Quinta Essentia - Soulful Ceremonies

06/02/2026

💸 Mijn ultieme budget-tip voor koppels die geen oneindige pot goud hebben 👇

Schrap.

Serieus. Schrap.

Niet nóg een detail.
Niet nóg een mandje.
Niet nóg 50 paar flipflops, zakdoekjes voor ‘happy tears’, waaierkes tegen de hitte, gepersonaliseerde bedankjes en andere “amai ja, dat stond op Pinterest”-zaken.

Want dit is de waarheid over jullie huwelijksdag:
👉 mensen onthouden niet WAT er allemaal wás.
Ze onthouden hoe het voelde.

We leven in een meer-meer-meer-maatschappij.
Meer spullen. Meer prullen. Meer afleiding.

Maar wat blijft hangen?
De krop in de keel tijdens een speech.
De stilte tussen de zinnen in jullie geloften. 
De kippenvel tijdens de eerste noot muziek

Dus als jullie budget niet eindeloos is (welkom in de echte wereld):
kies minder, maar kies bewust.

Investeer in een paar key dingen die een beleving creëren.

En doe die dan écht goed.

In plaats van alles een beetje en niks tot in de puntjes.

Je huwelijksfeest is geen checklist.

Het is een ervaring.
👉 Minder random stuff.
👉 Meer gevoel.
👉 Meer blijft plakken.
En geloof me: daar ga je jezelf later voor bedanken.

💬 Waar twijfel jij nu over om te schrappen of te houden?

13/01/2026

We blikken terug op het afgelopen jaar alsof het een lieve lust is. Alsof we op 1 januari op een resetknop drukken.

Maar in werkelijkheid loopt alles gewoon door.
De natuur heeft geen jaartelling. Hoogstens seizoenen. En wij… wij weigeren ons daarmee te verzoenen.

Ook ik. Want de winter vraagt gevoelsmatig om verstilling, maar ja… de dood houdt daar geen rekening mee. Ze is opdringerig en weet van geen ophouden.

Dus ik doe — dankbaar — verder en schrijf over veel te jonge levens, over versleten levens, over bewust gestopte levens en over levens die plots, onverwacht, verdwenen.

Dat niet enkel de dood, maar ook het leven ons overkomt.
En dat het aan ons is om ons ernaar te schikken.
Wat kies je: koppig blijven tegenwerken en breken? Of erin berusten en meebuigen?

De mensen die al afscheid namen in hun leven, weten als geen ander hoe dat gaat: breken en buigen.
Voor het leven én de dood.
Dat ons — terecht — klein en nederig maakt.

…

Aan wensen doe ik wel graag mee:

Dat je mag meebuigen met wat je overkomt.

Dat je niet je jaren telt, maar de schoonheid van al je seizoenen weet te appreciëren.

Dat je loslaat wat je klein houdt.
En je wordt wie je bent.

Dat je groeit.

Niet in de hoogte.
Maar in de diepte.

Dichter
bij jezelf.

Dat wens ik je.
Niet voor het nieuwe jaar,
maar voor je leven.

Credits aan de fotograaf

22/12/2025

Karolien & Michiel trouwden in het Van der Valk Hotel Mechelen, meer bepaald in Oude Dok — het voormalige gemeentelijke zwembad dat tijdens WOI werd gebouwd.

Dat zwembad ligt er nog.
Pal in het midden. Open lucht.

Toen K&M me foto’s lieten zien, ging mijn hoofd alle kanten op.
‘Hier moeten we iets mee doen’, dacht ik.

En dus draaiden we de intrede om.
Niet van achter naar voren, maar naar hun gasten toe.
Tegelijk. Elk langs een kant van de vijver.
Tot ze elkaar ontmoetten, in het midden.

“Ganzen!” riep ik nadien — mezelf kennende, wellicht iets te luid — aan hun keukentafel.
Ze gingen mee in mijn crazy idee. (Mannekes, wat hou ik van dit duo.)
Twee grote ganzen het water in.
Als symbool van de eeuwigdurende liefde.

//

Als ik jullie één tip mag geven:
prop je Pinterestbord niet in je locatie.
Kijk naar waar je trouwt.
En laat die plek mee beslissen hoe jullie ceremonie eruitziet.

Hun clubje topleveranciers die hun schouders zetten onder dit feest (wat.een.feest!):

Foto .be
Video
Locatie
Live muziek

22/12/2025

22/12/2025

Karolien & Michiel trouwden in het Van der Valk Hotel Mechelen, meer bepaald in Oude Dok — het voormalige gemeentelijke zwembad dat tijdens WOI werd gebouwd.

Dat zwembad ligt er nog.
Pal in het midden. Open lucht.

Toen K&M me foto’s lieten zien, ging mijn hoofd alle kanten op.
‘Hier moeten we iets mee doen’, dacht ik.

En dus draaiden we de intrede om.
Niet van achter naar voren, maar naar hun gasten toe.
Tegelijk. Elk langs een kant van de vijver.
Tot ze elkaar ontmoetten, in het midden.

“Ganzen!” riep ik nadien — mezelf kennende, wellicht iets te luid — aan hun keukentafel.
Ze gingen mee in mijn crazy idee. (Mannekes, wat hou ik van dit duo.)
Twee grote ganzen het water in.
Als symbool van de eeuwigdurende liefde.

//

Als ik jullie één tip mag geven:
prop je Pinterestbord niet in je locatie.
Kijk naar waar je trouwt.
En laat die plek mee beslissen hoe jullie ceremonie eruitziet.

Hun clubje aan topleveranciers die allemaal onvermoeibaar hun schouders zetten onder dit feest (wat.een.feest!):

Foto .be
Video
Locatie
Live muziek

03/12/2025

Ringen onder een stoel van jullie gasten verstoppen klinkt leuk, tot je vijftig mensen tegelijk onder hun stoel ziet duiken… en er negenenveertig weer rechtkomen met het gezicht van:
“Ah, ik heb dus niks. Zalig.” 🙄

Daarom doe ik het liever anders:
twee stoelen met de ringen,
alle andere stoelen met iets kleins. 🍬

Zo vindt iedereen íéts.
Geen rare stoelen-yoga met teleurgestelde gezichten.

Sla op, deel het, of tag je partner als je dit een leuk idee vindt.

13/11/2025

Of ik vrijblijvend wou langskomen om hun beider uitvaarten te bespreken, vroeg J. aan de telefoon.

Het koppel, allebei de tachtig voorbij, wil zich voorbereiden op wat ontegensprekelijk komt. Eerder vroeger dan later. Hun drijfveer: hun kinderen de ruimte gunnen om te rouwen, zonder opgeslokt te worden door de regeling van een uitvaart.

Mensen die zo bewust nadenken over hun dood — daarbij weet ik dat ik vrijuit mag praten en niet op mijn woorden moet letten. Woorden als ‘dood’ en vragen als ‘wat als zij of hij eerst gaat?’ zijn geen taboes.

Ze praatten vrijuit en honderduit.
‘Je mag me uitstrooien over de Bijenkorf,’ zei L. met haar sappig Nederlands accent. ‘Dan komen ze me tenminste nog eens bezoeken,’ voegde ze er met een glimlach aan toe.

Na verloop van tijd vroeg ik naar hun kinderen.
Een zoon en een dochter. Allebei zelf al ouders en grootouders.
‘We hebben onze zoon geadopteerd toen hij vijf maanden oud was, want we konden zelf maar geen kinderen krijgen.’

Ik zette de dictafoon van mijn telefoon aan, omdat ik wist — zonder het echt te weten — dat het verhaal dat volgde een belangrijk deel van hun levensverhaal zou zijn. Een verhaal dat ik, als ik geluk heb, ooit mag neerpennen.

‘Maar toen we door de ingewikkelde adoptieprocedure waren en zeker wisten dat we een kindje konden gaan ophalen, werd ik zwanger,’ zei L.

‘Heb je dan niet getwijfeld om het adoptiekindje te annuleren?’ vroeg ik haar.

‘Geen seconde,’ antwoordde ze in een milliseconde. En even snel voegde ze eraan toe: ‘Want hij — dat jongetje — heeft ervoor gezorgd dat ik zwanger raakte.’

…

Ik heb die voormiddag naar hen geluisterd en mijn ideeën over hún uitvaart met hen gedeeld. Ik heb verteld wat kan en mag, en wat ik — als ik hen was — zou doen.
Drieënhalf uur later ging ik naar huis, zonder één cent te hebben verdiend.
En toch voelde ik me rijk.

06/11/2025

Die rouwbrief… daar moeten we het toch ffkes over hebben.

01/11/2025

Even een ode aan een vrouw die wij – Quinta Essentia – uitzwaaien.�De radiovrouw onder ons, die haar stem laat klinken in het mooie Limburg voor al wie daar graag naar Radio 2 zapt.

Speelse krullen, glinsterende ogen en een enthousiasme dat alles wat je ziet alleen maar hoger tilt.�Dat is ons Christine – die ik vanaf nu niet meer ‘ons’ mag noemen.�En dat pikt. Dat geef ik grif toe.

Maar de grote afslagen in ons leven hebben we zelden zelf in de hand, ook al denken we van wel.�Soms moet je dingen loslaten om tijd te maken om naar binnen te keren.

Niet zelden is je verloren voelen – en je bevinden tussen de ruïnes – het begin van iets levensveranderends.�Stilstaan is géén achteruitgaan.�Stilstaan is, zoals in onze ceremonies bij de ankerpunten van het leven, essentieel om met nieuwe inzichten en met meer kennis over jezelf verder te kunnen.

Naar waar?�Naar wie je mag worden.

Als je ooit weer ruimte vindt – in tijd én energie – , lieve schat, dan zwaai ik onze deur opnieuw voor je open.
Onthoud dat.
En onthoud wie je bent.
En wat je waard bent; dát je het waard bent.

04/10/2025

Finally de tijd gevonden om de meest gemaakte fouten te bundelen die ik vaak op social media zie terugkomen wanneer ik beelden zie van ceremonies, maar ook vanuit de reacties van mijn koppels die zelf al ceremonies hebben meegemaakt en goed wisten wat ze vooral niet wilden.

Geen gebakken lucht, gewoon straight forward — as you know me here on the socials. ;)

Download hem via de link in bio.

01/10/2025

Er wordt een feest georganiseerd voor zijn verjaardag. Een feest.
Amper twee maanden na zijn dood.
Hij kan er natuurlijk niets aan doen dat hij zo dicht tegen zijn verjaardag gestorven is.

De grafmaker heeft de ijzeren letters van zijn naam nog niet eens vastgeschroefd op de zerk. Zou iemand dat al gemerkt hebben? Zou iemand al bij zijn graf zijn geweest?

Nee, natuurlijk niet.
We plannen liever onze agenda’s vol. Met feestjes. Zelfs voor de doden.

Begrijp me niet verkeerd: Día de los Mu***os is prachtig. Een feest vol kleur en cultuur. Alleen – het is niet de onze.

En straks loopt die zaal vol.
Met mensen die hem kenden van dichtbij en van ver.
Met mensen die hem niet elke dag missen, maar af en toe, slechts fracties in hun leven.
Met mensen die betekenis zoeken en zich verliezen in alles wat gevierd kan worden. Zelfs de dood.

Maar wie ziet de mama die op de verjaardag van haar zoon een bloemetje op zijn graf legt?
Niemand.
want iedereen viert die dag feest.
Met bier, luide muziek, en taart – alsof hij nog steeds verjaart.

…

Als we zelfs in de dood een reden vinden om te vieren, wat zegt dat dan over ons?

Hoe verheven achten we ons dan in het leven?

14/07/2025

sanne@quinta-essentia.be