Isa belt aan

Isa belt aan Isa belt aan is een zorgservice, aan huis of in de zorginstelling. Het elkaar echt blijven zien en ontmoeten, ook in de donkerte van het leven.

Wie belt aan?

🌗 Woord vooraf: ode aan mijn moeder

Wat heeft het leven een zesenzeventigjarige -aan de rolstoel gekluisterde- vrouw nog te bieden?'
Deze mama van drie dochters, waaronder mezelf, had ons na haar beroerte regelmatig die vraag gesteld. Dé vraag die wij liever niet wilden horen omdat wij er aanvankelijk geen passend antwoord op vonden. Godzijdank waren er enkele zorgmedewerkers die ons op weg zetten, ons doorheen hun warmhartige benaderingswijze aan den lijve lieten ondervinden dat verbinding met het leven begint bij verbinding met mensen, van hart tot hart. Het was daar, in het licht van mama's donkerte, dat mijn professionele hart zich stilaan begon te 'transformeren'. En mama, bij het sluiten van haar aardse poort, me van mijn laatste twijfels verloste... Die 'nieuwe poort' voor mij opende.


🌗 Isabel De Clercq (roepnaam ‘Isa’):


Ik werd warm verwelkomd op 9 mei 1974, in het Oost-Vlaamse Evergem, als tweede van drie dochters van een w-ondernemende vader en een zorgende moeder, aanvankelijk voor haar moeder en andere kinderen, niet veel later voor eigen kroost. Van jongs af aan was ik geïntrigeerd door lengte, breedte, hoogte en niet in het minst door diepte. Knutselaar (ook wel benoemd als ‘prutser’ tijdens mijn kinderjaren), beproefde en proever ook, vinder van zoveel moois in de medemens, in mijn geloof, de natuur en ver daarbuiten…

Regentes wiskunde, biologie en fysica, niet meer in loondienst weliswaar. Ik blik graag terug op die tweeëntwintig verrijkende jaren waarin ik mezelf mocht ontplooien tot een communicatievaardige, empathische vrouw die tot op vandaag respect voor elk mens, ongeacht origine en leeftijd, hoog in het vaandel draagt. Sinds 1 juli 2000 gelukkige vrouw aan de zijde van mijn ‘liefde op het eerste gezicht’: dé man van Berlaar-Heikant. Steeds meer bewust, moeder van vier schatten van kinderen. Gepassioneerd amateur-schrijfster van poëzie en doordenkwerk, waarbij het spelen met woorden centraal staat. In 2024 werd ik bovendien een redactielid van de warme facebookpagina Dementie anders beleven, waarbij ik wekelijks een ervaring post rond het samen-zijn met personen met dementie. Omgeschoold zorgkundige, vanaf 2020 deeltijds actief in een woonzorgcentrum (wzc) waar ik de dagelijkse activiteiten uitvoer samen met de ouderen. In 2025 koos ik ervoor om, op de geborgen afdeling, voor personen met dementie te gaan zorgen. Hoofd van de werkgroep dementiezorg en mentor voor collega's, familieleden/mantelzorgers van personen met dementie. Warmhartige fietser aan het stuur van mijn éénvrouwszaak: ‘Isa belt aan’, waarbij de ondervindingen als dochter van enerzijds en als professionele zorgverlener anderzijds, als het ware de wielen aan 'mijne velo' zijn. Hij bracht me van 2022 tot en met 2025 bij de senior die nood had aan een luisterend oor of woordeloos genieten. Aan oprechte, warme nabijheid dus, gezellig binnen of met de fiets in de verkwikkende buitenlucht. Vier uitdagende jaren die me leerden hoe moeilijk het stellen van de hulpvraag vaak is, zowel voor de senioren als hun familie/mantelzorgers.
'We redden het wel...'
Het is deze 'overleefmodus' die ervoor gezorgd heeft dat ik mijn functieomschrijving in het wzc anders wou gaan invullen. Ik veel meer ruimte wou om zichtbaar te zijn voor de minder zichtbare ouderen, zodat de hulpvraag niet langer expliciet moest worden gesteld maar zich doorheen de ongedwongen ontmoetingen tonen kon. En zo geschiedde: Isa zou vanaf 2024 veeleer gaan aankloppen bij minder zichtbare ouderen in het wzc in plaats van het aanbellen bij de ouderen thuis. Sindsdien mag ik elke dag een beetje meer ervaren dat de kracht van zorg eigenlijk in het 'samen leven' zit, in het 'samen mens durven zijn' en wij allen, op deze naturelle wijze, elkaar kunnen AANsteken. Leergierige vijftigplusser die enkele opleidingen bij professionele instructeurs volgde die dit samen mens zijn, de verbinding van hart tot hart, ter harte nemen en tegelijk warm herinneren dat zorg, in eender welke context, altijd dààr begint.

2024: Belevingsgericht contact en humor bij personen met dementie, door Geert Baetens
2024: Touch for Care bij dementie/breinschade voor zorgprofessionals, door Klara van Zuijdam van Tuijl
2025: Muziekgeluk voor de zorg van mensen met dementie, door Ignar Rip

Sinds 2026 een geïnspireerd,' AANstekelijk' zorgmens met een helder AANbod:

M-AANzorg voor personen met dementie,

in warme verbinding met de familie - mantelzorgers - ondersteuners.




'

🌕 M-AANzorgHoe ben ik hemelsnaam op deze benaming gekomen?En belangrijker nog, waarvoor staat die M-AANzorg eigenlijk?🌒M...
12/01/2026

🌕

M-AANzorg

Hoe ben ik hemelsnaam op deze benaming gekomen?
En belangrijker nog, waarvoor staat die
M-AANzorg eigenlijk?

🌒

M

De M omvat het drieledig aanbod dat ik bondig omschrijf met de termen:
Massage
Muziek
Moeder natuur

Zoals ik eerder aankondigde is dit een 'mee-gemaakt' aanbod, liet ik me al te graag inspireren door enkele bijzonder warmhartige zorg-uit-dragers wiens opleidingen ik de
afgelopen jaren met veel enthousiasme volgde.
Zij hebben mijn vernieuwd aanbod dus enigzins mee gemaakt.
Anderzijds blijven mijn liefste moeder en de
rijkdom aan ervaringen (aan wat ik allemaal heb meegemaakt) als dochter en mantelzorger de wielen van mijn bakfiets waarmee ik sinds 2022
bij ouderen aan bel.

🌓

AAN

De term AAN heb ik gekozen als eenvoudige en tegelijk im-mens krachtige omschrijving voor het gebeuren dat, telkens ik er getuige van ben, mijn hart van blijdschap dansen laat:
het plots 'wakker schieten' van de medemens.

De medemens die zichzelf opnieuw echt voelt,
zich, ook al is het maar heel even, met z'n diepste kern verbonden weet: 'Ja, ik ben het!'
Ogen die ineens oplichten, de rug die zich recht,
een verstilde stem die plots zingen gaat,
spieren die eindelijk rust vinden...
AANzorg dus...

Zorg die uiteraard start vanuit het hart dat
AAN of open staat doch niet persé met het
doel de medemens AAN te steken maar veeleer vanuit een diepgeworteld vertrouwen dat dit kán. Want... het leven liet me ondervinden dat werken vanuit vertrouwen net ruimte creëert voor begrip, tederheid... terwijl een (te) intense doelgerichtheid die liefdes geschenkjes vaak ongezien en
ongevoeld laat.
AANzorg: zorg vanuit het hart en het vertrouwen
dat ieder mens aanwezig blijft, hoe 'onzichtbaar'
of verzonken hij soms ook is.

🌗

MAAN

En bij bovenstaand inzicht land ik tenslotte met
veel ontzag en liefde op de MAAN. Zij die zich elke cyclus hernieuwt maar toch steeds de-zelf-de blijft. Zij die aanwezig blijft, ook al is zij niet altijd zichtbaar... Wat een natuurlijk vertrouwen
schenkt zij ons!
Wat een geschenk is zij tout court!
Zij die de ruimte creëert om te zijn, maar evengoed de ruimte om even niet te hoeven zijn, even niet AAN te staan. 🌑 Een zorgzame uitnodiging voor ons allen.
En zo is ook deze schrijf cyclus rond, eindig ik
bij het begin met...

🌕

M-AANzorg

Zorg vanuit het hart en het natuurlijk vertrouwen dat ieder mens aanwezig blijft, hoe 'onzichtbaar' of verzonken hij soms ook is. Massage, Muziek en Moeder natuur die ik daarbij aanwend als heilige zorgtools en waarover ik binnenkort graag wat meer vertel.

♥️

Isabel

'Wat moet ik doen?' vroeg hij me alweer...Zijn onrust had hem de afgelopen dagen naar andere kamers gedreven, zowel over...
10/01/2026

'Wat moet ik doen?' vroeg hij me alweer...

Zijn onrust had hem de afgelopen dagen
naar andere kamers gedreven,
zowel overdag als 's nachts.
Ze had de slopende bouwvakker in hem
wakker gemaakt.
Een onstilbare honger ook naar...

H-erkenning

Althans dat is wat ik denk dat hij me had
laten verstaan...

Nadat ik mijn handen op z'n strakke wangen
had gelegd, hem met onmachtige ogen had
aangekeken en geantwoord:

'John, je bent niet alleen, man...
Als ik nou maar eens wist wat te doen...'

Daar was ze, die eerste glimp van h-erkenning:
de machteloosheid in elkaars ogen.

En ze werd meer...
Een gemeenschappelijk gevoel dat zich zienderogen van ons meester maakte:
die ongelofelijke hunker naar onze ouders.
Want zij zouden ongefwijfeld wel geweten
hebben wat te doen!

Ik besloot het gemis uit te spreken.
De 'poort' naar een nieuwe dag, zo bleek...

Een nieuwe dag die even later
gedoopt werd in een snoezelbad.
Geen bubbels
of sfeerlicht
maar wel gewoon dicht...
Dicht bij elkaar.

Mijn hand op die b-ouwvakkers borstkas,
in circulaire strelingen, zoals z'n moeder
destijds deed wanneer John zenuwachtig was.
Want: 'Zoals moeder Julia Van der Steen,
zo was er potverdomme geen één!'

♥️

Deze recente ervaring bezorgt me tevens een heerlijk gevoel van h-erkenning rond wat me
deze maan-d bezig houdt:

het helder stellen van mijn aanbod.

Waarbij ik, in de warme herinnering van mijn kinderborst op die van zorgzame papa,
in het terug voelen van het god zegene u, god beware u-kruisje van mama op m'n voorhoofd,
de rust vinden mag...
De poort naar een nieuwe dag
die me weer wat dichter brengt
bij mezelf.

Met mijn hand op mijn borst...

Met de hand op de borst...

Want dat is wat ik doen wil:

harten strelen!




Rukte manlief gisteren ochtend plots de stofzuiger uit mijn hand, leidde me mee naar buiten...Daar hing ze, BLINKEND, VO...
04/01/2026

Rukte manlief gisteren ochtend plots
de stofzuiger uit mijn hand,
leidde me mee naar buiten...

Daar hing ze,

BLINKEND, VOL EN VRIJ

boven geketende bergen...

Mijn allereerste Jeanneke maan
op Franse bodem!
En dit net voor de terugreis,
na een heerlijke gezinsvakantie...

Het beeld overgoot me met dankbaarheid...
Voor mijnen Erik, die me hoe langer hoe beter
leert kennen, alsof dit na 28 jaar samen nog kan... Jazeker!

Voor mijn kinderen en hun vriend(inn)en die
elk op hun eigen wijze deze vakantie kleur gaven.

Maar ook voor mij...
Want wat voel ik me...

BLINKEND, VOL EN VRIJ!

BLINKEND van blijdschap voor de vele boeiende, inspirerende ontmoetingen in 2025.

VOL van de liefde die ik bij allen voelen mocht.
Liefde voor het vak, voor de natuur maar vooral... voor de medemens, en niet in het minst voor de kwetsbare, zoekende...

En... Weliswaar ook
VRIJ... van 'moeten'.
Want, jaaaaa, ik wil!

Ik wil dit jaar mijn bakfiets op-nieuw vullen...
met een 'meegemaakt' aanbod.
Een aanbod dat ik dus niet zozeer zelf heb uitgevonden maar waarin ik mezelf helemaal
vinden en ervaren kan!

Als 2025 me één ding aan den lijve liet
ondervinden, was het wel de essentie en waarde-volheid van dat 'zichzelf vinden' ...

Verbinding, allereerst met het zelf, zal dan ook centraal staan in mijn be-levenisvol aanbod,
waarbij ik doorheen professionele aanraak- en massage technieken of door het gericht op zoek gaan naar persoonlijk muziekgeluk, hartsv(erb)inding breng bij personen met dementie.

Want wanneer iemand zichzelf (terug) vindt,

kan liefde tenvolle stromen!

Kunnen naasten

opnieuw echt

'binnen' komen.

Thuis...

Net als Jeanneke
ga ik mij(n website)
nog een 'maantje' vernieuwen
om er daarna
helder te kunnen staan!

Intussen wens ik eenieder een...

BLINKEND, VOL EN VRIJ

nieuw jaar!

Touch for Care
MuziekGeluk

Wat een fonkelend idee! ✨Samen warmte creëren... 🔥
18/12/2025

Wat een fonkelend idee! ✨
Samen warmte creëren... 🔥

Wat geef je met kerst - in een tijd waarin iedereen al zoveel heeft? Nog meer spullen, of iets van échte waarde?

Je kunt bijvoorbeeld voor je ouders, een buurman, een goede vriend, iemand met dementie, of voor je kind een waardebon maken met de belofte om - dagelijks, wekelijks of maandelijks - een exclusief uur van jouw tijd te geven.

Hiermee kun je een buurman echt leren kennen. Vriendschap terugbrengen naar het heden, in plaats van leven op herinneringen.

Onverdeelde tijd voor je kind, los van alles - kan een bron van nieuwe inzichten en verbinding worden.

Tijd met je ouders: niet het standaardbezoek, maar luisteren, aanwezig zijn, écht contact. Je weet nooit wanneer het laatste gesprek is.

En bij dementie is tijd misschien wel het enige echte geschenk dat je nog kunt geven: tijd, aandacht en de kunst van het meanderen.

Meanderen betekent het kronkelen of slingeren van een rivier door het landschap, in de vorm van lussen, en figuurlijk 'zich in allerlei richtingen bewegen', zoals een pad of een gedachte.

Het ontstaat door een samenspel van waterstroming en bodem, waarbij de buitenbocht uitslijt en sediment (zand/klei) in de binnenbocht wordt afgezet, wat de lussen versterkt.

Het met aandacht en echte intresse meebewegen in de wonderlijke wereld van dementie versterkt de verbinding. Want dementie wel het brein aan, maar niet het hart.

Dit fragment komt uit de MuziekGeluk-nieuwsbrief. Wil je iedere maand MuziekGeluk in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan hier in 👉 https://shorturl.at/tQnRC

Om je op weg te helpen heb ik hieronder een opzet gemaakt voor misschien wel het mooiste kerstcadeau dat er is: tijd voor jou.

Geniet van alles en vooral van elkaar in deze dagen.

Ignar

14/12/2025

Het beleven van
dit prachtige moment van...

licht in het donker

tijdens het lied
'I'll be lonely for Christmas'

bezorgde me kippenvel...

Mag dit betekenisvol beeld
ons allen nog eens extra oproepen
de komende feestperiode
ons 'licht' op te steken
bij die vereenzaamde medemens...

🐝 Een 'nabijtje' zijn voor elkaar...🐝

Met een warme dankjewel aan alle 'bezige bijtjes'
die van het Kerstcafé een overheerlijk feest maakten!

?





Beerzelhof

13/12/2025

Ik wens
ons allemaal
een 'Biekes'hof...

Een leefomgeving
waarin we...
elkaars 'nabijtje'
mogen zijn...

🐝



Beerzelhof
Touch for Care
MuziekGeluk

Hoe reageer jij in groep op...?'He jij...Ja, jij!'Waar ik jarenlang en als vanzelf achterom keek of een spreekwoordelijk...
25/11/2025

Hoe reageer jij in groep op...?

'He jij...
Ja, jij!'

Waar ik jarenlang en als vanzelf achterom keek of een spreekwoordelijke stap opzij zette, voel ik me vandaag wel aangesproken en laat ik me verder door deze (op)roep inspireren.

'Ja, ik!'
..

Ondervinden

Drie jaar 'Isa belt aan' heeft me heel veel gebracht,
al heb ik eigenlijk vooral aangeklopt...

Bij de ouderen in het woonzorgcentrum
waar ik werk.
De missie van mijn eenmanszaak die
zich dus veel eerder in mijn hoofdjob
manifesteren mocht.
In het aangaan van moeilijke gesprekken,
in het omarmen van de stilte, van elkaar.

Hoewel ik er zelf vurig voor gepleit
had deze één op één verbindingen te mogen aangaan, voelde ik me geen geslaagde ondernemer...
Ging ik me gaandeweg zelfs steeds minder comfortabel voelen bij de term
'ondernemer'...

Maar...

'Isa belt aan' en dat ondernemerschap brachten me ook bij talloze warmhartige collega zorgers,
bij gepassioneerde coaches.
Enkele raakten me zelfs zo diep dat ze me veel meer dan intrigeerden, ik de aangeleerde zorgtools ging uitproberen en inzetten op mijn werkplek.

Zorgtools enerzijds intens verschillend...
Tegelijk ook helemaal niet... met het hart als gemeenschappelijke motor.

Het open hart dat mensen dicht bij elkaar brengen kan, tijdens het grappen en grollen, tijdens het luisteren, het belevingsgericht masseren,
tijdens het zingen en dansen...

Het elkaar voelen, zien en vinden,
als mens, niet meer dan dat...

'Ik ben er. En ja, jij bent er ook!
Samen Zijn wij!'

Het leven liet me ondervinden...

dat een mens die zichzelf mag zijn of kortweg
mag Zijn, intens geluk ervaart, ongeacht de leeftijd.

dat bij het ouder worden het geluksgevoel extra beproefd kan worden, mede door allerlei aandoeningen die het in verbinding gaan met het zelf (je kern) geleidelijk aan of plots veel
moeilijker kunnen maken.
Dementie is daarvan een voorbeeld.

En toch...

Mijn ervaringen als mantelzorger en zorgprofessional bevestigen me elke
dag opnieuw dat dit wélZijn-gevoel kan worden terug gebracht. Dat wij met hartelijke zorg dat essentiële gevoel van 'Ja, ik ben!' terug naar boven kunnen brengen, ouderen doorheen 'de mist' thuis brengen kunnen of zelfs terug in hun kracht zetten!

Ja, 'Isa belt aan bracht... mij!


En Moeder Natuur,
zij roept mij nu...
Om mezelf in haar armen te laten koesteren,
mijn ondervindingen tijdens de komende
w-interrust te laten rijpen, zodat ik in het
voorjaar van 2026 zaaien kan...
Als wie ik me werkelijk voel:

een 'ondervinder'!

Wie weet...
vinden wij elkaar
daar,

in de lente van
het nieuwe jaar!

Met een hart vol liefde voor...
mijnmamatotaltijd✨🧡✨
Dementie Anders Beleven
Touch for Care
MuziekGeluk

Dementie Anders Beleven, wekelijkse post:UitgelatenVorige week was het weer tijd voorhet afnemen van de jaarlijkse enquê...
18/11/2025

Dementie Anders Beleven, wekelijkse post:

Uitgelaten

Vorige week was het weer tijd voor
het afnemen van de jaarlijkse enquête welbevinden bij bewoners en hun familie/mantelzorgers.
Mij werd gevraagd om na te gaan hoe het met dat van de bewoners van de beschermde afdeling gesteld is.
Dat bleek alles behalve een makkelijke opdracht. Temeer omdat de vragenlijst volledig moest
worden doorlopen om gevalideerd te kunnen worden.

Ik nam me voor om de uitdaging aan
te gaan en toch zoveel mogelijk personen met dementie te bevragen omdat ik het, als zorgkundige en begeleider wonen en leven, maar vooral ook als mens enorm belangrijk vond hun stem te horen.

En zo geschiedde...

Toen ik, na een week luisteren naar meningen en gevoelens rond zorg, voeding, poets en vrijetijdsbesteding, in het relaas één
dikke rode draad ontdekte,
werd ik instant
door verdriet overmand.
Een gekende waarheid die desalniettemin
door merg en been ging:

'Wij willen veel meer naar buiten.'

'Wij raken hier niet weg...'

'Wij willen zo graag eens echt
gaan wandelen. Niet rond het gebouw hier
maar in echte straten!'

Niet enkel de antwoorden hadden me
intens aangegrepen. Ook de wijze waarop ik
had gereageerd:

'Ik begrijp de frustratie, Johnny... Het
is echter niet makkelijk om een langere
wandeling te organiseren.'

En... Erger nog wat ik er stiekem had bij
gedacht:

"Hoe kan ik mensen die instant
vergeten ooit tevreden stellen?
Het heeft geen zin..."

Een denkwijze die heel verleidelijk is en
al te vaak aangewend wordt als excuus
om iets niet te doen:

'... want straks weten ze het toch
niet meer...'

Ik baalde van mezelf, van mijn gevoel van machteloosheid... mijn gemakzucht?

De volgende ochtend werd ik,
fietsend naar mijn 'tweede thuis', helemaal overweldigd en ontroerd door een dieporanje, uitgestrekte luchtstrook.

'Goedemorgen, liefste mama,'
fluisterden mijn trillende lippen, 'jij lijkt in jouw lievelingsgewaad wel de hele hemel
af te wandelen! Dankjewel!'
En ik gooide haar nog een zoen...


Die dag zou ik, onder warme impuls
van mijn hemelse mama, met zes bewoners
de echte straten in trekken.

Zou ik mijn angsten tegen komen
bij het zoeken naar de balans tussen
vrijheid en veiligheid:

'Pas op, Juul! Je loopt bijna de goot in!'

'Opgelet voor de drempel bij het oversteken!'

'Magda, zou je niet beter bij me
inhaken want het gaat hier wat bergop?'

Wel 20 keer al...had ik omgekeken
om me er telkens van te verzekeren
dat iedereen veilig was...
Tot...
we bij het inslaan van een
bospad allemaal tegelijk

stil werden...

Even nog wou ik zeggen:

'Voorzichtig want hier liggen wel heel veel...'

Maar moeder natuur...
Zij
snoerde mij
de mond
met het heerlijk geritsel
van haar blaadjes
op de grond...

Zeven lachende snoeten

en die veertien voeten...

Zij schopten als 'uitgelaten' kinderen

de blaadjes omhoog

En ik...

Ik was ontroerd


hield het die middag
niet droog...

♥️



Wat als iemand de rust niet vinden kan?Ik deel graag een ervaring die dit op pakkende wijze illustreert, me nog meer aan...
28/10/2025

Wat als iemand de rust niet vinden kan?
Ik deel graag een ervaring die dit op pakkende wijze illustreert, me nog meer aanmoedigt tot het...

Samen zoeken

De vijfde donderdag op rij is het dat ik onderweg ben naar Freds kamer om hem op te halen voor z'n wekelijks snoezelbad.
Doel van deze waterverwenning is naast het was gedeelte vooral het aspect van relaxatie. Fred heeft het de laatste paar maanden bijzonder moeilijk om rust te vinden. Vaak tref je hem dolend aan, hopeloos op zoek ernaar... En tegelijk wordt hij achterdochtig -of is het een angst die hem overvalt- wanneer hij andere bewoners nadert of een zorgverlener hem uitnodigt even te gaan zitten:
'Kijk, ze zijn me weer aan 't opwachten! Neen,' duwt hij dan diens arm achteruit, 'daar wil ik niet naartoe!'

Ik merk dat de ruime badkamer met grote groeistoel stilaan vertrouwd begint aan te voelen:
'Hier ben ik al eens geweest!'
En de man met dichtbegroeide haardos begint zich spontaan uit te kleden.

Z'n mond staat geen seconde stil!
Alsof we elkaar
meer dan een jaar
niet zagen...
Hij me dringend vertellen wil
over z'n verleden,
met woorden verstopt
in dat duistere heden.

Ik zie z'n ogen zoeken...
Ze vinden de mijne maar niet de rust
die ik hem zo graag stralen wil...
De groei stoel
maakt hem heel even stil...

Eens geland in het water
willen z'n woorden alweer stromen.
Echter...
Ze kabbelen alweer z'n babbelen.
Als de bubbels van het bad
die het water opstoten
tegen z'n stijf geplankte lijf.

Bij het wassen van z'n haren
denk ik het weer...
'Hoe zou Fred reageren
als ik z'n drukke hoofd masseer?
Of is een bad én massage
teveel in één keer?'
..

Ik heb het Fred gewoon gevraagd,
ben achter hem gaan staan
en met de technieken van Touch for Care
behoedzaaam aan de slag gegaan...

Mijn hand op z'n voorhoofd...
Alsof Freds brein hierdoor
heel even werd verdoofd...
Z'n ogen vielen dicht,
geen woorden meer in zicht...

Wat ik nadien,
tijdens de massage
van een minuut of tien,
gebeuren zag...
heeft me diep geraakt...

Hoe Fred met trillende handen
een plekje zocht
om in te landen...

Ze betastten als het ware het water,
raakten z'n buik, z'n borst en billen...
Maar op geen enkel moment
kon dat lijf echt verstillen.
Alsof Fred was vergeten
hoe zichzelf te ontspannen...

Toen ik opnieuw in z'n gezichtsveld verscheen,
gingen z'n ogen alweer sprankelen,
begon hij te vertellen
alsof we elkaar
meer dan een jaar...

En ik, ik stuurde die avond mijn pakkende ervaring door naar Klara Van Zuijdam van Tuijl die steeds klaar staat met haar advies. Ik kreeg de tip om het hoofd van die zoekende zeventiger ook eens voor het slapen gaan te masseren.

Wordt vervolgd...
♥️

Ik mocht gisteren, als redactielid van de fb-pagina Dementie Anders Beleven meehelpen op haar allereerste Belevings-en i...
18/10/2025

Ik mocht gisteren, als redactielid van de fb-pagina Dementie Anders Beleven meehelpen op haar allereerste Belevings-en inspiratie beurs in het wzc Roosendaelveld.

Mijn nazindering...

Terwijl het buiten grauw
en betrokken was,
mocht de zon
naar binnen komen...

Doorheen al die stralende,
nieuwsgierig
landende gezichten...
Van talloze zorgverleners.
Van de moedige medewerkers
van wzc Roosendaalveld
en haar ontvankelijke bewoners.
Van de super gemotiveerde standhouders,
zelfs van guitige Geert Baetens
en zijn topteam dragers en sponsor
die hun stress of moeheid
van verwondering vergaten!

Als dat nou net is wat ons
allen te doen staat...

De zon in onszelf
naar buiten laten komen,
haar in liefde uitdragen...
Om zo onze omgeving,
de maatschappij (nog meer) warm te maken
voor die h-eerlijke andere beleving!

En mijn god, wat hebben jullie,
mens na mens, die warmte uitstroom
zicht- en tastbaar in gang gezet!
Ik zag het werkelijk voor mijn ogen gebeuren!

In de talloze gloeiende,
dol enthousiast
uit vliegende gezichten,
naar alle hoeken
van het Vlaamse land!

De uitstroom die op zijn b***t
en op termijn zorgen mag
voor een warme instroom
van gemotiveerde zorgverleners!

Wat een bijzonder mooi verhaal
van liefde en hoop!

Dank aan JULLIE ALLEMAAL!
En hoe vol word ik bij de gedachte
dat ik 'jullie allemaal'
niet meer bij naam noemen durf,
uit schrik er eentje te vergeten...
Met zoveel heerlijke hartdragers
waren we reeds...
Zijn we! ♥️

Dementie Anders Beleven, wekelijkse post:Een verrassend staaltje bedrijvigheid dat me nog intenser voelen laat hoe ontze...
14/10/2025

Dementie Anders Beleven, wekelijkse post:

Een verrassend staaltje bedrijvigheid dat me nog intenser voelen laat hoe ontzettend belangrijk én waardevol het is om de medemens vól in diens waarde te laten staan...

Zo fier als een pauw...

Raymond was zopas uitgedut toen René aan
een slakkentempo de leefruimte kwam binnen gewandeld, me ontredderd vroeg wat hij nu toch moest gaan doen...

En Laurette,
zij had net
haar glas mét gebit
op tafel gezet.

'Bingo!', had ik onhoorbaar gejuicht, 'Rudy -de vierde man- die komt als geroepen!'

'Neem hier maar plaats aan tafel, René, we gaan wat dieren kijken.'

En zo raakte het viertal maxi bingokaarten
gestaag vol, net als de speeltafel.
Werd deze laatste uiteindelijk zelfs te klein
want ook Annie, Corine en Bert wilden bij die 'beestenboel' zijn!
Waar ouderen met hand en... soms te weinig tand probeerden te fluiten, te kakelen en brullen...
Waarbij meer dan één neus mocht gaan krullen... van contentement, van puur jeugdsentiment!

Zo was ik die avond op zoek gegaan naar een
bingo met nóg meer dieren, nóg meer speelkaarten...
Om de volgende middag, geladen als een ezel,
de leefruimte binnen te stappen.

'Annie,' klopte ik even later aan haar deur,
'ik ben het, Isabel, eigenlijk zou ik jouw hulp
goed kunnen gebruiken...'

'Ik heb een stapel dierenprenten die uitgeknipt moeten worden.' legde ik Corine onderweg uit.

'En Rudy,' wenkte ik hem bij zijn deur, 'zou jij ook willen helpen?'

Daar zaten ze dan,
rond een tafel vol papier,
plastic folie en scharen:
drie paren
vrijwilligers handen...
Wat zeg ik?...
De onmisbare schakels van onze nieuwe productieafdeling!

Annie zag het, na een proefrondje draaien,
meteen zitten om de dieren prenten mooi op
de doorzichtige folie te schikken.
Nadat ik de eerste exemplaren doorheen het lamineertoestel had laten rollen, startte Corine
met het knippen.
Rudy, die aanvankelijk de kat uit de boom aan 't kijken was, promoveerde ik graag tot chef van
de afdeling, met controlerende functie.
En Laurette, zonet 'ingetikt',
was spontaan
aan 't verzamelen gegaan.
Zij werd de test-ster van het eindproduct.

Mensenlief, wat een sfeer!
Wat een heerlijkheid!
Eenieder die er stond,
in z'n unieke specialiteit.
Eenieder met een...
verantwoordelijkheid!

En ik, ik zou bij al dat moois bijna vergeten
Annies gouden tip nog mee te geven:
'Als je de hoeken van de kaartjes knipt,
vallen scheef geknipte randen minder op!' 😅

♥️





Dementie Anders Beleven, wekelijkse post:De afgelopen weken mocht ik onverwacht twee gesprekken beluisteren rond ver-oud...
07/10/2025

Dementie Anders Beleven, wekelijkse post:

De afgelopen weken mocht ik onverwacht
twee gesprekken beluisteren rond ver-ouderen... Hield ik me, als zorggever, daarbij opzettelijk afzijdig om de natuurlijke flow van de woordenstroom niet al teveel te beïnvloeden.

Ik werd door beide gesprekken diep geraakt...
Enerzijds door de hartstocht waarmee zij
werden gevoerd, anderzijds door de ontegensprekelijke waarheden die zij in zich dragen... En die, naar mijn gevoel, niet genoeg herhaald kunnen worden.

Bij deze...

Plat-walsen

Was die eerste waarheid over de lippen van een gepensioneerde kinesist gerold, terwijl de man zijn expertise rond de botten en spieren van het menselijk lichaam op doortastende wijze in een blok klei aan 't masseren was. Z'n vrouw, die enkele jaren geleden jongdementie kreeg, was er voor 't eerst niet bij in het vrij boetseer atelier.

'Zij gaat sinds vorige maand naar een dagopvang omdat de thuissituatie voor ons beiden onhoudbaar geworden was...' had Paul ons rechtuit gekaderd.

Z'n durven inzien, het durven stellen van de hulpvraag sierde hem. Ook hoe hij in dat 'ge-kader' weigerde de toekomst af te schilderen, in plaats daarvan de dagen wou blijven plukken!

Alhoewel...

Plots was z'n toon nog vaster geworden, bij het vertellen over een kleinzoon die recent de opleiding tot zorgkundige had aangevat...
'En...' had hij hem met hoge vinger gewezen, 'Als ik jou ooit, in het bijzijn van een oudere, verkleinwoorden hoor uitspreken!'

'Want...
Als ge potverdikke op pensioen zijt of ge hebt
grijze haren, dan begint dat 'betuttelen' ineens!
Alsof wij op slag van de wereld zijn terwijl w' er
net al een heel leven lang hebben in gestaan
én nog steeds!'

Zo mag ik meteen in de tweede waarheid vervloeien, verteld door een ervaren sjamanistisch heler. De begeesterende vrouw had het over hoe wij vandaag (de kennis van) onze ouderlingen veel te weinig of soms zelfs niet meer valideren.
Hoe we hen nog amper consulteren...

'Wij volwassenen hebben hun wijsheid, hun levenservaring nochtans zo 'hart' nodig,
net zoals de kinderen hun volwassenen nodig hebben...' had ze die voormiddag nog even door geboomd...

En dan kwam gisteren Marie ineens binnen gedwarreld, als een los gelaten blad
dat niet weet waar de wind haar nog brengen zal...

Diezelfde Marie die me een kwartier eerder,
bij mijn uitnodiging voor een streepje muziek, assertief haar voordeur had uit geduwd.

Sprong ik haar al even assertief tegemoet,
zoals Eddy Wally uit z'n vliegmachien...
Vroeg haar ten dans...

'Ik volg jou hé, Marie! had ik haar nog toe gefluisterd...

In ÉÉN-twee-drie, ÉÉN-twee-drie...
walste ze mij!
Niet over mij
maar plat...
Beiden plat van 't lachen!

Want al zó vaak hadden mijn mannelijke danspartners me gevraagd of ik walsen kon,
had ik hen met een 'Ik ga dat toch dringend eens moeten leren!'-excuus in een andere pas gezet...
Om dan deze keer door magische Marie en ongevraagd in die heerlijke dans (in)geleid te worden.

♥️



Adres

Aarschotsebaan 255
Berlaar

Openingstijden

Maandag 09:00 - 18:00
Dinsdag 09:00 - 18:00
Woensdag 09:00 - 18:00
Donderdag 09:00 - 18:00
Vrijdag 09:00 - 18:00

Telefoon

+32499154330

Website

https://www.desocialekaart.be/fiches/1003ae5fc162b611824d8132b16ab5d10b7ca07aeddb9da7be6c0272995

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Isa belt aan nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Isa belt aan:

Delen

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram