Agrimonia

30/12/2025

De dagen voor Kerst zat ik tussen de kerstvieringen en kerstconcerten door verschillende keren aan het sterfbed van Elodie* (niet haar echte naam).
Ik heb Elodie* gekend als een stille vrouw, altijd op de achtergrond, niets verwachten, dankbaar voor alles wat we voor haar deden, dankbaar voor de muziek die ik geregeld voor haar speelde.
Maar nu was ze het leven aan het loslaten… op haar manier… in tijdloos ‘zijn’… af en toe bewoog haar linkerhand… wat gefriemel onder het deken… even wrijven in haar oog… Ze leek niets te verwachten, ze leek niet te vechten, ze leek geduldig af te wachten… rustig en ontspannen alleen maar ‘zijn’…
De zoon was dag en nacht bij haar… dankbaar om de tijd die hij nog kreeg met zijn mama… wakend… wachtend… uitkijkend naar mijn muziek, ‘de lichtpuntjes in die lange dagen’, zei hij.
In die kamer was het kerstgewoel ver weg… in die kamer was ‘vrede’ voelbaar.
Op tweede kerstdag is ze gestorven…

2026 komt eraan… en misschien wil ik jou dit graag toewensen: vrede in en rond jou... maar ook dat er in jouw dagdagelijkse leven geregeld lichtpuntjes mogen zijn het komende jaar, dat kleine dingen jouw alledaagse leven even oplichten, sprankels waar je hart even wat sneller van gaat slaan, onverwachte wendingen misschien of stil vallen en verwonderd zijn om wat is…

23/12/2025

'Agrimonia troost'... een playlist op spotify waarin ik de nummers verzamel waarvan mensen mij vertelden dat het hen troost brengt. Een diverse lijst... Misschien vind jij er ook troost op een moment dat het lastig is? (Je zou niet de eerste zijn.)

Nieuwsgierig?
Voel je vrij te snuisteren:
https://open.spotify.com/playlist/3ejtZ77VYIKPbwf0noAo8b?si=MdmC3JHpQqecquPFsSf2Tg

Want misschien hebben de feestdagen voor jou een pijnlijk kantje... of kunnen ze niet snel genoeg voorbij zijn...

Ik wens jullie graag zachtheid met voldoende lichtpuntjes om deze donkere dagen door te komen!
En wie weet kunnen een paar nummers uit 'Agrimonia troost' daar iets in betekenen.

PS: op de foto zie je de troostende jukebox (jbl-box) op 1 november op het kerkhof ikv Reveil.

18/12/2025

De opname van het filmpje voor wereldlichtjesdag… eerlijk, het verliep nogal moeizaam…

Ik had 37 kaarsjes die ik in de vorm van een hart opstelde. Het plan was die aan te steken en de lichtjes te filmen terwijl ik erbij zong.
Maar… de kaarsjes bleken niet van zo’n goede kwaliteit. Voordat ik het laatste kaarsje kon aansteken, was het eerste alweer uitgegaan. Ik was triest, want ik wilde zo graag een filmpje maken. Ik was gefrustreerd dat die kaarsjes niet gewoon bleven branden. Ik was boos dat ik geen betere kaarsjes had gekocht. Ik was bang dat ik mijn belofte om kaarsjes aan te steken niet zou kunnen nakomen.
Ik wilde het opgeven en iedereen die een naam had doorgegeven een mailtje sturen met mijn excuses… ik wilde onder een dekentje in mijne zetel gaan zitten.
Maar aan de andere kant was er iets in mij dat het niet wilde opgeven… dus ik goot het teveel aan kaarsvet in al die kaarsjes beetje bij beetje weg… steeds opnieuw kaarsjes weer aansteken… kaarsvet weggieten en hopen dat ze zouden blijven branden.
En ja… het lukte… na een hele tijd hadden alle kaarsjes dan toch een mooie vlam… ik kon eindelijk mijn filmpje zingend opnemen! Verdriet, boosheid, frustratie en angst ebden weg… maakten plaats voor dankbaarheid voor dit mooie werk, dankbaarheid voor het vertrouwen van wie een naam doorgaf, dankbaarheid voor mijn doorzetten...

Als ik er nu op terug kijk, is dit hele proces vergelijkbaar met wat op troostmomenten gebeurt: alle emoties die bij een rouwproces horen, mogen er zijn, we duwen ze niet weg, we gaan ermee aan de slag in rituelen, we geven ze klank,… en zo worden ze stilaan een beetje zachter, ontstaat er ruimte voor dankbaarheid en rust.

Ik mocht het al zo vaak voelen gebeuren in troostcirkels… en wil er in het voorjaar nog meer ruimte voor maken op troostdagen. Samen met Artévivre nodig ik jou graag uit op dinsdag 14 april (paasvakantie) en/of maandag 27 april.

Is er iets in jou dat al die moeilijke emoties met een zachte blik wil aankijken? En wil je dit graag doen samen met een kleine groep mensen die ook weten hoe zwaar verdriet kan wegen? Wil je je behoedzaam laten dragen door ons?

Welkom!
Je hoeft het niet alleen te doen!

14/12/2025

Cato – Diederick – Steven – Mats – Liesbet – Hilde - Stephanie – Mila – Noor – Wout – Arthur – Maurits – Louise-Renée – Reneé – Watse – Jasper – Nele – Wannes – Lewis – Nele – Camiel – Heleen – Kato – Joey – Robbie – Wouter – Tom – Suzanne – Ramon – Analina – Dennis – Lou – Lien – Lethe - …
Kaarsjes op wereldlichtjesdag… voor ‘kinderen’ die ik heb gekend… voor kinderen van ouders die ik ken of mocht ontmoeten… voor kinderen waarvan de naam werd doorgegeven via familie en vrienden… en kaarsjes zonder naam, voor al die andere kinderen die veel te vroeg het leven moesten loslaten.

Steek jij graag mee een hart onder de riem van al die mensen die een kind (van prille baby tot volwassene) moeten missen? Deel gerust dit filmpje met hen! Samen een golf van licht…. een krachtig liefdevol signaal dat we hen niet vergeten zijn!

11/12/2025

Een hele warme ervaring was het!
En een zalig moment toen een paar standhouders spontaan met mij mee 'De Roos' zongen... kippenvel!

10/12/2025

Gisteren mocht ik een workshop geven 'Zingen in de Zorg' voor een groep zorgverleners H. Hart kortrijk. Altijd fijn om mijn passie voor muziek en zingen in de zorg te mogen delen en zorgverleners te mogen inspireren om er ook zelf mee aan de slag te gaan.

Maar wist je dat ik ook workshops begeleid waarin muziek een metafoor is voor de processen in een team. Dus ook als je niet in de zorg werkt, kan je mij uitnodigen voor een originele teambuilding waarin zingend struggles binnen je team onder de loep worden genomen. Soms is het ritme traag, soms snel, soms wringt het even-maar precies van daaruit kan een nieuwe, gezamenlijke, cadans ontstaan.
Zo'n teambuilding is speels en verdiepend tegelijk. Ze brengt ontspanning, plezier en verbinding die blijft nazinderen en je leert anders luisteren en afstemmen waardoor jouw team kan blijven resoneren.

Contacteer mij vrijblijvend voor meer informatie!

05/12/2025

Dat haar mémé eigenlijk geen muziekliefhebber is, vertelt de kleindochter mij. Dat weet ik. Als ik met mijn accordeon de leefgroep () binnenkwam, protesteerde ze altijd. Maar als ik voor andere bewoners muziek begon te maken, zat ze vaak voorzichtig met haar hoofd mee te wiegen. Muziek doet iets met een mens. Er komen stoffen vrij in de hersenen waardoor we ons beter en rustiger voelen.

Ik zit aan het sterfbed van haar mémé en we vertellen over haar, een felle madam maar ze kon ook heel lief zijn! Bij de eerste tonen van de gitaar wellen de tranen op bij de kleindochter. Ze had een sterke band met haar mémé. Vroeger zorgde haar mémé voor haar, de laatste jaren is het omgekeerd. Mijn zingen raakt haar… op zich heeft ze er vrede mee dat haar mémé het leven aan het loslaten is… ze is ook blij dat ze bij haar kan zijn om dat laatste stukje mee op weg te gaan… maar haar moeten loslaten doet ook pijn. Achteraf is ze heel dankbaar. Ze vertelt dat ze bij het begin van elk stukje muziek de emoties fel voelde opborrelen maar dat ze doorheen elk stukje muziek ook telkens weer rustig werd… dat het deugd deed… en dat ze zelf ook zo zou willen sterven… dat ze met deze muziek graag en gemakkelijk het leven zou kunnen loslaten.

De dag erna is ook de mama van de kleindochter aanwezig, de dochter van mémé. Ze had al over de muziek gehoord en zegt dat ze weg zal gaan als ik muziek begin te spelen, dat ze daar niet zo goed tegen kan. Even met haar gepraat … geluisterd waar ze bang voor is, waarom ze er niet bij wil zijn als ik muziek speel. We spreken af dat ze het een kans geeft en als ze toch naar buiten gaat ik zal afronden. Na het eerste stukje muziek zit ze er nog steeds… het was ok… we babbelen over hoe iedereen emoties op zijn of haar eigen manier ruimte geeft… over het leven na de dood, geen hemel en rijstpap met gouden lepeltjes, maar iets groters dat we nu nog niet kunnen bevatten…

In de namiddag ga ik opnieuw langs. De dochter is er alleen. Ze zegt zonder twijfelen ‘ja’ als ik vraag of ik nog wat muziek mag maken voor haar mama. En ze blijft erbij om te luisteren… ze is dankbaar!

02/12/2025

‘Jij bent toch die zangeres?’ vroeg de dochter. Ik was accordeon aan het spelen op de kamer bij haar mama . Ik wist niet goed waar ze op doelde. Maar toen vertelde ze dat ik 8 jaar geleden aan het sterfbed van haar papa muziek had gemaakt.

Haar papa verbleef maar 4 dagen bij ons, dus ik kreeg niet de kans hem echt te leren kennen. Ik herinner mij ook dat sterfbed niet echt meer. Maar de dochter vertelde dat die muziek zo’n diepe indruk had nagelaten, dat ze het moment, na 8 jaar, nog steeds als een warme herinnering koestert.

Het deed mij deugd om te horen… dit is waarom ik het doe: om van dat moeilijke moment iets te maken waar mensen later met een warm gevoel aan kunnen terugdenken.

Verhalen en praktische info 'muziek aan een sterfbed':
https://agrimonia.be/stervensbegeleiding/

Aarzel niet vrijblijvend contact met mij op te nemen als je vragen hebt over mijn muziek aan een sterfbed! (anneloor@agrimonia.be of via een berichtje of telefonisch 0494/44 98 08)

25/11/2025

Op 14 december steek ik mijn kachel opnieuw aan.
En we zingen... voor overleden kinderen en hun familie en vrienden.

Het klopt niet... het zou niet mogen zijn dat ouders hun kinderen moeten loslaten. Het is hartverscheurend...

Het is zo belangrijk dat we de namen van die kinderen blijven noemen... dat we die ouders een warm hart onder de riem blijven steken, ook al lijkt het voor ons al zooo lang geleden. Het verdriet om een kind verdwijnt nooit!

Op wereldlichtjesdag daarom deze troostcirkel... zingend verbinden... ruimte voor het verdriet en de pijn... zacht omhuld... warm gedragen...

Je bent zo ongelooflijk welkom om mee te komen zingen met alles wat in jou leeft... zingen voor jezelf... zingen voor wie een kind moet missen.
Maar ook welkom om er gewoon bij te zijn en je te nestelen in onze warme kring, je te laten dragen door ons zachte zingen.

Achteraf is er ruimte om jouw verhaal te delen. Maar ook ruimte om gewoon in stilte aanwezig te zijn. Ik zorg voor een warm theetje en wat knabbelingskes.

Meer info en inschrijven via onderstaande link.

Kaarsjes aansteken voor overleden kinderen, een warm samen zijn, zingend verbinden. Je hoeft je pijn niet alleen te dragen!

23/11/2025

Stephanie – Mats – Mila - Noor – Wout – Arthur – Maurits - Louise-Renée – Cato – Renée – Watse – Diederick – Nele – Wannes – Lewis – Steven – Liesbet – Hilde – Nele – Camiel – Heleen – Kato – Jasper

Dat zijn de namen van de kinderen die we vorig jaar op een kaarsje schreven in onze warme kring op wereldlichtjesdag.

Ook dit jaar zal ik voor hen zingen op zondag 14 december om 19u. Maar er is nog plaats voor meer kaarsjes.
Dus heb ook jij afscheid moeten nemen van een kind, heel recent of lang geleden, laat dan hieronder zijn of haar naam achter. Je mag mij ook een pb of mailtje sturen met de naam van jouw sterrenkindje, gestorven baby, peuter, kleuter, kind, tiener, jonge gast of volwassene die veel te vroeg dit leven moest loslaten.
Ik schrijf hun namen op een kaarsje en ook zij krijgen een mooie plek in onze zachte zingende kring.

PS: Ben je er graag bij? Van harte welkom om mee te komen zingen! Omdat zingen verbindend is en in die verbinding troost zit.
Ik zorg voor liedjesteksten, een brandende kachel, warme thee en knabbelingskes.
Meer info en inschrijven via:
https://agrimonia.kennis.shop/pay/troostmomentwereldlichtjesdag14december25