Vavavoom by Ilse Gysel

24/02/2026

Schaamte aan de kant waar die hoort? Op het eerste zicht: mee eens.

Maar als we iets verder kijken: je kunt geen schaamte verwachten van iemand die daar niet toe uitgerust is. Je zult kunnen blijven wachten, nat als inzicht en spijt in alle waarschijnlijkheid zullen uitblijven.

Vrouwen die blijven, wachten trouwens niet altijd op verandering. Soms is vertrekken de gevaarlijkste stap en die kan zeker niet zonder een gewiekst plan gezet worden.

Dankbaar voor de aandacht die dit onderwerp eindelijk krijgt. Mijn hart is bij slachtoffers en de familie van omgebrachte slachtoffers.

23/02/2026

𝐁𝐞𝐧 𝐣𝐢𝐣 𝐨𝐨𝐢𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐧𝐚𝐫𝐜𝐢𝐬𝐭 𝐨𝐟 𝐬𝐨𝐜𝐢𝐨𝐩𝐚𝐚𝐭 𝐢𝐧 𝐫𝐞𝐥𝐚𝐭𝐢𝐞𝐭𝐡𝐞𝐫𝐚𝐩𝐢𝐞 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐧𝐝? Dan weet je dat dit zelden helderheid brengt.

Niet alleen omdat zo iemand daar vaak zit om de feiten te verdraaien, om zich beter voor te doen dan hij is, of om jou nog meer aan jezelf te doen twijfelen. Dat gebeurt. Maar dat is niet het enige probleem.

Wat minstens even verwarrend kan zijn, is de therapeut zelf:
Therapeuten werken met modellen. Dat is logisch. Modellen helpen om patronen te herkennen. Alleen: als jouw ervaring niet netjes in dat model past, dan word jij passend gemaakt aan het model.

Zo kwam ik persoonlijk een paar keert terecht in een bepaalde rol, die van "de redder" ...

Volgens de 𝘥𝘳𝘢𝘮𝘢𝘥𝘳𝘪𝘦𝘩𝘰𝘦𝘬 𝘷𝘢𝘯 𝘚𝘵𝘦𝘱𝘩𝘦𝘯 𝘒𝘢𝘳𝘱𝘮𝘢𝘯 is dat één van de drie posities in een ongezonde dynamiek: redder, slachtoffer, aanklager. De redder helpt om zich nodig te voelen, om controle te houden of om zichzelf moreel superieur te voelen.

De therapeut "wist" al dat dit mijn probleem was... alleen herkende ik mezelf daar niet in.

Ik wilde niemand redden om mij beter te voelen. Ik voelde geen behoefte om boven de ander te staan. Wat ik wél deed, was iets anders: ik zag wat er onder het gedrag zat. Ik zag de angst onder de boosheid. De schaamte onder de grootspraak. De gekwetste laag onder het harde masker.

Ik bleef erbij dat de stempel van "redder" niet klopte en toen kwam een tweede etiket: 𝒄𝒐𝒅𝒆𝒑𝒆𝒏𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒆..

Dat begrip komt uit de verslavingszorg en beschrijft partners die hun eigen grenzen opgeven en destructief gedrag in stand houden. Ook dat model heeft zijn waarde. Alleen: opnieuw herkende ik mezelf daar niet in.

𝐈𝐤 𝐠𝐢𝐧𝐠 𝐨𝐩 𝐳𝐞𝐥𝐟𝐞𝐱𝐩𝐥𝐨𝐫𝐚𝐭𝐢𝐞 𝐞𝐧 𝐳𝐚𝐠 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐢𝐣 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧𝐭𝐚𝐥 𝐜𝐥𝐢ë𝐧𝐭𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐩𝐫𝐚𝐤𝐭𝐢𝐣𝐤: 𝐄𝐫 𝐛𝐞𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭 𝐧𝐨𝐠 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐦𝐚𝐧𝐢𝐞𝐫 𝐨𝐦 𝐢𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐫𝐞𝐥𝐚𝐭𝐢𝐞 𝐭𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧.

Je kan ook vertrekken vanuit diepe menselijke en tegelijk universele liefde. Vanuit het vermogen om iemand te zien voorbij zijn verdediging. Vanuit een liefde die niet draait om controle, maar om het zien van potentieel.

Sommige mensen hebben het vermogen om de essentie in een ander te herkennen, zelfs wanneer die ander vooral vanuit zijn gekwetste persoonlijkheid leeft. Je ziet wie iemand zou kunnen zijn als hij zijn angst niet nodig had als schild. Je probeert dat zichtbaar te maken. Niet om hem te redden. Wel omdat je oprecht gelooft in wat je ziet.

Het pijnlijke is dat niet iedereen in staat is om dat te ontvangen.

En daar gaat het vaak mis in therapie.

Want wanneer jij zegt: “Ik zie ook zijn gekwetste kant,” hoort de therapeut: “Ze excuseert zijn gedrag.”
Wanneer jij zegt: “Ik begrijp waar dit vandaan komt,” hoort de therapeut: “Ze neemt te veel verantwoordelijkheid.”

Zo word je opnieuw in een model geschoven.

𝐖𝐚𝐭 𝐳𝐞𝐥𝐝𝐞𝐧 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐛𝐞𝐧𝐨𝐞𝐦𝐝, 𝐢𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐬𝐨𝐦𝐦𝐢𝐠𝐞 𝐦𝐞𝐧𝐬𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐞𝐫𝐤 𝐯𝐞𝐫𝐦𝐨𝐠𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧 𝐭𝐨𝐭 𝐜𝐨-𝐫𝐞𝐠𝐮𝐥𝐚𝐭𝐢𝐞.
Ze blijven rustig wanneer de ander ontspoort. Ze zijn in staat om vanuit zelfliefde te blijven staan. Ze zien wat er onder de oppervlakte speelt en raken daar niet meteen door overspoeld.

Dat is geen ingenomen rol. Dat is een vermogen.

Maar, opgelet : De echte vraag is dus niet of je de redder of de codependente bent.
De echte vraag is of jouw vermogen om te zien en te dragen werd beantwoord. Of er wederkerigheid was.

Want: als dat niet gebeurt, ontstaat uitputting. Je bleef iets moois aanbieden aan iemand die het niet kon aannemen. Vroeg of laat zegt je zenuwstelsel: genoeg!!!

Voor jou, jij die hier misschien nog midden in zit, een uitnodiging tot zelfonderzoek:

🌿 Bleef jij in die relatie omdat je jezelf nodig wilde voelen, of omdat je werkelijk iets zag in de ander dat je oprecht aansprak?

🌿 Wanneer jij probeerde te begrijpen en te benoemen wat er onder zijn gedrag zat, voelde dat voor jou als controle uitoefenen, of als helderheid brengen?

🌿 En misschien de belangrijkste: werd jouw vermogen om te zien, te dragen en rustig te blijven ooit beantwoord met dezelfde bereidheid tot verantwoordelijkheid en zelfonderzoek van de andere kant?

22/02/2026

𝐕𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠 𝐛𝐞𝐬𝐭𝐞𝐥𝐝, 𝐦𝐨𝐫𝐠𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐡𝐮𝐢𝐬... 𝐡𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐨𝐱𝐢𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐝𝐲𝐧𝐚𝐦𝐢𝐞𝐤 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐩𝐚𝐤𝐣𝐞𝐬𝐝𝐢𝐞𝐧𝐬𝐭!

"Ik wil weten hoe je over 30 jaar narcistisch misbruik heen komt"... vroeg ze me in een whatsapp - berichtje. Maar ze gooide meteen ook de deur dicht voor een gemotiveerd antwoord.

Ik merk het wel vaker. Iemand die zich super onveilig voelt en zwaar gekwetst is, reikt even naar een helpende hand en trekt zich dan snel weer terug. Alsof het antwoord een gevaar op zich zou zijn.

𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐨𝐤 𝐞𝐧 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐚𝐤 𝐢𝐬 𝐞𝐫 𝐝𝐞 𝐬𝐭𝐢𝐥𝐥𝐞 𝐞𝐢𝐬: "𝐆𝐞𝐞𝐟 𝐦𝐞 𝐝𝐢𝐞 𝐞𝐧𝐞 𝐳𝐢𝐧, 𝐝𝐢𝐞 𝐞𝐧𝐞 𝐨𝐞𝐟𝐞𝐧𝐢𝐧𝐠, 𝐝𝐢𝐞 𝐞𝐧𝐞 '𝐡𝐚𝐜𝐤' 𝐳𝐨𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐬𝐭𝐨𝐩𝐭."

We leven in een maatschappij van "Vandaag besteld, morgen geleverd." We zijn verslaafd geraakt aan de snelle oplossing, de quick fix, de track-and-trace code voor ons geluk.

Helaas, je zenuwstelsel (dat zwaar onder vuur gelegen heeft) houdt niet van "snel". Te snel zou trouwens veel te overweldigend zijn, stel het je voor als een lawine aan toxines waaronder je gewoon zou verstikken.

Wanneer je 30 jaar lang hebt overleefd in een toxische dynamiek, zijn de sporen in je systeem geen oppervlakkige krasjes. Het zijn diepe ravijnen. Je zenuwstelsel heeft zich decennialang moeten aanpassen, bevriezen of wegcijferen om de onveiligheid te overleven.

Dat wis je niet uit met een vingerknip.
Een snelle quote herstelt geen jarenlang trauma.
Een "vandaag aangepakt, morgen genezen"-mentaliteit zorgt alleen maar voor méér frustratie en zelfverwijt.

𝐄𝐜𝐡𝐭, 𝐝𝐢𝐞𝐩 𝐡𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠𝐭 𝐨𝐦 𝐞𝐞𝐧 𝐥𝐚𝐚𝐠 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐨. 𝐇𝐞𝐭 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠𝐭 𝐨𝐦 𝐜𝐨-𝐫𝐞𝐠𝐮𝐥𝐚𝐭𝐢𝐞, 𝐨𝐦 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐚𝐚𝐠𝐣𝐞 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐥𝐚𝐚𝐠𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐫𝐰𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐢𝐧 𝐣𝐞 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧 𝐥𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦.

Gun jezelf de tijd die nodig is om de knoop te ontwarren.
Je kunt een zenuwstelsel dat jarenlang in de overlevingsstand heeft gestaan, niet met een druk op de knop 'resetten' naar veiligheid. Een jarenlang ingesleten ravijn vul je niet op met een emmertje zand.

𝐁𝐞𝐠𝐢𝐧 𝐚𝐥𝐯𝐚𝐬𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐣𝐮𝐢𝐬𝐭𝐞 𝐟𝐨𝐜𝐮𝐬: 𝐉𝐞 𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐛𝐢𝐣 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟, 𝐣𝐨𝐮𝐰 𝐡𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥 𝐞𝐧 𝐭𝐞𝐫𝐮𝐠 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐰𝐢𝐞 𝐣𝐞 é𝐜𝐡𝐭 𝐛𝐞𝐧𝐭.

relaties

https://www.shiftyoursh*t.be

21/02/2026

💫 Halleluja, praise him 💫

Paul Verhaeghe in Knack, over de pathologiserende trend, een uitdrukkelijk schuld inducerende benadering die wérkt!

Ja, lieve medemens, zo worden we in de tang én klein gehouden.

“Zelfs goed bedoelende psychiaters die zeggen dat we ook met wat minder tevreden moeten zijn ( zou hij misschien aan Dirk Dewachter denken? 🙃) doen daaraan mee”.

⭐️ BAM ⭐️
- “Diagnoses op basis van de DSM zijn onbetrouwbaar” … I couldn’t agree more. Mensen op basis van vragenlijsten diagnosticeren, ik heb het nooit begrepen.

- “Het stemt mij triest te lezen dat de komende generatie psychologen uitsluitend in het DSM-systeem wordt opgeleid.” DMS = labels, codenummers, checklists… niks met het individu of de specifieke situatie te maken.

- “De criteria die bepalen of iemand als psychiatrisch ziek of gezond wordt beschouwd, zijn niet medisch maar zonder uitzondering sociale criteria.” Ik zou daar zelf ook culturele aan toevoegen.

⭐️ REJOYCE ⭐️

Paul Verhaeghe - ik zou hem wel kunnen kussen - linkt aandachtsproblemen met onveiligheid, stress en angst. Vooral de vroeg jeugd is belangrijk. Stress van kindsaf - hierover post ik ook geregeld - heeft een diepe impact.

Hij pleit terecht voor verandering in de systemen, te beginnen bij kinderopvang en arbeidorganisatie:
Ik denk alleen maar al aan het feit dat kinderen niet meer mogen geboren worden wanneer ze dat willen - volgens de natuurlijke timing.

⭐️ BUTTERFLY⭐️
We kunnen met z’n allen ‘memes’ posten over hoe je het proces van de zich ontpoppende vlinder verstoort, mocht je daaraan een handje toesteken. Maar we doen het wel met onze kinderen: die moeten rekening houden met de vakantie van de gynaecoloog of de datum van het geplande geboortefeest.

⭐️ Burn-Out als symptoom ⭐️
Bij Burn-Out komt de schuld ook nog te veel bij het individu terecht, volgens Verhaeghe. Mee eens, maar dankzij het prachtige werk van oa Annita Rogier is de verandering al aan de gang.

⭐️ BANG ⭐️
We zijn onverdraagzaam en bang voor wat afwijkend is. Geen zorgen, als je af en toe explosief reageert omdat je angst hebt voor het onbekende, daar is nu een nieuwe diagnose voor die IED heet, Intermittend Explosive Disorder, pilletje nemen en je kunt weer verder 😱

Ik schaar mij ook achter het pleidooi tegen psychofarmaca - soms nodig, meestal echt niet noodzakelijk!

⭐️ TOT SLOT ⭐️
Ik ben waanzinnig 😜blij met dit artikel en wat nog volgt.
Het is mijn diepe overtuiging dat we met de juiste richtlijnen en kennis van ons eigen zelfsturende systeem, veel meer voor onszelf kunnen doen dan we nu plegen te denken.



https://www.knack.be/nieuws/gezondheid/paul-verhaeghe-hoogleraar-psychologie-we-kweken-psychiatrische-patienten-bij-de-vleet/?fbclid=IwZnRzaAQGZrBleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEeM_mF4aC4QYsWMzHyHndKZPPUMdGLmnsjaPbduG2eaP9NniAMJ-9vgBY6TFk_aem_GnXHtPOTH550aIeRXslr0g

'Psychiaters en psychologen moeten pleiten voor structurele maatschappelijke hervormingen', schrijft de Gentse hoogleraar psychologie Paul Verhaeghe in zijn nieuwe essay Over normaliteit en andere afwijkingen. Hij ziet met lede ogen aan hoe almaar meer kinderen en volwassenen met psychologische prob...

19/02/2026

"𝙃𝙚𝙩 𝙞𝙨 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙟𝙚 𝙢𝙞𝙣𝙙𝙨𝙚𝙩, 𝙝𝙚𝙩 𝙞𝙨 𝙟𝙚 𝙞𝙣𝙩𝙚𝙧𝙣𝙚 𝙖𝙡𝙖𝙧𝙢𝙨𝙮𝙨𝙩𝙚𝙚𝙢"

Vaak hoor je: "Je moet positief denken" of "Kies gewoon voor een gezonde partner". Maar als je vanbinnen een constant gevoel van onrust hebt, werkt dat niet. Je kunt namelijk niet "praten" tegen een lichaam dat denkt dat het in gevaar is. Je zenuwstelsel begrijpt die taal niet.

𝘿𝙚 𝙘𝙤𝙢𝙥𝙪𝙩𝙚𝙧 𝙚𝙣 𝙙𝙚 𝙛𝙞𝙧𝙚𝙬𝙖𝙡𝙡
Zie je lichaam (even voor de oefening) als een computer. Als die computer denkt dat er overal virussen zijn, gaat alle energie naar de beveiliging. De computer wordt traag, de ventilator loeit en het ding kan geen normale programma’s meer draaien.

Zo werkt het ook bij ons:
Als jouw focus intern op onveiligheid staat, ben je onbewust de hele dag aan het scannen:
🧟” Is mijn baas boos? Heb ik wel genoeg gedaan? Wat bedoelde die vriendin met dat ene sms-je? Moet ik het zus doen, of zo? Wat zou hem/haar bevallen?"🧟

Je staat constant "aan". Dat vreet energie. Je noemt het misschien "perfectionisme" of "stressbestendigheid", maar eigenlijk is het je interne alarm dat nooit uitgaat.

𝘿𝙚 𝙫𝙞𝙨 𝙞𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙩𝙚𝙧 (𝙅𝙚 𝙬𝙚𝙚𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙗𝙚𝙩𝙚𝙧)
Een vis vraagt zich niet af of er water is; hij zwemt er gewoon in. Pas als je de vis eruit haalt, merkt hij het verschil. Zo is het ook met die innerlijke spanning. Je bent er zo aan gewend dat je denkt: zo is het leven nu eenmaal. Je denkt dat het normaal is om altijd een knoop in je maag te hebben of je pas goed te voelen als je keihard hebt gewerkt.

𝙒𝙖𝙖𝙧𝙤𝙢 𝙙𝙞𝙩 𝙖𝙡𝙡𝙚𝙨 𝙗𝙚𝙥𝙖𝙖𝙡𝙩
Dit is waarom we soms "verkeerde" keuzes maken:
🌿 In de liefde: Je kiest geen partners omdat ze goed voor je zijn, maar omdat de onrust die ze meebrengen "vertrouwd" voelt. Een rustige partner voelt voor jouw zenuwstelsel zelfs een beetje saai of vreemd.
🌿 Op het werk: Je werkt jezelf over de kop. Niet omdat je de baan zo leuk vindt, maar omdat je systeem denkt: "Als ik niet presteer, tel ik niet mee."

𝘿𝙚 𝙤𝙥𝙡𝙤𝙨𝙨𝙞𝙣𝙜: 𝙅𝙚 𝙖𝙡𝙖𝙧𝙢 𝙤𝙥𝙣𝙞𝙚𝙪𝙬 𝙞𝙣𝙨𝙩𝙚𝙡𝙡𝙚𝙣
Echte verandering gaat niet over de wereld buiten je veilig maken (want dat lukt nooit), maar over je interne alarm minder scherp afstellen.

In de psychologie noemen we dit het moment waarop je stopt met overleven en begint met leven. Je stopt met denken: "Er is iets mis met mij" (toxische schaamte) en je begint te voelen: "Ik kan dit aan, wat er ook gebeurt. Ik pak mijn leven in eigen handen.”

Innerlijk werk is geen zweverig gedoe. Het is simpelweg je "interne software" updaten en je gebruiksaanwijzing als mens kennen. Zodat je keuzes maakt omdat jíj het wilt, en niet omdat je interne alarmsysteem je die kant op jaagt.

17/02/2026

"𝐇𝐢𝐣 𝐝𝐮𝐰𝐭 𝐨𝐩 𝐚𝐥 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐤𝐧𝐨𝐩𝐩𝐞𝐧."
Je kunt lang op heksenjacht gaan, je verdiepen in alle technieken, communicatie en manipulatie van de 𝙣𝙖𝙧𝙘𝙞𝙨𝙩 𝙤𝙛 𝙨𝙤𝙘𝙞𝙤𝙥𝙖𝙖𝙩. Je kunt je afvragen hoe zijn persoonlijkheid in elkaar zit, hoe hij nu zo kan denken of doen, waarom hij dat zo ziet, hoe hij zo wreed kan zijn...

𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐞𝐜𝐡𝐭𝐞 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠 𝐢𝐬: 𝐡𝐨𝐞 𝐤𝐨𝐦 𝐉𝐈𝐉 𝐚𝐚𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐤𝐧𝐨𝐩𝐩𝐞𝐧?
Vraag je je dan niet af wat maakt dat je steeds weer valt voor partners die emotioneel onbereikbaar zijn, je manipuleren of ronduit misbruiken? Of wat maakt dat je zo lang blijft hangen in iets wat jou langzaam maar zeker uitholt?

We kiezen partners vaak niet omdat ze gezond voor ons zijn, maar omdat ze vertrouwd aanvoelen.

𝘿𝙚 𝙫𝙞𝙨 𝙬𝙚𝙚𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙩 𝙬𝙖𝙩𝙚𝙧 𝙞𝙨, 𝙩𝙤𝙩 𝙝𝙞𝙟 𝙚𝙧𝙪𝙞𝙩 𝙞𝙨.
Je herhaalt het oude script tot je beseft: dit is geen liefde, dit is een herhaling van onveiligheid. Een onveiligheid die je leerde kennen in je vroege kinderjaren.

Voor een zenuwstelsel dat gewend is aan strijd of genegeerd worden, voelt een toxische dynamiek als "thuis", als normaal, als water voor een vis.

Ik herkende deze blinde vlek bij mezelf pas toen ik zag dat ik steeds partners koos die een kopie waren van de dynamiek met mijn ouders. In de psychologie noemen we dat "re-enacting". Het tafereel wordt telkens opnieuw herhaald en gespeeld als een theaterstuk, tot je de oorspronkelijke kwetsuur of dynamiek ziet.

Herstel begint niet bij de ander willen veranderen, maar bij het installeren van veiligheid in jezelf. Wanneer jouw tolerantie voor "halve verbinding" daalt, verandert je liefdesleven vanzelf.

Ik kan behoorlijk steigeren bij het zien hoeveel en hoe hard mensen zich laten meezuigen in posts over "de narcist" en de "psychopaat/sociopaat"... dààr ligt namelijk de oplossing niet.

𝔻𝕒𝕥 𝕨𝕒𝕒𝕣 𝕛𝕖 𝕛𝕖 𝕒𝕒𝕟𝕕𝕒𝕔𝕙𝕥 𝕒𝕒𝕟 𝕘𝕖𝕖𝕗𝕥, 𝕨𝕠𝕣𝕕𝕥 𝕥𝕣𝕠𝕦𝕨𝕖𝕟𝕤 𝕘𝕣𝕠𝕥𝕖𝕣, 𝕨𝕖𝕖𝕤 𝕕𝕒𝕒𝕣 𝕕𝕦𝕤 𝕖𝕣𝕘 𝕨𝕒𝕒𝕜𝕫𝕒𝕒𝕞 𝕧𝕠𝕠𝕣!

Terwijl het erg menselijk is om te willen begrijpen wat er je overkomt of overkomen is, zal je de kortste weg naar herstel dààr echt niet vinden. Waar dan wel? Binnen in jezelf. Hoe? Door het traject met jezelf aan te gaan.

Het vraagt een hele kleine eerste stap, geen immense sprong.

𝐇𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐛𝐞𝐬𝐥𝐢𝐬𝐬𝐢𝐧𝐠 : 𝐈𝐤 𝐤𝐢𝐞𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟.



nvdr: elke 'hij' en 'hem' kan ook vervangen worden door 'zij' of 'haar'...

13/02/2026

Heb je lak aan het hele Valentijn gebeuren? Is er alleen de pijn van een gebroken hart? 💔

🅥🅐🅛🅔🅝🅣🅘🅙🅝🅟🅘🅙🅝?

Valentijn kan confronterend zijn.
Zeker na een toxische relatie.

Misschien teisteren deze gedachten je al een tijd:
🙅‍♀️ mijn leven is voorbij
🤦‍♀️ liefde is voor anderen
🤷‍♀️ geluk is voor mij niet weggelegd

Kies dit jaar gewoon anders:

Dit jaar date jij met jezelf.
De belangrijkste afspraak van je leven.

Romantiek. Aandacht. Zachtheid.
Voor de enige persoon die altijd blijft, jij! ❤️‍🩹

Ik maakte een Valentijn-verwenplan voor je.
Eenvoudig. Krachtig. Met diepgang waar het telt.

Reserveer je plek aan je eigen tafel.
Download hier je dating-plan: https://shiftyoursh*t.be/valentijn-date-met-jezelf

11/02/2026

Vandaag was nog eens een heerlijke verdiepingsdag bij Centrum GEA, waar ik in 2010 Holistische Coaching en Counseling volgde.

Intussen ontwierp Joost Vanhove in 2016 het PAVA-bewustzijnsmodel, een hele mooie tool met duurzaam geluk als insteek. Ik werd in die tijd de eerste vrouwelijke PAVA coach (vind ik gewoon een grappig feit, geen ego-ding) en ging me daarin vandaag met een paar fantastische medestudenten verder verdiepen.

We gingen aan de slag met de “Directe Emotionele Release” , een verfijning die Joost aan het model toevoegde.

Alweer wat rijker geworden en mega dankbaar mijn cliënten alsmaar sneller te kunnen begeleiden - weg van het lijden dat we kunnen vermijden.

Joost Vanhove , dikke merci , voor het mooie werk, om het ons met zoveel toewijding door geven en voor wat je doet voor de mensheid❤️‍🔥

10/02/2026

Visualisatie als oefening vóór je aan een activiteit begint, bereidt je hersenen en je zenuwstelsel voor op dat gaat komen. Een hele krachtige techniek die je in je dagelijks privé- en professioneel leven kunt toepassen 💪

10/02/2026

"Net als bij skiën nemen we risico's in het leven. We dromen. We houden van. We springen. En soms vallen we. Soms wordt ons hart gebroken. Soms bereiken we niet de dromen waarvan we weten dat we ze zouden kunnen waarmaken. Maar dat is ook de schoonheid van het leven; we kunnen het proberen", schrijft Vonn haast poëtisch. "Ik heb het geprobeerd. Ik heb gedroomd. Ik heb gesprongen."

Zo worden de woorden van de ski-ster Lindsey Vonn weergegeven door "sportnieuws.nl" ... poëtisch, noemen zij dat.

𝐕𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣 𝐢𝐬 𝐝𝐢𝐭 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐩𝐨ë𝐳𝐢𝐞 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐤𝐞𝐢 𝐫𝐚𝐤𝐞 𝐦𝐞𝐭𝐚𝐟𝐨𝐨𝐫 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐳𝐨𝐚𝐥𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐢𝐬. 𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐰𝐚𝐚𝐠𝐝, 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐯𝐞𝐫𝐥𝐨𝐫𝐞𝐧.

En, waar wacht jij op om te springen?

https://www.shiftyoursh*t.be