17/09/2023
Mijn ziel is hongerig en die honger kan enkel gestild worden met liefde en vrijheid.
Zoals ik dit leven ervaar is het een curriculum op de volgende etappe voor de ziel en dan kan je niet anders dan die ziel volgen en die van mij heeft het verdomd lastig met een persoonlijkheidje als Ellen die veel wil creëren en met periodes gulzig leeft… keuzestress, het is altijd al mijn valkuil geweest.
Toen ik vorige week op het Tim Tom festival een t-shirt droeg van ‘Let me BE’ daagde het mij… wil ik dit zielenproject doen flowen dan verlangt het dat ik vanuit een staat van ‘zijn’ creëer en minder in do-modus sta. Dat ik voorleef waar ik zelf zo naar verlangde als kind nl. op mijn eigen natuurlijke ritme leven en helemaal mezelf zijn. Dit is mijn dans, mijn leven… en ik wil vanuit mijn innerlijke autoriteit keuzes maken.
Ik heb al veel stappen gezet naar een leven op mijn voorwaarden en eigen verantwoordelijkheid opgenomen voor o.a. mijn gezondheid, onderwijs voor mijn kinderen etc. toch merk ik dat ik het moeilijk vind om cyclisch te leven in deze mannelijk georiënteerde wereld waarin doorgaans vanuit de ratio en planmatig geleefd wordt en mensen, vaak zonder ze het zelf door hebben, zichzelf aan het automatiseren zijn.
Ik mediteer elke ochtend, neem daarna een koude do**he, doe intermittent fasting, werk dagelijks volgens dat 10 stappenplan en ik ben knettergezond. Mooi… ik hou ook van deze gezonde gewoontes maar door deze gezonde programmatie te installeren in je systeem en dagelijks dezelfde download uit te voeren verlies je, naar mijn gevoel, geleidelijk aan het contact met jezelf. Met wat jij écht wil en nodig hebt op dat moment. Vasthouden aan de dagelijkse bekende en veilige route is comfortabel voor de mind maar de ziel wil ook gehoord worden en is niet in dit lichaam geïncarneerd om te conformeren. De chaos die op ons afkomt zal flexibiliteit vergen en dat impliceert routines en houvasten durven loslaten.
Mijn ziel pleasen dat ga ik doen! Al maanden zit ik te vechten tegen wazigheid, want ik eis van mezelf om voortdurend aan (scherp en alert) te staan en ik maak me telkens zorgen wanneer ik weer eens vaststel dat ik er cognitief op achteruitga, maar waarom is de mist in mijn hoofd enkel aanvaardbaar op vakantie? Terwijl het net voelt als een uitnodiging van het universum om meer in mijn gevoel te zakken en het te verfijnen. Ik wil de vrijheid creëren om ten volle in overgave te kunnen gaan. Het is angst voor de mogelijke oordelen van anderen die me tegenhielden.
Als ik dan over mijn ultieme momenten van zielvrijheid en zielsblijheid reflecteer moet ik steevast terugdenken aan mijn rondreis 19 jaar geleden in Australië. Als solo backpacker, navigerend op mijn innerlijke kompas dat machtige land doortrekken was de mooiste traktatie ‘ever’ voor mijn ziel.
In de ruige, oneindige outback slapen onder magische sterrenhemels in het volle besef dat de gevaarlijkste slangen en spinnen en gekke reptielsoortige wezens, waarvan ik de naam niet meer weet, in de buurt vertoeven. En toch iedere nacht totaal zorgeloos naast een kampvuur inslapen, terwijl de dingo’s de laatste etensresten kwamen oppeuzelen. Mmmmh… Heimwee naar de zielenrust van destijds.
Dat bewust aanwezig zijn, dat leven op mijn natuurlijke ritme, dat diepe vertrouwen, dat ‘wherever I go I will always find my tribe’-weten, dat manifesteren van werk op nieuwe plekken wanneer het nodig was, de onbegrensde vrijheid, de verbinding met de ongerepte natuur en bijgevolg ook met mezelf. Dat! 🎯 Daar verlang ik intens naar.
Zo’n vrijheid kan ik in mijn huidige levensfase moeilijk creëren maar ik wil dat wel proberen de komende maanden. Hoe dan vraag je je wellicht af?
Door de flow van het leven te volgen, te verstillen en telkens in te tunen bij mezelf en te achterhalen wat ik wil creëren, verwezenlijken en het dieper duiken in het begrijpen van mijn doel.
Dagelijks afstemmen en kalibreren, luisteren én gehoorzamen aan mijn lichaam. De oerkracht van mijn womb wisdom, het donkere, wilde, sensuele vrouwelijke eren, gezellig moederen, spelen en co-reguleren met mijn gezin, maar mezelf ook ‘alleen tijd’ en radicale zelfzorg gunnen.
Mijn beslissing heeft uiteraard gevolgen, zo zullen er de komende maanden geen events ingepland worden in België. Het event met zielenzus Geraldine Huybrechts op 5 oktober wordt geannuleerd. Ik ben dankbaar dat alle betrokkenen mijn zielskreet respecteren.
Ik ga heus niet stil zitten, tenzij ik daar zin in heb, ik ga ook niet verdwijnen op de socials want ik heb nog veel boeiende content te delen en er zal nog bij gecreëerd worden. Maar ik wil er bewuster mee omgaan want het trekt me weg uit mijn resonantie. Het zal dus vermoedelijk posten worden tegen alle social media regels in: inconsistent en niet algoritme pleasend, maar gewoon wanneer ik zin heb om te delen.
Onze planeet verkeert in een crisis en ik ga net zoals zovele mooie zielen die hier nu op aarde zijn mijn verantwoordelijkheid nemen en dat ga ik al dansend op mijn eigen ritme, vertrouwend op mijn innerlijke wijsheid doen.
Hartegroet. ♥️
Ellen
