Wat zijn de openingstijden?

Maandag 12:30 - 16:30 Dinsdag 09:00 - 16:30 Woensdag 09:00 - 16:30 Donderdag 09:00 - 16:30 Vrijdag 09:00 - 12:30

Ergens Onderweg ont-moet je Caroline

Startpagina
België
Berlare
Ergens Onderweg ont-moet je Caroline

Ergens Onderweg (voorlopig enkel ik dus) is er om wanneer het even nodig is, met je mee te lopen. We ont-moeten elkaar in een individueel traject.

Vrouw, dochter, zus, vriendin, partner, mama van 4 waaronder 1 stilgeboren zieltje, ervaringsdeskundige, leerling, coach, therapeut, onderneemster, inspirator en levenskunstenaar Vanuit nabijheid, verbondenheid en rust gaan we samen op zoek naar jouw innerlijke kracht💚

09/04/2026

Sleutels naar je Zielsmissie trainingsdag 🗝️

De Zielsrouteplanner is echt een prachtig tool op jouw unieke zielsmissiepad. Tijdens de mooie dag die wij op 6 juni organiseren kan jij ook ontdekken wat jouw persoonlijke zielscode en zielskompas is.
Als 1 van de 8 kaartendecks die op deze dag een sleutelrol spelen, zal de Zielsrouteplanner je dan ook zeker raken met haar kleuren, kleine en grote tekens en haar woorden die rechtstreeks fluisteren in je ziel.

6 juni is ook nog eens een unieke kans om ons (Gerda en alle Angels) te ontmoeten. Deze dag wordt namelijk maar 1 keer georganiseerd en jij kunt er bij zijn. Mis het niet!

Vergeet niet om je snel aan te melden, in verband met onze voorbereidingen is dat erg fijn om te weten.

https://www.gerda-duin.nl/webshop/sleutels-naar-je-zielsmissie-trainingsdag/ -m-product-14320204134

Gaan we jou ontmoeten op 6 juni in de prachtige ambiance van het Samaya klooster?

Caroline, Caroline, Chantal, Els, Inge en Gerda 💚

09/04/2026

Goeiemorgen 🌞

08/04/2026

'Moed' is trouw zijn aan je hart en jouw waarheid durven spreken.
'Kracht' is verder gaan op jouw pad, soms alleen en met tranen in je ogen, in vertrouwen en met aandacht voor wat je voelt.
'Groots' is met mildheid en liefde voor jezelf, leren houden van alles en iedereen ook wanneer dit onmogelijk lijkt.
'Overwinnen' is met respect voor jezelf in de spiegel durven kijken en ik hou van jou zeggen.

Fluistering van Gaia:
Het goddelijke vrouwelijke in jou koestert ook de schaduw. Heb compassie voor jezelf en heb zowel licht als schaduw lief ☯️

Tekst afkomstig uit 'De tempel van het goddelijke vrouwelijke', Gerda Duin.

07/04/2026

Het gebeurt soms dat mensen “het” moe zijn. En ik herken het ook bij mezelf. Je bent net weer wat inzichten rijker. Je hebt “het werk” gedaan. Onderzocht wat geraakt werd. Bent erbij gebleven, hebt het met zachtheid en veel liefde verzorgd. En wanneer je nog aan het bekomen bent…dient het volgende zich alweer aan.

Dat zijn van die momenten waarop je denkt: hier gaan we weer. En waarop het verlangen kan opkomen om gewoon even niet te voelen.Minder bewust te zijn. Terug naar hoe het was... Niet omdat er iets mis is. Maar omdat het soms gewoon veel is. En toch… eens je dat pad bent opgegaan, lijkt er geen weg meer terug.

In sommige verbindingen word je zo diep geraakt, dat je jezelf in het moment ergens onderweg een stukje verliest. Je stelt je open. Je bent eerlijk. Je laat jezelf zien. En dan gebeurt het... Een reactie. Een vermeende verwachting. Iets kleins… dat groot wordt vanbinnen. Gedachten beginnen te lopen als ratjes in een wiel. Gevoelens nemen over. Je lichaam spant zich op. En voor je het weet, ben je verder weg van jezelf dan je eigenlijk wil.

Wat dan zichtbaar wordt, gaat niet alleen over de ander. Of over de situatie. Er komt iets mee naar boven. Iets dat al langer met je meeloopt. Dat zich niet altijd laat zien, maar wanneer het geraakt wordt… alles kleurt.

En ergens onderweg wordt het duidelijk: dit gaat niet alleen over verbinding met de ander, maar over verbinding met mezelf… in die verbinding. Niet hoe ik me openstel, maar of ik bij mezelf kan blijven terwijl ik dat doe.

En dat is iets wat je niet oplost. Dat is iets wat je leert. In kleine momenten. Voelen wanneer je verschuift. Opmerken dat je jezelf een beetje kwijt bent. En dan… terugkeren. Niet achteraf. Maar terwijl het gebeurt. Niet door je af te sluiten. Niet door afstand te nemen. Maar door even terug te komen bij jezelf. In je lichaam. In je adem. Zodat verbinding geen plek meer wordt waar je jezelf verliest, maar een plek waarin je jezelf ook kan blijven dragen.

En dat vraagt geen grote stappen. Alleen de bereidheid om te blijven
bij wat je voelt.

05/04/2026

Vandaag vieren we Pasen…
een dag die symbool staat voor wedergeboorte.
Een dag die uitnodigt tot een nieuwe start, anders bewegen en verder groeien.

Gisteren, op stille zaterdag, werd ik uitgenodigd voor een try-out van een stiltewandeling. Een interactief theaterstuk aan zee.

Bijna 4 uur waren we onderweg, met ons hebben en houden. We werden uitgenodigd om te vertragen, ruimte te maken voor wat om aandacht vroeg, dankbaarheid te uiten, los te laten en stil te staan bij waar we meer aandacht aan willen geven… in de nieuwe wereld die we met z’n allen aan het bouwen zijn.

Mijn intentie is om lichter door het leven te gaan. In alle mogelijke betekenissen van het woord. Om daar meer draagvlak voor te creëren. Mijn eigen pad daarin te lopen, samen met diegenen die ik onderweg ontmoet… die zich, net als ik, vrij als een vogel willen bewegen.

Deze ochtend stond ik bij de bakker aan te schuiven… en het viel me op hoe hard er geklaagd werd. Over het weer. Over de lange wachtrij. Over alles wat moeilijk loopt in de wereld. En ik begrijp het wel. Het houdt mensen bezig.

En tegelijk voel ik de uitnodiging om ook te kijken naar wat er wél is. Naar de zon.
Naar waar we dankbaar voor mogen zijn. Zoals dat eenvoudige moment…
waarop je op paasochtend verse pistolets kan halen bij de bakker, om samen met al dat lekkers dat die gekke paashaas achterliet te genieten.

En laat dat mijn paaswens zijn voor elk van jullie… Dat we, elk op onze manier,
ruimte blijven maken voor het lichte. Voor dankbaarheid. Voor wat ons draagt.
Ergens onderweg…

🐰

04/04/2026

Voor jou

Jij die het zo nodig hebt
Omdat het leven soms zo vreselijk tegen zit
Omdat je verdriet zo zwaar te dragen is
Je zorgen verder reiken dan je kan overzien

Voor jou

Jij die je zo vaak alleen voelt
Je niet gezien, gehoord of gesteund voelt
En soms helemaal niet begrepen
Jouw pijn niet erkend

Voor jou

Omdat je zo moedig voorwaarts gaat
Steeds je eigen kracht hervindt
Elke dag opnieuw probeert
Ook al weet je zelfs soms niet hoe

Voor jou

Ik wens je zachtheid voor je zelf
Kracht en moed
Liefde in je hart
Compassie voor jezelf en je medemens

Er wordt meer van jou gehouden dan jij denkt en voelt
Je bent een kind van liefde
Komend uit de eeuwige bron van liefde
Een bron die in jou zit

Voor jou

Voor jouw kracht
Jouw moed
Jouw doorzettingsvermogen
Jouw veerkracht

Ineke Akkerman C

03/04/2026

Gisteren was het Witte Donderdag en vandaag is het Goede Vrijdag… twee dagen die we vooral kennen vanuit de christelijke traditie. Ik ben niet zozeer een praktiserend christen, maar ik vind het wel boeiend om met deze dagen de symboliek en de energie die ze in zich dragen te verkennen. Niet zozeer vanuit het verhaal, maar vanuit wat eronder voelbaar is… en hoe dat iets kan betekenen in het nu.

Witte Donderdag voelt voor mij als iets puurs. Iets open. Iets dat nog niet ingevuld is. Tegelijk hangt er iets in de lucht… alsof het begint te rommelen. Niet zichtbaar, maar wel voelbaar. De stilte voor een onweer.

En dan komt Goede Vrijdag… de dag des oordeels. De dag waarop het onweert en de bliksem inslaat. Een dag die raakt aan overgave, aan het toelaten van wat zich aandient en het meegaan in een beweging die groter is dan jezelf.

Wanneer ik deze twee dagen samen voel, gaat het voor mij niet zozeer over het verhaal van toen, maar over een beweging die herkenbaar is in het leven zelf. Er zijn momenten waarop iets begint te verschuiven, zacht eerst, bijna ongrijpbaar. En dan zijn er momenten waarop het doorbreekt, waarop iets tot een einde komt en er tegelijk ruimte ontstaat voor iets nieuws.

Wat hier doorheen beweegt, voelt als een lemniscaat. Een voortdurende stroom van ontstaan en loslaten, van vasthouden en weer openen, van leven… dood… en opnieuw leven. Geen rechte lijn, maar een beweging die blijft doorgaan.

De rijkdom van deze dagen zit voor mij in het herkennen van die beweging en in het toelaten ervan. Niet alles willen begrijpen, niet alles willen controleren, maar aanwezig blijven. Bij wat zich aandient, bij wat verandert, bij wat vraagt om losgelaten te worden. En dat alles er mag zijn...

02/04/2026

Vandaag, 2 april 2026, staat de volle maan in het teken Weegschaal… en laat dat nu net ook de dag zijn dat ik 47 jaar word🥳

Ik ben gek op verjaren... het is mijn favoriete dag van het jaar en ben ook helemaal weg van de volle maan en de energie die ze in zich draagt. Dat die twee samenvallen voelt dus wel heel bijzonder.

Andere jaren ben ik hier vaak al maanden op voorhand mee bezig.Plannen maken. Vooruitkijken. Voelen wat ik wil doen, met wie, hoe…Dit jaar voelt anders... Ik heb de dag vrij genomen en laat het op me afkomen. Ik weet niet goed hoe de dag zal verlopen. Waar ik zin in ga hebben. Of ik mensen wil zien… of net niet.

En ergens zit daar ook een stukje spanning. Zo in het niet weten stappen. Zonder het vooraf vorm te geven. En tegelijk voelt het ook… juist. Alsof deze volle maan me uitnodigt om niet vooruit te plannen, maar aanwezig te zijn in wat zich aandient.

De volle maan in Weegschaal gaat over balans. Over verbinding. Over hoe we ons verhouden tot de ander… en tot onszelf daarin. Niet de mooie, perfecte balans. Maar de eerlijke. Waar geef je misschien te veel? Waar hou je jezelf in? Waar pas je je aan, terwijl iets vanbinnen stilaan begint te wringen?

De voorbije dagen konden intens aanvoelen. Alsof iets geraakt werd dat dieper ligt.
Gevoelens die zich tonen, reacties die groter lijken dan de situatie zelf. Deze volle maan maakt dat zichtbaar. Niet om het op te lossen, maar om het te herkennen. Ze nodigt uit om in verbinding te blijven, zonder jezelf te verliezen. Om je open te stellen, en tegelijk gegrond te blijven. Om te voelen: waar ben ik nog bij mezelf…
en waar raak ik mezelf kwijt?

Het mooiste cadeau van deze dag ligt misschien niet in wat gepland staat, maar in wat zich aandient. En in het vertrouwen dat ik mezelf daarin niet hoef te verlaten.
En van daaruit… ontvangen wat komt. Ergens Onderweg...

01/04/2026

April…

Wanneer ik me verbind met het getal 4, dan voel ik basis. Zoals een huis dat rust op vier punten, zoals een piramide die gedragen wordt. Vier hoeken die, wanneer ze verbonden worden, een draagvlak vormen. 4 is ook natuur. Vier seizoenen, vier maanstanden, vier windrichtingen, vier elementen. Alles beweegt… en wordt tegelijk gedragen.

April voelt als een brug. Een verbinding tussen de natuur rondom ons en onze eigen natuur. Ram opent, een nieuw astrologisch jaar, een eerste beweging. En toch niet vanuit haast, eerder vanuit iets dat zich aandient.

In de onderstroom beweegt iets. Niet altijd zichtbaar, maar wel voelbaar. Iets dat zich wil tonen, op zijn eigen tempo.

De volle maan begin april brengt licht, zet in balans wat uit evenwicht was en laat zien. De nieuwe maan halverwege de maand opent, zacht, van binnenuit. En daartussen ontstaat een veld waarin gedragen wordt.

April nodigt uit tot belichaming. Niet door te duwen of te zoeken, maar door aanwezig te zijn bij wat er is. Zoals een doula aanwezig is bij een overgang. Dienend. Dragend. Zonder oordeel. Bij geboorte, bij dood, bij wedergeboorte, bij het overgaan naar een nieuwe cyclus.

Alles mag er zijn. En precies daarin ontstaat ruimte.

Heb een fijne april Ergens Onderweg🚶‍♀️‍➡️😉

31/03/2026

Maart 2026... Wanneer ik terugkijk, voel ik vooral hoe intens deze maand is geweest. Een maand waarin ik diep ben gedoken. Waarin zich in die diepte thema’s lieten zien die om aandacht vroegen… om de beste versie van mezelf te kunnen worden.

Het ging over existentiële lagen. Veiligheid. Vertrouwen. Zelfwaarde. Verlangen.

Mijn hart heeft overuren gemaakt.

En tegelijk… door er bewust bij te blijven, door te kijken, te zien, te horen en te voelen wat het nodig had om rustig te worden, wees het me de weg. De weg naar wat tot dan toe, op een onbewust niveau, nog om aandacht vroeg.

De hele maand voelde dubbel. Alsof tegenstellingen hun weg naar elkaar zochten. Licht en donker die elkaar de hand reikten. Geduld en ongeduld die naast elkaar bestonden. Nieuwsgierigheid naar wat komt en tegelijk het gevoel het echt wel even gehad te hebben met die steeds terugkerende cyclussen van bewustworden en loslaten.

De richting die ik wil uitgaan voelde soms zoek. Alsof ik me bevond in een mistig gebied waarin ik oefende in vertrouwen. Mezelf geruststellend dat alles komt op zijn of haar eigen tijd. Geen moment vroeger. Geen moment later. Dat alleen ik mijn pad kan lopen… maar dat ik het niet alleen hoef te doen.

Maart voelde als een maand waarin veel zich nog onder de oppervlakte afspeelde. Waarin dingen zichtbaar werden nog voor ze vorm kregen. Een maand waarin licht en donker niet tegenover elkaar stonden, maar samen aanwezig waren. Waarin iets in beweging kwam dat zich niet liet forceren.

Maart voelde niet als weten waarheen. Wel als dieper zakken in wat er is. De richting nog niet zichtbaar, maar wel voelbaar ergens vanbinnen, Ergens Onderweg 🌿

30/03/2026

Soms vallen dingen samen op een manier die je niet kan bedenken…

Op 6/6/2026, een dag die helemaal in het teken staat van verbinding, zachtheid en thuiskomen , komt een groep vrouwen samen. Niet om iets te worden, maar om te herinneren.

Tijdens de trainingsdag “Sleutels naar je zielsmissie” openen 8 kaartendecks als zachte sleutels… elk op hun eigen manier, elk met hun eigen taal.

Een dag waarin voelen mag leiden, waarin niets moet, en waarin verbinding vanzelf ontstaat. Misschien zit de richting die we zoeken niet in het vinden van iets nieuws… maar in het opnieuw toelaten van wat er al is.

Voel je welkom om mee te verbinden… op jouw manier, op jouw tempo.
We landen samen op een plek die uitnodigt tot verstilling en verdieping: een voormalig klooster, omgeven door de stilte van de polder in Werkhoven (ergens in het midden van Nederland). Van 10u tot 17u bewegen we doorheen de dag — gedragen door het ritme van voelen, delen en ontdekken, met ruimte voor rust, ontmoeting en een pure, biologische lunch.

De dag wordt liefdevol begeleid door Gerda Duin (oprichtster Vrouw&Verbinding), samen met Els Vonk (partner) en de Zielskaartendeckcoaches Caroline uit West-Vlaanderen, Caroline uit Oost-Vlaanderen, Chantal en Inge , samen de Vrouw&Verbinding Angels😇

Wie voelt dat er iets wordt aangeraakt… vindt vanzelf de weg via het inschrijflinkje:
https://www.gerda-duin.nl/webshop/sleutels-naar-je-zielsmissie-trainingsdag/

Adres

Dorp 71
Berlare
9290

Openingstijden

Maandag	12:30 - 16:30
Dinsdag	09:00 - 16:30
Woensdag	09:00 - 16:30
Donderdag	09:00 - 16:30
Vrijdag	09:00 - 12:30

Telefoon

+32476212732

Website

http://www.ergensonderweg.net/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Ergens Onderweg ont-moet je Caroline nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.