Vavavoom by Ilse Gysel

27/03/2026

Op 11 maart pakte Radio 1 in “de wereld van Sofie” uit met een uitzending over jeugdtrauma. Hieperdepiep!!! GlowUp! kwam hier als holistisch zelfhulp programma niet in aan bod maar er is wel ander goed nieuws!

Want, wat blijkt? Hal-le-lu-jah 💫 is nu ook een boek in dit thema, geschreven door de Nederlandse psychiater Christiaan Vinkers.

In de uitzending komt ook ene Olivier Van Limbergen aan het woord, die bevestigt: je weet soms niet alles meer wat je is overkomen en je vindt het ook nog altijd normaal omdat je meestal geen ander referentiekader hebt dan je eigen leven.

Maar, lieve medemens, we zijn wel degelijk met z’n allen getraumatiseerd - zij het de één al zwaarder dan de ander.

Volgens mijn simpele redenering (hoe kan het ook anders, ik ben een blonde vrouw 🙃):
- uit quantumfysica weten we dat de observator het geobserveerde bepaalt. M.a.w hoe jij kijkt, bepaalt hoe je omgeving eruit ziet
- dan is toch het gevolg dat getraumatiseerde breinen alleen maar door negatieve filters naar de buitenwereld kijken en die dusdanig beïnvloeden
- dus hebben we bijgevolg maar één echt en ernstig werk: ons eigen binnenwerk!

Daarom creëerde ik GlowUp!
💫 Omdat je je niet langer zou laten wijsmaken dat je het zelf niet kunt…
💫 Omdat niemand je ooit nog blaasjes zou kunnen wijsmaken…
💫 Omdat je zou voelen en het niet langer ontkennen als je lijf aangeeft dat er iets niet klopt…
💫 Omdat we met elk extra gelukkig individu weer een stukje wereld rozer gekleurd hebben…
💫 Omdat er zoveel is dat we niet over onszelf weten - het werd ons niet meegegeven op school…
💫 Omdat mensen het lijden dat ze ervaren zó normaal vinden dat ze het “dit is eenmaal het leven” noemen…
💫 Omdat een shift vanuit wat nu alleen maar s**t lijkt echt wel mogelijk is…

https://www.shiftyours**t.be

# Glowup!

26/03/2026

Dit is intussen zo mega voorbijgestreefd.
Lewis Howes zou er zich met zijn “Greatness” - vingers niet mogen aan verbranden.

Dr. Ramani zit nog te vingerwijzen naar de schuldige en is ook een notoir tegenstander van “vergeving” … dat is echt niet meer van deze tijd.

De magie zit in de heropstanding van het slachtoffer, dat zich groter toont dan de dader. De David die veel slimmer is dan de ogenschijnlijk sterkere en gevaarlijkere Goliath.

Uitzoeken welk soort narcist jouw dader was, wat breng jou dat? Heel concreet? Word je daar vrolijker van? Vrijer? Helpt het je om je strategie te bepalen?

Je tegenstander kennen, wordt als het belangrijkste beschouwd - en dat is een grote vergissing. Het begint bij jezelf. Niemand is belangrijker.

https://www.Shiftyours**t.be

25/03/2026

In het kader van Burn Out wordt er bijna nooit over de impact van toxische dynamieken in het gezin van oorsprong gesproken.

Een narcistische, zwaar verslaafde of emotioneel onvolwassen ouder er kan nochtans voor zorgen dat iemand al heel vroeg en dus langdurig in “overlevingsmodus” leeft.

Een zenuwstelsel dat hoog alarm geeft, zorgt dat de zintuigen constant hyperalert zijn. Dat spreekt de energievoorraden van het systeem onophoudelijk aan.

In die omstandigheden kan je erg lang en met de moed der wanhoop blijven doorgaan… maar je houdt het niet vol. Gevolg: als je geluk hebt, krijg je “maar” een burn out. In het slechtere geval word je ernstig ziek.

Https://www.shiftyours**t.be

21/03/2026

"𝐈𝐤 𝐠𝐞𝐞𝐟 𝐣𝐞 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐨𝐩. 𝐈𝐤 𝐠𝐞𝐞𝐟 𝐣𝐞 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞" - 𝐈𝐥𝐬𝐞 𝐂𝐚𝐭𝐡𝐚𝐫𝐢𝐧𝐚 𝐆𝐲𝐬𝐞𝐥, 𝟐𝟎 𝐦𝐚𝐚𝐫𝐭 𝟐𝟎𝟐𝟔
Paul van Liempt ontvangt Geert Degrande in de podcast "Nieuwe Ankers" - Amsterdam, Nederland.
Geert verwijst hierin naar "A Return to Love" van Marianne Williamson en naar “The only way out is in” (Ervin Laszlo).

𝐌𝐢𝐧𝐮𝐮𝐭 𝟏𝟎 𝐨𝐧𝐠𝐞𝐯𝐞𝐞𝐫 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐆𝐞𝐞𝐫𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐨𝐨𝐤 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐰𝐞𝐫𝐤 𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐢𝐞𝐫 𝐧𝐚𝐚𝐝𝐥𝐨𝐨𝐬 𝐨𝐩 𝐚𝐚𝐧𝐬𝐥𝐮𝐢𝐭: 𝐞𝐜𝐡𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐬𝐭𝐚𝐫𝐭 𝐯𝐚𝐧𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧.
Hij vernoemt hierbij ook mijn GlowUp!-programma: terug naar jezelf, naar wat vastzit, via je onbewuste trauma's je innerlijk kompas weer vinden. Geert Degrande, grote dank!

Van daaruit verbindt hij persoonlijke groei met systeemverandering. Zijn zebra-economie staat voor én-én: gezonde financiën én zorg voor mens en planeet. Met het model van Bill Sharpe (3 horizonten) en “kubusdenken” kijkt hij voorbij zwart-wit.
Hij verwijst naar o.a. Jan Rotmans, Kees Klomp, Carlota Perez, Roman Krznaric (The Good Ancestor), Herman Konings, Raf Stevens, Ron van Es, het Herstelwoordenboek en Vibes (Klaas Olbrechts).

Concrete initiatieven: zebra-events (2025-2026), Zèbre Magazine, steward-ownership, en bodem-buik-brein in De Droomgaard (Ranst) met Erik Boyens, geïnspireerd door Satish Kumar (Soil, Soul, Society), samen met Institute for Positive Health, Caring Doctors, Caring Farmers en Caring Chefs.

De rode draad blijft dezelfde: nieuwsgierigheid, creativiteit, samenwerking, kritisch denken, compassie en zorg.
En vooral: liefde als motor. Ik deel in de comments een filmpje dat ik tijdens de lockdown maakte. Een knipoog met een ernstige ondertoon.

We moeten weg van angst, alleen liefde brengt ons vooruit. Geen hoop, want dat legt de verwachtingen weer buiten ons, bij de omstandigheden. We moeten het scenario dat we willen beleven, nu al liefhebben. Pas dan krijgen we het ook effectief te zien.

Elke week verdiepende interviews en tafelgesprekken in de journalistiek onafhankelijke start-up NieuweAnkersMedia. Met ruimte voor het vrije woord, wars van ...

10/03/2026

"Je denkt dat ik een gelovig mens ben, maar dat ben ik niet.
Ik ben spiritueel, dat is iets anders. Religiositeit en spiritualiteit zijn niet hetzelfde en ik denk dat de kloof tussen de twee nog nooit zo groot geweest is als tegenwoordig.

Als ik naar de wereld kijk, zie ik een groeiende discrepantie. Aan de ene kant geloven we in de vrijheid en de macht van het individu, los van God, de overheid en de maatschappij. In veel opzichten worden mensen steeds egoïstischer en de wereld steeds materialistischer. Aan de andere kant wordt de mensheid als geheel steeds spiritueler. Nu we zo lang op het verstand hebben vertrouwd, lijkt het alsof we een punt hebben bereikt waarop we moeten erkennen dat het brein zijn beperkingen heeft.

Tegenwoordig groeit de belangstelling voor spiritualiteit enorm, net als in de middeleeuwen. Steeds meer mensen in het westen proberen in hun drukke leven een plekje vrij te maken voor spiritualiteit. Maar ook al bedoelen ze het goed, hun methodes schieten vaak tekort. Spiritualiteit is niet zomaar een sausje over het oude vertrouwde gerecht. Het is niet iets wat je aan het leven kunt toevoegen zonder daar eerst grote veranderingen in door te voeren.

Ik weet dat jij van koken houdt. Wist je dat Sjams zegt dat de wereld een enorme kookpot is waar iets groots in staat te pruttelen? We weten nog niet wat. Alles wat we doen, voelen of denken, is een ingrediënt in dat mengsel. We moeten erbij stilstaan wat we in die kookpot stoppen. Doen we er wrok, vijandigheid en agressie bij, of voegen we er liefde en harmonie aan toe?"

Uit: De veertig lessen van liefde - Elif Shafak

De tranen stroomden onbedaarlijk toen ik dit las. Niet uit verdriet, maar uit diepe herkenning. Alsof iemand anders de wereld beschouwt op exact dezelfde manier als ik dat doe. Ik voelde liefde, universele liefde.

Van hieruit is GlowUp! ontstaan: Als een verlangen om zoveel mogelijk mensen bewust te maken dat ze bijdragen aan het grotere geheel mét een aanmoediging om dat op een voedende manier te doen.
En hoe zit dat met jou, lieve medemens?

!

05/03/2026

https://www.made-in.be/west-vlaanderen/starter-in-de-kijker-coach-en-traumawerker-ilse-gysel-lanceert-weerbaarheidstraject-glowup/?utm_source=facebook&utm_medium=social&utm_campaign=share&fbclid=IwdGRjcAQWn1ZleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEe8bFGDlQ9_wm2DZR491ygUpCsqyzjQpyDn3mRrZ7tdStcdi69DBvLrMi6eTM_aem_gvZeWcmWiJ8hU8Fe4-5P0g

Ilse Gysel lanceert met GlowUp! een handleiding in tijden van onzekerheid

24/02/2026

Schaamte aan de kant waar die hoort? Op het eerste zicht: mee eens.

Maar als we iets verder kijken: je kunt geen schaamte verwachten van iemand die daar niet toe uitgerust is. Je zult kunnen blijven wachten, net als inzicht en spijt in alle waarschijnlijkheid zullen uitblijven.

Vrouwen die blijven, wachten trouwens niet altijd op verandering. Soms is vertrekken de gevaarlijkste stap en die kan zeker niet zonder een gewiekst plan gezet worden.

Dankbaar voor de aandacht die dit onderwerp eindelijk krijgt. Mijn hart is bij slachtoffers en de familie van omgebrachte slachtoffers.

23/02/2026

𝐁𝐞𝐧 𝐣𝐢𝐣 𝐨𝐨𝐢𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐧𝐚𝐫𝐜𝐢𝐬𝐭 𝐨𝐟 𝐬𝐨𝐜𝐢𝐨𝐩𝐚𝐚𝐭 𝐢𝐧 𝐫𝐞𝐥𝐚𝐭𝐢𝐞𝐭𝐡𝐞𝐫𝐚𝐩𝐢𝐞 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐧𝐝? Dan weet je dat dit zelden helderheid brengt.

Niet alleen omdat zo iemand daar vaak zit om de feiten te verdraaien, om zich beter voor te doen dan hij is, of om jou nog meer aan jezelf te doen twijfelen. Dat gebeurt. Maar dat is niet het enige probleem.

Wat minstens even verwarrend kan zijn, is de therapeut zelf:
Therapeuten werken met modellen. Dat is logisch. Modellen helpen om patronen te herkennen. Alleen: als jouw ervaring niet netjes in dat model past, dan word jij passend gemaakt aan het model.

Zo kwam ik persoonlijk een paar keert terecht in een bepaalde rol, die van "de redder" ...

Volgens de 𝘥𝘳𝘢𝘮𝘢𝘥𝘳𝘪𝘦𝘩𝘰𝘦𝘬 𝘷𝘢𝘯 𝘚𝘵𝘦𝘱𝘩𝘦𝘯 𝘒𝘢𝘳𝘱𝘮𝘢𝘯 is dat één van de drie posities in een ongezonde dynamiek: redder, slachtoffer, aanklager. De redder helpt om zich nodig te voelen, om controle te houden of om zichzelf moreel superieur te voelen.

De therapeut "wist" al dat dit mijn probleem was... alleen herkende ik mezelf daar niet in.

Ik wilde niemand redden om mij beter te voelen. Ik voelde geen behoefte om boven de ander te staan. Wat ik wél deed, was iets anders: ik zag wat er onder het gedrag zat. Ik zag de angst onder de boosheid. De schaamte onder de grootspraak. De gekwetste laag onder het harde masker.

Ik bleef erbij dat de stempel van "redder" niet klopte en toen kwam een tweede etiket: 𝒄𝒐𝒅𝒆𝒑𝒆𝒏𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒆..

Dat begrip komt uit de verslavingszorg en beschrijft partners die hun eigen grenzen opgeven en destructief gedrag in stand houden. Ook dat model heeft zijn waarde. Alleen: opnieuw herkende ik mezelf daar niet in.

𝐈𝐤 𝐠𝐢𝐧𝐠 𝐨𝐩 𝐳𝐞𝐥𝐟𝐞𝐱𝐩𝐥𝐨𝐫𝐚𝐭𝐢𝐞 𝐞𝐧 𝐳𝐚𝐠 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐢𝐣 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧𝐭𝐚𝐥 𝐜𝐥𝐢ë𝐧𝐭𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐩𝐫𝐚𝐤𝐭𝐢𝐣𝐤: 𝐄𝐫 𝐛𝐞𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭 𝐧𝐨𝐠 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐦𝐚𝐧𝐢𝐞𝐫 𝐨𝐦 𝐢𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐫𝐞𝐥𝐚𝐭𝐢𝐞 𝐭𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧.

Je kan ook vertrekken vanuit diepe menselijke en tegelijk universele liefde. Vanuit het vermogen om iemand te zien voorbij zijn verdediging. Vanuit een liefde die niet draait om controle, maar om het zien van potentieel.

Sommige mensen hebben het vermogen om de essentie in een ander te herkennen, zelfs wanneer die ander vooral vanuit zijn gekwetste persoonlijkheid leeft. Je ziet wie iemand zou kunnen zijn als hij zijn angst niet nodig had als schild. Je probeert dat zichtbaar te maken. Niet om hem te redden. Wel omdat je oprecht gelooft in wat je ziet.

Het pijnlijke is dat niet iedereen in staat is om dat te ontvangen.

En daar gaat het vaak mis in therapie.

Want wanneer jij zegt: “Ik zie ook zijn gekwetste kant,” hoort de therapeut: “Ze excuseert zijn gedrag.”
Wanneer jij zegt: “Ik begrijp waar dit vandaan komt,” hoort de therapeut: “Ze neemt te veel verantwoordelijkheid.”

Zo word je opnieuw in een model geschoven.

𝐖𝐚𝐭 𝐳𝐞𝐥𝐝𝐞𝐧 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐛𝐞𝐧𝐨𝐞𝐦𝐝, 𝐢𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐬𝐨𝐦𝐦𝐢𝐠𝐞 𝐦𝐞𝐧𝐬𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐞𝐫𝐤 𝐯𝐞𝐫𝐦𝐨𝐠𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧 𝐭𝐨𝐭 𝐜𝐨-𝐫𝐞𝐠𝐮𝐥𝐚𝐭𝐢𝐞.
Ze blijven rustig wanneer de ander ontspoort. Ze zijn in staat om vanuit zelfliefde te blijven staan. Ze zien wat er onder de oppervlakte speelt en raken daar niet meteen door overspoeld.

Dat is geen ingenomen rol. Dat is een vermogen.

Maar, opgelet : De echte vraag is dus niet of je de redder of de codependente bent.
De echte vraag is of jouw vermogen om te zien en te dragen werd beantwoord. Of er wederkerigheid was.

Want: als dat niet gebeurt, ontstaat uitputting. Je bleef iets moois aanbieden aan iemand die het niet kon aannemen. Vroeg of laat zegt je zenuwstelsel: genoeg!!!

Voor jou, jij die hier misschien nog midden in zit, een uitnodiging tot zelfonderzoek:

🌿 Bleef jij in die relatie omdat je jezelf nodig wilde voelen, of omdat je werkelijk iets zag in de ander dat je oprecht aansprak?

🌿 Wanneer jij probeerde te begrijpen en te benoemen wat er onder zijn gedrag zat, voelde dat voor jou als controle uitoefenen, of als helderheid brengen?

🌿 En misschien de belangrijkste: werd jouw vermogen om te zien, te dragen en rustig te blijven ooit beantwoord met dezelfde bereidheid tot verantwoordelijkheid en zelfonderzoek van de andere kant?

22/02/2026

𝐕𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠 𝐛𝐞𝐬𝐭𝐞𝐥𝐝, 𝐦𝐨𝐫𝐠𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐡𝐮𝐢𝐬... 𝐡𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐨𝐱𝐢𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐝𝐲𝐧𝐚𝐦𝐢𝐞𝐤 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐩𝐚𝐤𝐣𝐞𝐬𝐝𝐢𝐞𝐧𝐬𝐭!

"Ik wil weten hoe je over 30 jaar narcistisch misbruik heen komt"... vroeg ze me in een whatsapp - berichtje. Maar ze gooide meteen ook de deur dicht voor een gemotiveerd antwoord.

Ik merk het wel vaker. Iemand die zich super onveilig voelt en zwaar gekwetst is, reikt even naar een helpende hand en trekt zich dan snel weer terug. Alsof het antwoord een gevaar op zich zou zijn.

𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐨𝐤 𝐞𝐧 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐚𝐤 𝐢𝐬 𝐞𝐫 𝐝𝐞 𝐬𝐭𝐢𝐥𝐥𝐞 𝐞𝐢𝐬: "𝐆𝐞𝐞𝐟 𝐦𝐞 𝐝𝐢𝐞 𝐞𝐧𝐞 𝐳𝐢𝐧, 𝐝𝐢𝐞 𝐞𝐧𝐞 𝐨𝐞𝐟𝐞𝐧𝐢𝐧𝐠, 𝐝𝐢𝐞 𝐞𝐧𝐞 '𝐡𝐚𝐜𝐤' 𝐳𝐨𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐬𝐭𝐨𝐩𝐭."

We leven in een maatschappij van "Vandaag besteld, morgen geleverd." We zijn verslaafd geraakt aan de snelle oplossing, de quick fix, de track-and-trace code voor ons geluk.

Helaas, je zenuwstelsel (dat zwaar onder vuur gelegen heeft) houdt niet van "snel". Te snel zou trouwens veel te overweldigend zijn, stel het je voor als een lawine aan toxines waaronder je gewoon zou verstikken.

Wanneer je 30 jaar lang hebt overleefd in een toxische dynamiek, zijn de sporen in je systeem geen oppervlakkige krasjes. Het zijn diepe ravijnen. Je zenuwstelsel heeft zich decennialang moeten aanpassen, bevriezen of wegcijferen om de onveiligheid te overleven.

Dat wis je niet uit met een vingerknip.
Een snelle quote herstelt geen jarenlang trauma.
Een "vandaag aangepakt, morgen genezen"-mentaliteit zorgt alleen maar voor méér frustratie en zelfverwijt.

𝐄𝐜𝐡𝐭, 𝐝𝐢𝐞𝐩 𝐡𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠𝐭 𝐨𝐦 𝐞𝐞𝐧 𝐥𝐚𝐚𝐠 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐨. 𝐇𝐞𝐭 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠𝐭 𝐨𝐦 𝐜𝐨-𝐫𝐞𝐠𝐮𝐥𝐚𝐭𝐢𝐞, 𝐨𝐦 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐚𝐚𝐠𝐣𝐞 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐥𝐚𝐚𝐠𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐫𝐰𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐢𝐧 𝐣𝐞 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧 𝐥𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦.

Gun jezelf de tijd die nodig is om de knoop te ontwarren.
Je kunt een zenuwstelsel dat jarenlang in de overlevingsstand heeft gestaan, niet met een druk op de knop 'resetten' naar veiligheid. Een jarenlang ingesleten ravijn vul je niet op met een emmertje zand.

𝐁𝐞𝐠𝐢𝐧 𝐚𝐥𝐯𝐚𝐬𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐣𝐮𝐢𝐬𝐭𝐞 𝐟𝐨𝐜𝐮𝐬: 𝐉𝐞 𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐛𝐢𝐣 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟, 𝐣𝐨𝐮𝐰 𝐡𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥 𝐞𝐧 𝐭𝐞𝐫𝐮𝐠 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐰𝐢𝐞 𝐣𝐞 é𝐜𝐡𝐭 𝐛𝐞𝐧𝐭.

relaties

https://www.shiftyours**t.be

21/02/2026

💫 Halleluja, praise him 💫

Paul Verhaeghe in Knack, over de pathologiserende trend, een uitdrukkelijk schuld inducerende benadering die wérkt!

Ja, lieve medemens, zo worden we in de tang én klein gehouden.

“Zelfs goed bedoelende psychiaters die zeggen dat we ook met wat minder tevreden moeten zijn ( zou hij misschien aan Dirk Dewachter denken? 🙃) doen daaraan mee”.

⭐️ BAM ⭐️
- “Diagnoses op basis van de DSM zijn onbetrouwbaar” … I couldn’t agree more. Mensen op basis van vragenlijsten diagnosticeren, ik heb het nooit begrepen.

- “Het stemt mij triest te lezen dat de komende generatie psychologen uitsluitend in het DSM-systeem wordt opgeleid.” DMS = labels, codenummers, checklists… niks met het individu of de specifieke situatie te maken.

- “De criteria die bepalen of iemand als psychiatrisch ziek of gezond wordt beschouwd, zijn niet medisch maar zonder uitzondering sociale criteria.” Ik zou daar zelf ook culturele aan toevoegen.

⭐️ REJOYCE ⭐️

Paul Verhaeghe - ik zou hem wel kunnen kussen - linkt aandachtsproblemen met onveiligheid, stress en angst. Vooral de vroeg jeugd is belangrijk. Stress van kindsaf - hierover post ik ook geregeld - heeft een diepe impact.

Hij pleit terecht voor verandering in de systemen, te beginnen bij kinderopvang en arbeidorganisatie:
Ik denk alleen maar al aan het feit dat kinderen niet meer mogen geboren worden wanneer ze dat willen - volgens de natuurlijke timing.

⭐️ BUTTERFLY⭐️
We kunnen met z’n allen ‘memes’ posten over hoe je het proces van de zich ontpoppende vlinder verstoort, mocht je daaraan een handje toesteken. Maar we doen het wel met onze kinderen: die moeten rekening houden met de vakantie van de gynaecoloog of de datum van het geplande geboortefeest.

⭐️ Burn-Out als symptoom ⭐️
Bij Burn-Out komt de schuld ook nog te veel bij het individu terecht, volgens Verhaeghe. Mee eens, maar dankzij het prachtige werk van oa Annita Rogier is de verandering al aan de gang.

⭐️ BANG ⭐️
We zijn onverdraagzaam en bang voor wat afwijkend is. Geen zorgen, als je af en toe explosief reageert omdat je angst hebt voor het onbekende, daar is nu een nieuwe diagnose voor die IED heet, Intermittend Explosive Disorder, pilletje nemen en je kunt weer verder 😱

Ik schaar mij ook achter het pleidooi tegen psychofarmaca - soms nodig, meestal echt niet noodzakelijk!

⭐️ TOT SLOT ⭐️
Ik ben waanzinnig 😜blij met dit artikel en wat nog volgt.
Het is mijn diepe overtuiging dat we met de juiste richtlijnen en kennis van ons eigen zelfsturende systeem, veel meer voor onszelf kunnen doen dan we nu plegen te denken.



https://www.knack.be/nieuws/gezondheid/paul-verhaeghe-hoogleraar-psychologie-we-kweken-psychiatrische-patienten-bij-de-vleet/?fbclid=IwZnRzaAQGZrBleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEeM_mF4aC4QYsWMzHyHndKZPPUMdGLmnsjaPbduG2eaP9NniAMJ-9vgBY6TFk_aem_GnXHtPOTH550aIeRXslr0g

'Psychiaters en psychologen moeten pleiten voor structurele maatschappelijke hervormingen', schrijft de Gentse hoogleraar psychologie Paul Verhaeghe in zijn nieuwe essay Over normaliteit en andere afwijkingen. Hij ziet met lede ogen aan hoe almaar meer kinderen en volwassenen met psychologische prob...

19/02/2026

"𝙃𝙚𝙩 𝙞𝙨 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙟𝙚 𝙢𝙞𝙣𝙙𝙨𝙚𝙩, 𝙝𝙚𝙩 𝙞𝙨 𝙟𝙚 𝙞𝙣𝙩𝙚𝙧𝙣𝙚 𝙖𝙡𝙖𝙧𝙢𝙨𝙮𝙨𝙩𝙚𝙚𝙢"

Vaak hoor je: "Je moet positief denken" of "Kies gewoon voor een gezonde partner". Maar als je vanbinnen een constant gevoel van onrust hebt, werkt dat niet. Je kunt namelijk niet "praten" tegen een lichaam dat denkt dat het in gevaar is. Je zenuwstelsel begrijpt die taal niet.

𝘿𝙚 𝙘𝙤𝙢𝙥𝙪𝙩𝙚𝙧 𝙚𝙣 𝙙𝙚 𝙛𝙞𝙧𝙚𝙬𝙖𝙡𝙡
Zie je lichaam (even voor de oefening) als een computer. Als die computer denkt dat er overal virussen zijn, gaat alle energie naar de beveiliging. De computer wordt traag, de ventilator loeit en het ding kan geen normale programma’s meer draaien.

Zo werkt het ook bij ons:
Als jouw focus intern op onveiligheid staat, ben je onbewust de hele dag aan het scannen:
🧟” Is mijn baas boos? Heb ik wel genoeg gedaan? Wat bedoelde die vriendin met dat ene sms-je? Moet ik het zus doen, of zo? Wat zou hem/haar bevallen?"🧟

Je staat constant "aan". Dat vreet energie. Je noemt het misschien "perfectionisme" of "stressbestendigheid", maar eigenlijk is het je interne alarm dat nooit uitgaat.

𝘿𝙚 𝙫𝙞𝙨 𝙞𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙩𝙚𝙧 (𝙅𝙚 𝙬𝙚𝙚𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙗𝙚𝙩𝙚𝙧)
Een vis vraagt zich niet af of er water is; hij zwemt er gewoon in. Pas als je de vis eruit haalt, merkt hij het verschil. Zo is het ook met die innerlijke spanning. Je bent er zo aan gewend dat je denkt: zo is het leven nu eenmaal. Je denkt dat het normaal is om altijd een knoop in je maag te hebben of je pas goed te voelen als je keihard hebt gewerkt.

𝙒𝙖𝙖𝙧𝙤𝙢 𝙙𝙞𝙩 𝙖𝙡𝙡𝙚𝙨 𝙗𝙚𝙥𝙖𝙖𝙡𝙩
Dit is waarom we soms "verkeerde" keuzes maken:
🌿 In de liefde: Je kiest geen partners omdat ze goed voor je zijn, maar omdat de onrust die ze meebrengen "vertrouwd" voelt. Een rustige partner voelt voor jouw zenuwstelsel zelfs een beetje saai of vreemd.
🌿 Op het werk: Je werkt jezelf over de kop. Niet omdat je de baan zo leuk vindt, maar omdat je systeem denkt: "Als ik niet presteer, tel ik niet mee."

𝘿𝙚 𝙤𝙥𝙡𝙤𝙨𝙨𝙞𝙣𝙜: 𝙅𝙚 𝙖𝙡𝙖𝙧𝙢 𝙤𝙥𝙣𝙞𝙚𝙪𝙬 𝙞𝙣𝙨𝙩𝙚𝙡𝙡𝙚𝙣
Echte verandering gaat niet over de wereld buiten je veilig maken (want dat lukt nooit), maar over je interne alarm minder scherp afstellen.

In de psychologie noemen we dit het moment waarop je stopt met overleven en begint met leven. Je stopt met denken: "Er is iets mis met mij" (toxische schaamte) en je begint te voelen: "Ik kan dit aan, wat er ook gebeurt. Ik pak mijn leven in eigen handen.”

Innerlijk werk is geen zweverig gedoe. Het is simpelweg je "interne software" updaten en je gebruiksaanwijzing als mens kennen. Zodat je keuzes maakt omdat jíj het wilt, en niet omdat je interne alarmsysteem je die kant op jaagt.