29/01/2026
‘Waaauw!’ hoorde ik gisteren tijdens mijn workshop ‘Sing’ voor de internationale studenten van het Interdisciplinary programme on palliative and end-of-life care. En ze hadden het niet over het prachtige uitzicht vanop de 8ste verdieping van de Arteveldehogeschool
In het begin van de workshops hing er heel veel spanning in de lucht. Terwijl ik nu al vele jaren door wordt uitgenodigd, blijf ik toch een stresske voelen net voor ik start want Engels was nooit mijn sterkste vak. Maar ook vele deelnemers kwamen wat nerveus binnen. Zingen, dat is eigenlijk niets voor hen… ze kunnen niet zingen… ze zingen altijd vals… ze durven alleen maar zingen onder de douche…
Ik vloog er meteen in, nodigde hen uit, in mijn beste Engels, voor een opwarmerke met, natuurlijk, een lied. Eerst nog wat bedeesd maar al snel uit volle borst. Dit was zo leuk, dit deed zoveel deugd, dit was zo verbindend, dit was zo bevrijdend, ze waren verbaasd… samen zingen was dan toch niet zo 'akward' als ze dachten.
En hun verbazing groeide alleen maar verder toen ze hoorden hoe je zingend goed voor jezelf kan zorgen als zorgverlener, waarom zingend zorg verlenen de relatie met de patiënten beter maakt, hoe zingen van een sterfbed iets kan maken waar dierbaren later met een warm gevoel aan kunnen terugdenken.
Zingen om de relatie met je patiënten te verdiepen… zingend patiënten ‘omhelzen’… zingend een veilige atmosfeer scheppen… zingend rust brengen…
‘Waaauw’, hoorde ik van de zorgverleners (in spe)… maar ook: ‘wat fijn om eens op een andere manier naar zingen te kijken’, ‘wat een ervaring, deze workshop’, ‘zingen is zo krachtig’,…
En ik dacht ‘Waaauw, wat fijn dat ik dit mag doorgeven, dat ik zorgverleners warm mag maken, mag inspireren om meer te zingen tijdens de zorg. Meer van dat!'
Ook iets voor jouw organisatie? Als bijscholing of teambuilding?
Stuur vrijblijvend een bericht of mail voor meer info.
