17/12/2025
Առակ «Հինգ հարյուր ռուփի»
Հոգեբանության մի հնդիկ դասախոս սկսեց իր սեմինարը՝ վեր պարզելով 500 ռուփիանոց մի թղթադրամ։ Նա հարցրեց, թե ով է ուզում ստանալ թղթադրամը։ Շատերը ձեռք բարձրացրին։ Նա հարցրեց նրանց, ովքեր ձեռք չէին բարձրացրել։ Եվ պարզվեց, որ նրանք նույնպես դեմ չէին ստանալ թղթադրամը, բայց ամաչել էին ձեռք բարձրացնել։
— Նախքան ձեզնից մեկը կստանա այս թղթադրամը, ես մի բան կանեմ դրա հետ, — շարունակեց հոգեբանը։ Նա ճմռթեց թղթադրամը և հետո հարցրեց, թե արդյոք որևէ մեկը դեռ ցանկանում է ստանալ այն։ Եվ դարձյալ գրեթե բոլորը ձեռք բարձրացրին։
— Այդ դեպքում, — պատասխանեց նա, — ես անում եմ հետևյալը, — և թղթադրամը նետելով հատակին՝ կոշիկով թեթևակի տրորեց այն կեղտոտ հատակի վրա։ Հետո նա բարձրացրեց թղթադրամը. այն ճմռթված էր և կեղտոտ։
— Դե, ձեզնից ու՞մ է այն պետք այս վիճակում։
Եվ բոլորը դարձյալ ձեռք բարձրացրին։
— Սիրելի՛ ընկերներ, — ասաց դասախոսը, — քիչ առաջ մենք մի ակնառու դաս քաղեցինք։ Չնայած այն ամենին, ինչ ես արեցի թղթադրամի հետ, դուք բոլորդ ուզում էիք ստանալ այն, քանի որ այն չէր կորցրել իր արժեքը։ Այն դեռևս 500 ռուփի արժողությամբ թղթադրամ է։ Մեր կյանքում հաճախ է պատահում, որ մենք հայտնվում ենք թամբից դուրս նետված, տրորված, հատակին պառկած։ Սրանք մեր կյանքի իրողություններն են։ Նման իրավիճակներում մենք մեզ անպետք ենք զգում։ Բայց կարևոր չէ, թե ինչ է պատահել կամ կպատահի, մենք չենք կորցնի մեր իսկական արժեքը։ Կեղտոտ, թե մաքուր, ճմռթված, թե արդուկված՝ մենք միշտ կունենանք այն արժեքը, որը ներկայացնում ենք։ Եվ կլինենք անգին բոլոր նրանց համար, ովքեր մեզ սիրում են։ Մեր արժեքը որոշվում է ոչ թե նրանով, ինչ մենք անում ենք կամ ում հետ ենք ծանոթ, այլ նրանով, թե ՈՎ ենք մենք իրականում։
