11/01/2023
Hoe vaak halen we onszelf onderuit door een overtuiging of door een geloof over onszelf? Overtuigingen zoals:
- ik kan het niet
- ik ben het niet waard
- mensen houden niet van me of vinden me raar
- ik heb het recht niet om te leven
- ik ben een mislukking.......
Dit zijn overtuigingen die ooit, ooit in een ver verleden of zelfs nog véél verder dan we kunnen denken, zijn ontstaan. Toen is er een za**je geplant in ons systeem, en dat is opgeslagen in ons cellulair geheugen. Op een bepaald moment in ons verleden was er een situatie waarin er iets naars/beangstigend gebeurde of we niet kregen wat we op dat moment nodig hadden: koestering, liefde, veiligheid, steun, erkenning, aanwezigheid, warmte, genegenheid, grenzen enz....
Het gevolg hiervan was een verbreking van de connectie met je Zelf.
De fundamentele behoefte van de mens is hechting en autonomie. Als er geen hechting (lees: relatie) is, dan sterf je. Stel je maar 's een baby voor die niet wordt opgepakt als die huilt en gekoesterd wordt als die lichamelijk contact nodig heeft. Een baby kan z'n emoties niet zelf reguleren, een baby heeft z'n moeder/vader of een gezonde volwassene nodig die emotioneel bereikbaar is om dat voor hem/haar te doen. Als aan deze behoefte niet of onvoldoende is voldaan, dan ga je de-connecteren of dissociëren. Je denkt dan dat je het niet waard bent om gekoesterd te worden, of dat je niet belangrijk genoeg bent om liefde te krijgen. Je emotionele brein wordt 'verkeerd' geprogrammeerd en je zenuwstelsel, dat hierdoor wordt aangestuurd, volgt. Met heel veel verstrikkingen in relaties op latere leeftijd als gevolg.
Sommige van die verstrikkingen kunnen we zelf zien als we met onszelf aan de slag gaan dwz als we innerlijk werk gaan doen.
Maar, en dat is wat ik de laatste tijd voel, er zijn ook verstrikkingen, of laat ik het liever demonen noemen, die nog diep in onze kelders achter dikke houten deuren met een groot slot vergrendeld zitten. Ze beginnen meer en meer kabaal te maken zodat we er niet meer naast kunnen kijken.
Onze ziel begint te duwen en te trekken via alle mogelijke kieren en spleten, om die demonen te bevrijden. Het is pijnlijk, intens werk, en het vraagt veel moed en kracht om af te dalen tot in de kelders.
Toch heb ik ervaren hoe helend en krachtig dat werkt als je daar bewust en onder begeleiding contact mee kan maken. Want je demonen aankijken en bewust doorvoelen maakt dat er meer plaats in jou kelder komt voor meer licht en kracht! Kracht waar je dan weer verder mee kunt om het leven te leiden waar je hiervoor gekomen bent! Hoe mooi zou het zijn als iedereen hier de deuren van z'n kerkers op een veilige manier zou kunnen opengooien en opvullen met licht?
En daar wil ik graag mensen mee in begeleiden, in mijn sessies "innerlijke reizen" en "compassionate coaching".
Ook tijdens mijn dolfijnreizen ben ik als "mens" aanwezig en is het mijn doel om een veilige haven, een "lighthouse" te zijn voor al wie het nodig heeft.
Er is niks mis mee om uit te reiken voor wat extra veiligheid of aanwezigheid van iemand die met mededogen en vanuit eigen ervaring een ankerpunt voor jou kan betekenen in die processen.
Weet dat als je voelt dat er demonen oorverdovend op je kelderdeuren zitten te kloppen en je geen manier vindt om af te zakken in die lagen, ik graag met je mee wil kijken.
Ik wens jullie veel mededogen, kracht en zelfliefde toe.
Liefs,
Hilde 🐬
