02/04/2025
Ze stapte de praktijk uit, de frisse herfstlucht in.
Burn-out. De diagnose die haar wereld even stilzette.
Zij? Een ervaren, gedreven leidinggevende die altijd doorging? Die teams aanstuurde, projecten leidde, strategische beslissingen nam? Zij had toch geen tijd om stil te vallen?
"Hoe zorg ik ervoor dat ik zo snel mogelijk terug aan het werk kan?" vroeg ze vastberaden. De start van ons traject.
Haar gedachten vlogen: haar team, de projecten, de verantwoordelijkheid die op haar rustte. Wie moest dat allemaal overnemen? Hoe kon ze haar vroegere zelf terugvinden?
Toen ik haar vertelde dat haar gehaast haar grootste valkuil zou zijn, zag ik haar schouders verstrakken.
Accepteren. Tijd nemen voor zichzelf. Gewoon zijn.
Dat voelde als het tegenovergestelde van wie ze was. Een doener. Een aanpakker.
Maar de weken verstreken en langzaam begon ze los te laten. Ze ontdekte weer hoe het voelde om te ontspannen. Hoe haar ademhaling dieper werd. Hoe stilte helend kon zijn. Haar energie kwam stukje bij beetje terug.
Begin maart stonden we aan een nieuwe mijlpaal: de voorbereidingen voor haar terugkeer. Hoe kon ze haar rol opnieuw invullen, duurzaam voor haar én haar organisatie? Welke taken gaven haar energie? Hoeveel uren waren realistisch? Alles werd zorgvuldig afgestemd.
Ja, ze was een half jaar uitgevallen. En binnenkort zet ze de eerste stap terug op de werkvloer. Niet als dezelfde vrouw die maanden geleden instortte, maar als een sterkere, zelfbewustere en veerkrachtigere versie van zichzelf.
"Burn-out is geen falen, maar een signaal dat het tijd is om anders om te gaan met stress en grenzen. Het kan iedereen overkomen die langdurig over zijn of haar grenzen gaat."