15/01/2026
~Haiku~
Aandacht als licht
een knop opent zonder haast
ik kijk, en het groeit.
Waar je aandacht heen gaat, volgt je bewustzijn. Niet als opdracht, maar als een zachte wetmatigheid van het leven. Wat je voedt met tijd, met zorg, met aanwezigheid, begint vanzelf ruimte in te nemen. Niet omdat je het forceert, maar omdat je het ziet. Omdat je het niet voorbijloopt.
Misschien hoeft groei daarom niet altijd groot te zijn. Soms is ze stil. Soms bijna onzichtbaar. Een gedachte die zachter wordt. Een lichaam dat ontspant. Een keuze die niet meer wringt.
Aandacht vraagt geen perfectie. Ze vraagt alleen dat je er bent. Dat je merkt waar je blik naartoe gaat en of dat wat je voedt je opent of eerder doet krimpen. Wanneer je aandacht verschuift, verschuilt ook je binnenwereld mee. Niet plots, maar stap voor stap. Zoals een bloem die niet beslist om te bloeien, maar reageert op licht.
Misschien is dat genoeg voor vandaag: niet zoeken naar wat moet groeien, maar zacht aanwezig zijn bij wat zich al aandient. En vertrouwen dat het leven zelf weet
wat tijd en ruimte nodig heeft. Soms is dat alles...
Een stille knipoog van het leven zelf😉🤫🪷