05/03/2026
'Waar woorden niet meer begrepen worden, blijft aanraking tot de laatste adem een voelbaar houvast.'
Prachtige, rakende illustratie.♥️
𝐇𝐨𝐮𝐯𝐚𝐬𝐭
𝘔𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘳𝘰𝘵𝘴𝘦 𝘨𝘭𝘪𝘮𝘭𝘢𝘤𝘩 𝘯𝘦𝘦𝘮𝘵 𝘩𝘪𝘫 𝘻𝘦 𝘪𝘯 𝘰𝘯𝘵𝘷𝘢𝘯𝘨𝘴𝘵
Zijn hele leven stond in het teken van bewegen.
Triatlons.
Daar is hij nog altijd trots op.
Nu leeft hij met vasculaire dementie.
Meneer Pietersen, 83, wil graag Bert genoemd worden.
Een valpartij veranderde alles.
Heupfractuur. Operatie. Revalidatie.
Doorzetten is hem niet vreemd.
Na verloop van tijd weer kleine rollator-stukjes.
Vooruit werd helaas weer achteruit.
Lopen lukt inmiddels niet meer.
Dan rest de rolstoel.
Op zijn heup ontstaat een diepe, pijnlijke wond.
De dagelijkse zorg vindt nu grotendeels op bed plaats.
Voor Bert een onbekende situatie.
Onbekend roept bij mensen met dementie vaak angst op.
Angst die gepaard gaat met verzet.
Bert vecht want vluchten kan hij niet meer.
Zorghanden worden weggeslagen of geschopt.
Angstige woorden die roepen:
“Ga weg. Ik wil dit niet. Hou op.”
Vanochtend doen we het anders, we zetten ‘Touch for Care’ in. Bij binnenkomst treffen we hem pratend aan. Wanneer hij ons ziet, opent hij zijn armen.
Ik spiegel dat gebaar meteen, met een glimlach. Op ooghoogte neem ik plaats naast hem met een
“Goedemorgen, wat fijn om u te zien.”
Met de hand-onder-hand greep neem ik zijn hand in de mijne. Geen haast. Geen stroom van woorden.
Gewoon even zitten, voelend landen en verbinding maken.
Langzaam stopt Bert met praten.
Met een glimmende lach sluit hij even zijn ogen.
Tijdens het hele zorgmoment blijf ik zijn hand vasthouden.
Mijn hand – mijn aandacht en nabijheid – vormen een stevig Anker voor Bert. Het zorgt voor stabiele houvast in de onbekende zorgomgeving. Zo kan Bert de veiligheid continue blijven voelen.
Intussen voert mijn collega zorg-zonder-woorden uit.
Het tempo passen we aan aan de breinschade van Bert. Hij mag helpen waar hij kan. Zo geven we hem weer een stukje regie terug. Daarmee spreken we hem aan op wat hij nog wél kan. We geven complimenten wanneer iets lukt.
Passend bij de sportman die hij altijd is geweest.
𝘔𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘳𝘰𝘵𝘴𝘦 𝘨𝘭𝘪𝘮𝘭𝘢𝘤𝘩 𝘯𝘦𝘦𝘮𝘵 𝘩𝘪𝘫 𝘻𝘦 𝘪𝘯 𝘰𝘯𝘵𝘷𝘢𝘯𝘨𝘴𝘵
Als laatste verzorgen we de wond.
Van begin tot eind blijft Bert ontspannen.
Hij maakt zelfs grapjes.
Geeft ons regelmatig een glimlach terug.
Wanneer het voorbij is, zegt hij: “Zo fijn om ú te zien.”
Mijn collega staat er erg verbaasd bij. Zo heeft ze Bert nog nooit eerder meegemaakt tijdens de zorg.
𝘔𝘢𝘳𝘪𝘦𝘭𝘭𝘦, 𝘉𝘦𝘭𝘦𝘷𝘪𝘯𝘨𝘴𝘨𝘦𝘳𝘪𝘤𝘩𝘵 𝘡𝘰𝘳𝘨𝘤𝘰𝘯𝘴𝘶𝘭𝘦nt BrabantZorg
Vaak zoeken we oplossingen in protocollen. Bij mensen met breinschade ligt de ingang meestal ergens anders.
In veiligheid, vertraging, nabijheid en vooral menselijk- in plaats van taakgericht contact.
Waar woorden niet meer begrepen worden,
blijft aanraking tot de laatste adem een voelbaar houvast.
❤️ delen is fijn. Zo vergroten we samen de bewustwording en werken we aan een dementievriendelijke samenleving.
