08/01/2026
Waarom de gewone geneeskunde soms ‘vast loopt’.
Het lichaam liegt nooit. Het gaat er enkel om de signalen te begrijpen.
Het klopt niet dat klachten verergeren naar mate men ouder wordt. Dat is enkel zo wanneer je steeds meer signalen van je lichaam gaat wegdrukken en negeren.
Ook oudere mensen kunnen blijven normaal functioneren wanneer ze luisteren naar de taal van hun lichaam.
De signalen van je lichaam negeren haalt je lichaam, geest en energetisch systeem uit balans en gaat je steeds meer ‘vast zetten’.
Inzicht leidt naar oplossingen.
Lieve
www.life-power-energetisch-therapeut.be
———————————————————————
Waarom duaal denkende mensen de Germaanse Geneeskunde niet kunnen begrijpen
Een groot deel van de verwarring rond de Germaanse Geneeskunde ontstaat niet door onwil, maar door een fundamenteel verschil in denkkader. Wie de wereld uitsluitend benadert vanuit duaal denken, zal onvermijdelijk vastlopen wanneer hij geconfronteerd wordt met een visie die uitgaat van biologische zinvolheid. Het lichaam liegt niet, het spreekt een taal die men is verleerd.
De klassieke medische wetenschap is gebouwd op een duaal causaal model. Het vertrekt vanuit tegenstellingen: oorzaak en gevolg, ziekte en gezondheid, aanval en verdediging, fout en herstel. Binnen dat kader wordt gezocht naar externe oorzaken die bestreden moeten worden met een medisch militair regime. Het lichaam wordt daarbij vaak gezien als een kwetsbaar systeem dat voortdurend beschermd moet worden tegen bedreigingen van buitenaf.
De Germaanse Geneeskunde vertrekt vanuit een totaal ander uitgangspunt. Niet vanuit strijd, maar vanuit functie. Niet vanuit pathologie, maar vanuit betekenis. Wat men pathologie noemt, is vaak herstel dat verkeerd begrepen wordt.
Biologie is namelijk nooit duaal. In de levende natuur bestaat geen goed of fout, geen vijand of bondgenoot. Elk biologisch proces heeft een zin, zelfs wanneer het voor het bewustzijn onaangenaam of pijnlijk is. Wat als “ziekte” wordt benoemd, is in deze visie geen defect, maar een zinvolle aanpassing van het organisme aan een ingrijpende ervaring.
Daarom stelt de Germaanse Geneeskunde niet de vraag: “Wat valt hier te bestrijden?” maar: “Waarom reageert dit organisme precies zo, op dit moment?”
Die vraag is niet nieuw. Integendeel. Zij sluit aan bij de houding van de grote klassieke artsen zoals Hippocrates en Plato, die hun patiënten niet enkel onderzochten, maar vooral beluisterden. Hun eerste vraag was zelden technisch, maar menselijk: Meneer, mevrouw, wat heeft u meegemaakt voordat de symptomen begonnen?
Precies daar raakt het klassieke bewijsdenken zijn uiterste grens.
Bewijs kan aantonen wat men ziet in het lichaam: weefsels, waarden, beelden, processen. Maar bewijs kan niet verklaren waarom het lichaam net dát patroon kiest als betekenisvolle reactie op een subjectief beleefd conflict. Het innerlijke beleven laat zich niet isoleren, herhalen of objectiveren, en ontsnapt daarom aan het klassieke wetenschappelijke meetkader.
Binnen de Germaanse Geneeskunde is een symptoom dan ook geen fout, geen toeval en geen vijand. Het is de zichtbare uitdrukking van een zinvol biologisch programma, dat zich afspeelt in de ondeelbare eenheid van psyche, hersenen en orgaan. Elk niveau weerspiegelt hetzelfde proces, elk vertelt hetzelfde verhaal, slechts in een andere taal.
Dit betekent niet dat feiten worden ontkend. Integendeel. Het betekent dat feiten op een ander niveau worden begrepen. Waar het duale denken blijft steken in classificatie en bestrijding, opent het paradoxale denken de deur naar samenhang en inzicht. Wat tegenstrijdig lijkt, blijkt complementair. Wat fout leek, blijkt functioneel. Wat bestreden werd, blijkt betekenis te dragen.
Daarom is de Germaanse Geneeskunde niet moeilijk te begrijpen omdat ze complex is, maar omdat ze vraagt om een verschuiving in bewustzijn. Niet méér kennis, maar een ander kijken. Niet harder bewijzen, maar dieper begrijpen. En precies dát maakt haar ongrijpbaar voor wie vasthoudt aan dualiteit, en tegelijk vanzelfsprekend voor wie de biologische intelligentie van het leven durft te vertrouwen.
Waarom bewijs hier tekortschiet: Bewijs vereist herhaalbaarheid, isolatie en controle.
Maar een biologisch conflict is: subjectief beleefd, contextueel bepaald, uniek in tijd, plaats en innerlijke ervaring. Het onderbewuste kent geen statistiek. Het lichaam reageert niet op gemiddelden, maar op betekenis. In de Germaanse Geneeskunde is ziekte geen fout, maar een antwoord.
Wat in de Germaanse Geneeskunde zichtbaar wordt, is geen lineaire causaliteit, maar een paradoxaal proces: conflict → aanpassing, oplossing → herstel, herstel → symptomen. Voor het duale denken lijkt dit onlogisch. Voor het biologische bewustzijn is het volstrekt coherent.
Paradoxaal begrijpen in plaats van bewijzen. De Germaanse Geneeskunde vraagt niet om geloof en ook niet om blind vertrouwen. Ze vraagt om paradoxaal denken: dat een symptoom tegelijk beschermend én pijnlijk kan zijn, dat een “ziekte” biologisch zinvol kan zijn, dat herstel gepaard kan gaan met verergering van klachten en dat microben geen vijanden zijn, maar functionele partners in herstel
Binnen dit kader wordt bewijs niet verworpen, maar gerelativeerd tot het juiste niveau. Bewijs beschrijft het mechanisme. Paradox onthult de zin. Bewijs verklaart het symptoom, maar niet de intelligentie erachter. Wie enkel bewijs zoekt, mist betekenis.
Gedicht:
Niet alles wat zinvol is, laat zich bewijzen.
De biologie maakt geen fouten; zij reageert.
Het lichaam spreekt geen medische taal, maar een biologische.
Symptomen zijn geen toeval, maar communicatie.
Wat men ziekte noemt, is vaak een antwoord op iets dat niet werd gehoord.
Bewijs toont wat zichtbaar is; inzicht onthult wat werkzaam is.
Het organisme verdedigt zich niet tegen het leven, het past zich eraan aan.
Waar strijd wordt gezien, werkt vaak intelligentie.
Begrijpen vraagt soms dat men stopt met verklaren.
Bewijs als doodlopend pad: Ook met bewijzen loopt men uiteindelijk vast. Niet omdat bewijs waardeloos is, maar omdat het gevangen zit binnen het duale denkkader waarin het ontstaat. Voor vrijwel elk zogenaamd sluitend bewijs bestaat vroeg of laat een even geldig tegenovergesteld bewijs. Wat vandaag als waarheid geldt, wordt morgen genuanceerd, herzien of zelfs verworpen.
Dat is geen falen van de wetenschap, maar een logisch gevolg van haar uitgangspunt: bewijs werkt altijd binnen gescheiden categorieën en tijdelijke kaders. Het kan enkel vastleggen wat meetbaar is op een bepaald moment, onder bepaalde voorwaarden, vanuit een bepaalde hypothese.
Binnen de biologie, en zeker binnen de visie van de Germaanse Geneeskunde, leidt dit onvermijdelijk tot paradoxen. Wat in het ene model als oorzaak wordt aangewezen, verschijnt in een ander model als gevolg. Wat hier als pathologisch wordt benoemd, blijkt elders functioneel. Wat vandaag bestreden wordt, wordt morgen erkend als noodzakelijk proces.
Daarom is bewijs nooit het eindpunt, maar slechts een momentopname binnen een groter geheel. Wie waarheid uitsluitend baseert op bewijs, blijft gevangen in een eindeloze cyclus van these en antithese.
De Germaanse Geneeskunde verlaat dat pad niet uit afwijzing, maar uit inzicht in de beperking ervan. Zij zoekt geen bevestiging in tegenstrijdige bewijzen, maar samenhang in biologische zin. Niet wat elkaar tegenspreekt, maar wat elkaar verklaart.
Gedicht:
Voor elk bewijs bestaat een tegenbewijs, en precies daar stopt de zekerheid.
Bewijs wisselt, betekenis blijft.
Wat vandaag bewezen is, kan morgen niet meer kloppen.
Tegenstrijdig bewijs wijst niet op chaos, maar op een beperkt kader.
Wie waarheid zoekt in bewijs alleen, blijft zoeken.
Paradox ontstaat niet in de biologie, maar in het denken erover.
Bewijs beschrijft fragmenten; zin verbindt het geheel.
Mooie post vandaag. Hopelijk is ze duidelijk, ook voor mensen die nog sterk vanuit het duale denken redeneren en mij blijven vragen om bewijs in verband met de Germaanse Geneeskunde.
Ik geloof dat wie vertrouwd is met de GNM deze woorden zal herkennen en misschien zelfs zal gebruiken, niet als middel tot strijd of overtuiging, maar als een uitnodiging om het duale denken te overstijgen en ruimte te maken voor een dieper biologisch begrijpen.
Warme groet Daniël
🙏💛 ~ Daniel Derweduwen ~