02/04/2026
Ik zit aan tafel met mijn 3 kinderen. Ze praten met elkaar.
Over school.
Over hoe een leerkracht ooit iets zei over hem, in een andere klas. Over hoe over haar hoofd heen gepraat werd in de klas, terwijl ze erbij zat.
Over de blikken tussen 2 leerkrachten en de zucht die hem erg onzeker, maar ook boos gemaakt hadden…
Ik herken wat ze bedoelen. Ik ben weer dat kind op de schoolbanken, derde leerjaar.
De dag dat ik een ‘dikke duim’ verdiende!
Ik mocht de ‘dikke duim’ de hele dag op mijn trui dragen, zodat iedereen hem goed kon zien!
Wat was ik trots! Echt trots!
Want ik had er keihard voor gewerkt!
Rechte rug, gekruiste armen, vinger op mijn mond, vinger hoog in de lucht met het juiste antwoord, snel in de rij, nog voor de bel ging… Ik deed alles zo perfect als ik kon, om die duim maar te verdienen. Om de goedkeuring van de leraar.
Waaauw, strijden voor de goedkeuring van de leraar.
Goed of fout beoordeeld worden door volwassenen.
Strijd leveren met vriendjes om toch maar de eerste en de beste te zijn.
Want dat voelde als heel belangrijk.
Dan hoorde ik er bij.
Dan werd ik gezien en kreeg ik een dikke duim, een glimlach, een knik,…
Als ik dat niet kreeg, voelde ik dat óók.
Als een pijn in mijn buik, een zwaar, neerdrukkend gevoel. Een gevoel van ‘niet goed genoeg’.
Het gevoel dat mijn kinderen beschreven, daar aan tafel.
Soms voel ik dat nog steeds.
De hunker naar bevestiging.
De nood aan goedkeuring.
Het verlangen om er bij horen.
Vooral wanneer het er niet is.
Wanneer er niemand is die me bevestigt.
Wanneer niemand goedkeurt wat ik zeg of doe of vind.
Wanneer er niemand lijkt te zijn om bij te horen.
Ondertussen weet ik, dit is oude pijn.
Een pijn die toen niet gezien of gehoord werd.
Die niet opgepikt werd door anderen, maar ook weggedrukt werd door mezelf.
Dat is wat we leren als kind, wanneer gevoelens en emoties geen plek krijgen. Dan leer je ermee leven door slimme strategieën als pleasen, weglachen, stil worden, opstandig zijn, minimaliseren, perfectionisme…
Waar ik denk dat we bewuster naar mogen kijken, is dat we als volwassene een grote impact hebben. Zowel goed, als minder goed. Meestal goed bedoeld, dat wel.
Ik geloof dat als we bewust leren kijken en luisteren naar kinderen, we kunnen zien en horen waar er overtuigingen ontstaan die wij als volwassene nog steeds met ons meedragen!
Daar kunnen we iets mee!
Want dan kunnen we nuanceren.
Dan kunnen we zeggen: niet alles wat een volwassene zegt, is dé waarheid!
Dat je als kind nog altijd mag voelen: klopt dit voor mij?
Dat je mag aanvoelen: is dit waar… of is dit gewoon niet fijn?
En dat gevoelens er mogen zijn. Helemaal. Zonder ze weg te duwen.
Zodat emoties niet opstapelen en spanning zich niet vastzet.
Ik vind het belangrijk dat we kinderen laten voelen dat hun waarde niet afhangt van het oordeel, de bevestiging of de goedkeuring van een ander.
Ik wil hen bewust maken van wat het leven met hen doet.
En hoe ze met hun emoties kunnen bewegen, in plaats van ze op te slaan.
Ik luister naar het verhaal van de volwassene, de ouder. We gaan samen op zoek naar de spiegel die toont waar het lastig voelt. Ik vertaal wat je ziet. Want wanneer je anders leert kijken, verandert de ervaring ook.
En waar jij bewust wordt, wordt je kind dat ook.
En waar je kind bewust wordt, wordt jij dat ook.
Als jij hier meer over wil leren, hou dan mijn pagina in de gaten!
Binnenkort komt er een leuk aanbod voor ouders.
Als je nu al voelt dat je daar graag bij wil zijn, stuur me dan alvast een berichtje! 😉
