Wim Vandenbergh

05/01/2026

✨ Herinnering aan 2 verdiepende momenten ✨

Wie heeft het nog niet meegemaakt… bedrogen worden.
Ik wel. En ja — ik heb aan beide kanten van het spectrum gestaan.

De weerslag ervan…
Het herstel…
Dat is vaak uitermate pijnlijk.

Bedrog raakt zelden alleen de relatie met de ander.
Het snijdt veel dieper. Het ondermijnt iets fundamenteels: vertrouwen.

Niet alleen het vertrouwen in de ander,
maar ook het vertrouwen in jezelf.
Kan ik mezelf nog vertrouwen?
Zie ik het wel juist?
Kan ik echt en onecht nog onderscheiden?
Je zelfvertrouwen krijgt een serieuze knak.

En dan …
hoe herstel je hier dan weer van?

Voor mij was het door telkens opnieuw de moed te vinden
om een stap terug te zetten,
het risico te nemen, en ja… mogelijk opnieuw een blauwtje te lopen.

Niet vanuit naïviteit.
Maar vanuit wijsheid die door ervaring is gegaan.
Er weer uit te leren en iets terug te nemen wat van jou is.

🌱 Zaterdag 17 januari – Opstellingsdag (potluck)
Rond bedrog en overspel in het familiesysteem

Een dag om te kijken naar wat vaak onzichtbaar meespeelt.
Wat dragen we mee uit onze familiegeschiedenis?
Welke patronen herhalen zich zonder dat we het beseffen?
We werken met opstellingen, delen een potluck-lunch en creëren samen een veilige bedding voor waarheid, heling en beweging.

👉 https://hipsy.be/event/157018-opstllingsdag-potluck-rond-bedrog-en-overspel-in-het-familiesysteem

🔥 Zondag 1 februari – Mannencirkel Introductieavond

Voor mannen die willen ervaren wat het betekent om aanwezig te zijn in een cirkel van gelijkwaardigheid.
Om te spreken zonder opgelost te worden.
Om te voelen zonder oordeel.
Een avond van vertraging, belichaming en echte ontmoeting.

👉 https://hipsy.be/event/172427-mannencirkel-introductieavond

📍 Compagnie Bougie – Merelbeke-Melle
📌 Voel je een ja in je lijf? Dan ben je meer dan welkom.

Soms is heling geen groot antwoord.
Maar gewoon een volgende eerlijke stap. 🌱

Een opstellingsdag rond verraad, vertrouwen en de beweging naar waarheid Bedrog...

03/01/2026

(English version below)

Steeds meer open ik mijn capaciteit om lief te hebben.
Niet alleen in het zachte, lichte of romantische omstandigheden
maar in alles.

Liefde als een extatische stroom die zich niet beperkt tot één laag. Ze beweegt door mijn lichaam, mijn emoties, mijn gedachten, mijn zenuwstelsel. Fysiek, emotioneel, mentaal, energetisch.

Voor mij is het een diepe verademing om alles te mogen voelen wat zich aandient. Wat er op dit moment door mij heen wil stromen, zonder het te temperen, verklaren of oplossen.

Wat mij raakt.
Wat pijn doet.
Wat ik verlang.
Wat extatisch opent.
Wat rouwt, mist, juicht, leeg is of overvol.

Liefde brengt niet alleen licht. Ze schijnt net zo genadeloos op mijn schaduw. Op oude pijn, ongevoelde lagen, plekken waar het zenuwstelsel ooit moest verkrampen om te overleven.

De kunst – en misschien wel de initiatie – is om alles wat liefde is door ons heen te laten stromen. Zonder te dissociëren. Zonder te verharden. Zonder te verdwijnen.

Dat vraagt niet om meer ‘willen’, maar om een uitbreiding van ons centraal zenuwstelsel. Zodat het meer intensiteit kan dragen.

Om meer te leven.
Om meer de waarheid te voelen.
Om meer liefde toe te laten.
Niet om perfect te worden.
Maar om vollediger te worden.
Menselijker en levendiger.

En misschien… wel radicaal liefdevoller. 💛

______________________________________________

I am increasingly opening my capacity to love.
Not only in soft, light, or romantic circumstances,
but in everything.

Love as an ecstatic stream, not confined to a single layer.
It moves through my body, my emotions, my thoughts, my nervous system. Physical. Emotional. Mental. Energetic.

For me, it is a deep relief to be allowed to feel everything that arises. Whatever wants to move through me in this moment, without tempering it, explaining it, or fixing it.

What touches me.
What hurts.
What I long for.
What opens into ecstasy.
What grieves, misses, celebrates, feels empty or overflowing.

Love does not bring only light.
It shines just as mercilessly on my shadow.
On old pain, unfelt layers, places where the nervous system once had to contract in order to survive.

The art — and perhaps the initiation —
is to let everything that is love flow through us.
Without dissociating. Without hardening. Without disappearing.

This does not ask for more “will,”
but for an expansion of our central nervous system,
so it can hold more intensity.

To live more.
To feel more of the truth.
To allow more love in.
Not to become perfect.
But to become more whole.
More human. More alive.

And perhaps… radically more loving. 💛

03/01/2026

Opstellingsdag – Bedrog & Overspel in het Familiesysteem
📍 Melle | 🗓 17 januari

Wat in families niet gezien of besproken mocht worden,
werkt vaak generaties lang door.

Bedrog en overspel dragen thema’s van schaamte, geheimen en verborgen loyaliteiten. Tijdens deze opstellingsdag creëren we een veilige ruimte om te kijken naar wat verborgen bleef —
niet om te oordelen, maar om te erkennen en te helen.

✨ Voor wie voelt dat dit thema meespeelt in relaties, intimiteit of vertrouwen
✨ Ook welkom als representant
🧺 Potluck-formule
👉 Info & inschrijven:
https://hipsy.be/event/157018-opstllingsdag-potluck-rond-bedrog-en-overspel-in-het-familiesysteem

Welkom met alles wat er is 💛

Een opstellingsdag rond verraad, vertrouwen en de beweging naar waarheid Bedrog...

31/12/2025

(English version below)

In onze snelle wereld lijken we constant op zoek naar resultaat: op persoonlijk vlak, professioneel en in relaties. We meten onze waarde aan wat we presteren, aan status of aan hoe goed we anderen kunnen pleasen of ‘fixen’. Maar deze jacht leidt ons vaak weg van onszelf en van echte verbinding. Het maakt ons leeg, en die leegte vullen we dan weer op met eten, kopen, afleiding...

Wat als we eens écht vertragen? Niet alleen even rusten, maar écht stilstaan en toekijken zonder meteen iets te willen veranderen of oplossen? In het begin voelt dat onwennig, want we zijn zo gewend aan instant bevrediging. Maar als we die leegte durven toelaten, als we het ‘niets’ omarmen, dan ontstaat er ruimte voor iets veel mooiers: de natuurlijke flow van het leven.

Dan kunnen we voelen wat écht klopt. Vooral in intimiteit is dit zo waardevol. Kunnen we genieten van de subtiele, genuanceerde veranderingen wanneer twee lichamen elkaar ontmoeten? Kunnen we het verlangen laten groeien door orgasmes uit te stellen, en zo een reis maken die cyclisch wordt opgebouwd? Kunnen we de climax uitstellen en vanuit die flow ontvangen wat het leven ons werkelijk te bieden heeft?

Vertragen is geen verlies van tijd, het is het terugwinnen van verbinding – met onszelf, met elkaar, met het leven.

Vanuit mijn eigen ervaring weet ik dat hoe trager ik ga, hoe makkelijker het wordt om mijn verlangen echt te voelen. Hoe trager de beweging, hoe intenser de ervaring wordt. Wanneer mijn partner en ik samen vertragen, ontstaat er ruimte voor een diepe, oprechte verbinding. Vertragen creëert veiligheid – een veilige ruimte waarin we ons volledig kunnen openen, niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en mentaal.

Elke impuls, elk gevoel krijgt de tijd om zich te uiten, gevoeld en gevolgd te worden. Soms spreken we het uit, soms laten we het gewoon zijn. In die ruimte ontstaat er iets bijzonders: synergie. Een samensmelting waarin we samen meer ervaren dan ieder apart ooit zou kunnen.

Vertragen is voor mij de sleutel tot meer diepgang, meer verbinding en meer leven in elke ontmoeting.

_____________________________________________

In our fast-paced world, we often find ourselves constantly chasing results: personally, professionally, and in relationships. We measure our worth by what we achieve, by status, or by how well we can please or ‘fix’ others. But this pursuit often leads us away from ourselves and from genuine connection. It leaves us feeling empty, and we then try to fill that emptiness with food, shopping, distractions...

What if we truly slowed down? Not just taking a break, but really pausing and observing without immediately trying to change or fix anything? At first, it feels unfamiliar because we’re so used to instant gratification. But if we dare to allow that emptiness, if we embrace the ‘nothingness,’ space opens up for something much more beautiful: the natural flow of life.

Then we can feel what truly resonates. This is especially valuable in intimacy. Can we enjoy the subtle, nuanced changes when two bodies meet? Can we let desire grow by postponing or***ms, making a journey that builds cyclically? Can we delay climax and from that flow receive what life genuinely has to offer?

Slowing down is not a loss of time; it is reclaiming connection—with ourselves, with each other, with life.

From my own experience, I know that the slower I go, the easier it becomes to truly feel my desire. The slower the movement, the more intense the experience. When my partner and I slow down together, a space opens up for a deep, genuine connection. Slowing down creates safety—a safe space where we can fully open up, not only physically but also emotionally and mentally.

Every impulse, every feeling gets the time to be expressed, to be felt and followed. Sometimes we speak it out loud, sometimes we simply let it be. In that space, something special happens: synergy. A merging where together we experience more than either of us could alone.

For me, slowing down is the key to more depth, more connection, and more life in every encounter.

28/12/2025

English version below ⬇️

In het dagelijks leven ervaren we vaak de spanning tussen mannen en vrouwen: zij verlangen naar emotionele verbinding en begrip, hij zoekt respect en erkenning voor wat hij brengt.

Tijdens mijn vlucht naar Stuttgart raakte ik in gesprek met een West-Afrikaanse broer en zus. Hij vroeg wat mijn beroep was. Toen ik zei dat ik relatietherapeut ben, reageerde hij: “Whoe, that’s a hard job these days! I always have problems with women.”

Hij begon te schetsen wat volgens hem het probleem met vrouwen was, waarop zij direct inging met wat het probleem met mannen was. Binnen enkele minuten stonden ze tegenover elkaar met ‘getrokken messen’, elk gevangen in hun eigen verwachtingen en onuitgesproken gevoelens. Zij vond hem naïef en egocentrisch, hij ervoer vrouwen als veeleisend en nooit tevreden. Wat ze niet zagen, was dat ze allebei geen ruimte gaven aan kwetsbaarheid – de sleutel tot echte verbinding. Deze dynamiek herken ik in veel relaties, zowel vanuit mijn eigen ervaring als in mijn werk.

De kracht zit in het feit dat mannen en vrouwen verschillende, maar elkaar aanvullende energieën meebrengen: vrouwen dragen de ontvankelijke energie en het verlangen naar liefdevolle verbinding, mannen de uitdragende kracht en het verlangen om richting te geven en respect te ontvangen. Wanneer we deze verschillen erkennen en durven openen, ontstaat ruimte voor een pure verbinding waarin beiden zich gezien en gewaardeerd voelen.

Kwetsbaarheid is geen zwakte, maar moedig. Het is de deur naar authenticiteit en diepere ontmoetingen. Relaties bloeien wanneer we bewust afstemmen, niet door te veranderen wie we zijn, maar door onze patronen te doorzien en te durven doorbreken. Groei vindt plaats buiten onze comfortzone, en juist die durf leidt tot heling en verrijking.

Laten we elkaar uitnodigen die kwetsbare ruimte in te nemen, voorbij rollen en verwachtingen. Zo ontstaat een verbinding die krachtig, respectvol en liefdevol is – precies wat we allemaal zoeken.



__________________________________________________

In everyday life, we often experience the tension between men and women: she longs for emotional connection and understanding, he seeks respect and recognition for what he contributes.

During my flight to Stuttgart, I struck up a conversation with a West African brother and sister. He asked me what my profession was. When I said I am a relationship therapist, he responded, “Whoe, that’s a hard job these days! I always have problems with women.”

He began to describe what he saw as the problem with women, to which she immediately replied with what she saw as the problem with men. Within minutes, they stood facing each other with ‘drawn swords,’ each trapped in their own expectations and unspoken feelings. She found him naive and egocentric; he experienced women as demanding and never satisfied. What they didn’t see was that neither gave space to vulnerability—the key to true connection. I recognize this dynamic in many relationships, both from my own experience and in my work.

The strength lies in the fact that men and women bring different but complementary energies: women carry the receptive energy and the desire for loving connection, men the expressive force and the desire to provide direction and receive respect. When we acknowledge and dare to open up to these differences, space arises for a pure connection in which both feel seen and valued.

Vulnerability is not weakness, but courage. It is the door to authenticity and deeper encounters. Relationships flourish when we consciously attune—not by changing who we are, but by recognizing our patterns and daring to break through them. Growth happens outside our comfort zone, and it is precisely this courage that leads to healing and enrichment.

Let us invite one another to take up that vulnerable space, beyond roles and expectations. This creates a connection that is powerful, respectful, and loving—exactly what we all seek.

27/12/2025

(English version below)
In veel relaties ontstaat er niet zozeer een probleem, maar een stilte.

Niet omdat de liefde verdwenen is.
Wel omdat iets van binnen niet meer wordt gedeeld.

In mijn werk als relatietherapeut zie ik het elke week opnieuw. Koppels die “goed communiceren”, maar waar de verbinding toch langzaam dunner wordt. Wat daar vaak onder ligt, is geen onwil, maar een energetische breuk tussen het masculine en het feminine.

Het feminine voelt veel. Beweegt door emoties. Weet vaak al dat er “iets” is, nog voor het woorden heeft.
Het masculine wil dragen, beschermen, aanwezig zijn. Maar kan dat alleen doen met wat zichtbaar wordt.

Wanneer het feminine zich inhoudt, gebeurt er iets subtiels. Niet dramatisch. Geen ruzie. Geen grote woorden. Maar de bedding verdwijnt langzaam. Het masculine voelt zich machteloos, trekt zich terug, of gaat juist harder proberen — en niemand begrijpt waarom.

Dit is geen theorie voor mij.
Dit is geleefde ervaring. In mijn eigen relatie(s). En in honderden gesprekken met koppels die elkaar liefhebben, maar elkaar even kwijt zijn.

Ware intimiteit vraagt geen perfecte uitleg.
Soms is één zin genoeg:

“Ik weet nog niet wat dit is, maar ik wil je meenemen in wat ik voel.”

Dat ene moment van openen verandert alles. Niet omdat het probleem is opgelost, maar omdat de verbinding weer stroomt.

Mijn werk gaat daarom niet over beter communiceren.
Het gaat over weer toegang geven.
Tot je binnenwereld. Tot je gevoel. Tot dat wat nog niet af is, maar wel waar.

Wanneer het feminine deelt, legt ze geen last neer, maar opent ze een deur.
Wanneer het masculine die deur binnenstapt, ontstaat zorg vanzelf.

En daar — in dat stille, eerlijke ontmoeten — herinnert een relatie zich weer wat thuiskomen is.

________________________________________________

In many relationships, what emerges is not so much a problem, but a silence.

Not because love has disappeared.
But because something on the inside is no longer being shared.

In my work as a relationship therapist, I see it every single week. Couples who “communicate well,” yet the connection slowly thins out. Beneath that, what is often present is not unwillingness, but an energetic rupture between the masculine and the feminine.

The feminine feels deeply. Moves through emotion. Often senses that “something is there” long before words exist.
The masculine wants to carry, protect, and be present. But it can only do that with what is made visible.

When the feminine holds back, something subtle happens. Not dramatic. No big fights. No harsh words. But the relational container slowly weakens. The masculine begins to feel powerless, withdraws, or starts trying harder — and neither truly understands why.

This is not theory for me.
This is lived experience. In my own relationship(s). And in hundreds of conversations with couples who love each other, yet momentarily lose one another.

True intimacy does not require perfect explanations.
Sometimes a single sentence is enough:

“I don’t know yet what this is, but I want to let you into what I’m feeling.”
That moment of opening changes everything. Not because the problem is solved, but because the connection begins to flow again.

My work is therefore not about communicating better.
It is about granting access again.
To your inner world. To your feelings. To what is not finished yet, but is still true.

When the feminine shares, she is not placing a burden, but opening a door.
When the masculine steps through that door, care arises naturally.

And there — in that quiet, honest meeting — a relationship remembers what it feels like to come home.

22/12/2025

Zo mooi om dit te mogen ontvangen… 💛

“Wat een diepgaande en veilige dag. De opstellingen rond schaamte en geheimen raakten iets ouds én iets groters dan onszelf. Ik voelde hoe het werk doorwerkte op een laag die verder gaat dan het persoonlijke. De bedding in de groep was uitzonderlijk: zoveel zachtheid, respect en echte aanwezigheid. Dit werk werkt nog lang na.”

Een zalige intense reis met een groep van 12 mensen die de moed hadden om te zakken, te voelen en niets te forceren.
4 opstellingen die niet alleen individuele verhalen blootlegden, maar ook iets zichtbaar maakten van wat al generaties lang onder de oppervlakte leeft.

Dankbaar. Nederig. En diep geraakt dat ik dit werk mag uitdragen.

Dit is waarom ik doe wat ik doe. 🌱

18/12/2025

💗Als het hart weer open mag💗

Wij mensen zijn emotionele wezens. Onze gevoelens willen stromen. Toch leren we al vroeg dat dit niet altijd welkom is. Dat we te veel zijn wanneer we voelen en ons laten raken. En dus sluiten we ons hart, vaak zonder het te beseffen.

In mijn werk zie ik hoe diep die angst zit — bij vrouwen én mannen. De angst om te voelen, om overweldigd te worden, om niet gedragen te worden in wat zich aandient. Niet iedereen kan aanwezig blijven bij emotie. Zelfs in professionele contexten ontbreekt die bedding soms.

Wanneer gevoelens geen ruimte krijgen, dooft er langzaam iets in ons. De levensenergie stokt. Wat helend werkt, is niet het oplossen of verklaren van emoties, maar het veilig aanwezig zijn erbij. Gezien worden. Ontvangen worden. Zonder oordeel.

In een recente sessie gingen alle sluizen open. Tranen, verdriet, pijn, angst en een diepe eenzaamheid mochten er eindelijk zijn. Het was intens — en tegelijk bevrijdend. Voor de ander, en ook voor mij. Twee harten die openbleven, in zachtheid en vertrouwen, bij wat zich wilde tonen.

Mijn rol als begeleider is niet om te sturen, maar om ruimte te houden. Om aanwezig te blijven wanneer het spannend wordt. Zodat het hart weer open mag en het leven opnieuw door ons heen kan stromen.

Want wanneer we onszelf toestaan te voelen, herinneren we ons wie we werkelijk zijn.

Aho 🙏

17/12/2025

Wat ik dit jaar leerde over verbinding en wat pijn me leerde over liefde, respect en trouw blijven aan mezelf.
Lees mijn nieuwsbrief: https://mailchi.mp/11e4785aec82/wat-ik-dit-jaar-heb-geleerd-over-verbinding