24/05/2026
Zon-dag 24/5/2026… Pinksteren.
Pinksteren doet me denken aan een glinstering… het beeld van een wateroppervlak waar de zon zachtjes op schijnt. Vroege ochtend of late avond, wanneer het nog stil is en wat waardevol is zich heel even laat zien, zonder dat er woorden nodig zijn. Het gaat eerder over een voelen.
Volgens de christelijke traditie vieren we met Pinksteren dat de Heilige Geest neerdaalt, 50 dagen na Pasen. Verbonden met vuur, adem, licht en levenskracht. En hoe mooi is die beweging eigenlijk… Veertig dagen na Pasen was er Onze-Lieve-Heer-Hemelvaart: de beweging van loslaten, verwerken, anders leren vasthouden en ruimer leren kijken naar het leven en alles wat onderweg verandert. Alsof de verbinding met het onzichtbare opnieuw voelbaar werd.
En nu, tien dagen later, lijkt de beweging opnieuw te veranderen. Niet langer omhoog of weg van het aardse, maar terug naar hier. Naar het leven zelf. Naar het werkelijk gaan leven van wat onderweg werd aangeraakt en geleerd. Naar belichaming.
Dat voelt ook sterk aanwezig in de energie van deze dag. Relatie. Verbinding. Met onszelf, met de ander, met moeder aarde en vader hemel. De zon die warmte brengt, licht werpt op wat gezien wil worden en het leven als vanzelf wat zachter laat aanvoelen.
Er zit iets hoopvols in Pinksteren. Alsof wat eerst nog fragiel of onzichtbaar was, stilaan meer bedding krijgt in het dagelijkse leven. Niet als iets groots of spectaculairs, maar als een zachte gloed die vanbinnen voelbaar wordt.
Zoals zachtroze pioenrozen die zich openen op hun eigen ritme.
Zonder haast.
Zonder zichzelf te forceren.
Gewoon door te zijn wat ze in essentie al zijn.
Een glinstering.
Een bezieling.
Een herinnering dat niet alles benoemd hoeft te worden om waar te zijn.
Sommige dingen worden gewoon gevoeld… ✨🌸