վերածվել ներէպիթելային քաղցկեղի։

🔹 Բուժում

Դիսպլազիայի բուժման անհրաժեշտությունը կախված է ծանրության աստիճանից: Թեթև (CIN I) աստիճանի դիսպլազիան կարող է և ինքն իրեն անցնել, սակայն նույնիսկ այս դեպքում հաճախակի ստուգումները պարտադիր են՝ հիվանդությունը հսկողության տակ պահելու համար: Եթե դիսպլազիան ուղեկցվում է սեռական օրգանների բորբոքային հիվանդություններով, անհրաժեշտ է վերջիններիս բուժումը: Միջին և ծանր աստիճանների դիսպլազիայի բուժումը կարող է ներառել հետևյալ միջոցները՝

• կրիո թերապիա,
• լազերային թերապիա,
• LEEP լարային էլեկտրովիրահատական մեթոդը,
• արգանդի պարանոցի դանակային կոնաձև հեռացում,
• արգանդի պարանոցի կամ արգանդի հեռացում (CIN III):

Dr. Anush Manukyan

06/11/2019

02/11/2019

01/11/2019

31/10/2019

31/10/2019

29/10/2019

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category