20/01/2026
Ik weet dat sommige mensen lachen met Plasvriendelijk Brugge.
Ik weet dat er gelachen wordt omdat ik blijf opkomen voor mensen met deze problematieken. En ja, ik weet dat het misschien weinig zal uithalen. Ik probeer omdat zwijgen makkelijker is want wie wil dit echt gaan benoemen?
Mensen met deze noden doen elke dag ongelooflijk hard hun best om mee te draaien in de maatschappij.
Een maatschappij die steeds meer enkel gericht is op gezonde mensen. Een maatschappij waarin weinig plaats lijkt voor wie kwetsbaar is, ziek is of niet in het perfecte plaatje past. Waar stadsdiensten moeten besparen, maar waar met geld wordt gegooid in naam van cultuur en prestige, terwijl basisnoden ter discussie staan.
En ondertussen blijven politici beloven. Mooie woorden, grote plannen. Maar in werkelijkheid kijken velen vooral naar hun eigen positie, hun eigen winst, hun eigen plaatsje dat ze kunnen veroveren.
We vragen geen luxe.
We vragen begrip.
We vragen basisvoorzieningen.
Ziek zijn kan je niet even on hold zetten.
Mensen met een stoma kunnen niet beslissen om die vandaag eens niet te vervangen. Wie moet sonderen kan dat niet “even overslaan”. Ook mensen die incontinent zijn, en zelfs een baby die pampers nodig heeft, kunnen dat niet plannen of uitstellen.
Een beperking pauzeert niet. Die gaat door. Elke dag. Elk uur.
Dit gaat niet over comfort, maar over waardigheid.
Het debat over de Brugse vuilniszakken maakt mensen ongelukkig. Omdat het opnieuw vooral die kleine groep treft die geen keuze heeft.
Zijn er in Brugge geen belangrijkere zaken die aangepakt moeten worden? Waarom precies die paar procent van de bevolking viseren die al elke dag moeten vechten om gewoon mee te kunnen?
Hoe kan zoiets zo groot worden, en tegelijk zo weinig menselijkheid bevatten? Zijn die vuilniszakken voor jullie, Brugse politici, écht zo belangrijk? Is de kost hiervan werkelijk zo belangrijk?
Een stad toont haar beschaving niet in prestigeprojecten, maar in hoe ze omgaat met haar (kwetsbaarste) inwoners.
