15/02/2026
Rietkracht vzw
Thema: Vertrouwen.
Het water zegt tegen wie vies is: ‘Kom tot mij’.
Wie vies is zegt: ‘Ik schaam mij zo’.
Het water zegt: ‘ Hoe kan je schaamte worden weg gewassen zonder mij’?
Als mensen worden we heen en weer geslingerd tussen momenten waarop wij ons geïsoleerd voelen en momenten waarop wij ons verbonden voelen met anderen. Het lijkt alsof de omstandigheden en de gebeurtenissen van het leven ons de ene keer terugwerpen op schaamte, trots, kwaadheid om ons op de andere momenten de pracht van een leven op aarde als een geschenk aan te bieden. De Boeddha noemt dit ‘lijden’. Het leven schuurt. Het is niet altijd rozengeur. En hoewel we vaak een min of meer tevreden leven kunnen leven, zijn we toch op onze hoede. We hebben geleerd uit onze pijnen in het verleden en hebben allemaal een scherm opgebouwd dat ons in staat stelt om onverwachte tegenvallen te capteren. Alleen heeft ditzelfde scherm ons ook verhinderd om echte verbinding te vinden met anderen, met het leven.
Toen ik als kind met mijn ouders op bezoek ging bij anderen of mee mocht naar één of andere activiteit, kwam ik vaak tevreden en vol nieuwe indrukken terug. Maar toen gebeurde er iets ‘vreemds’. Mijn ouders hadden commentaar op de andere mensen en vertelden tegen elkaar over negatieve dingen die ik helemaal niet gezien had. Ik had mij overgegeven aan de indrukken van het moment, maar was blijkbaar veel te naïef geweest. Ik ging mijn eigen interpretaties in vraag stellen en in plaats van vertrouwen ontstond er onzekerheid over mijn zicht op de werkelijkheid. Tegelijkertijd ontstond er een gevoel van eenzaamheid.
Deze ervaring maken we als kind allemaal mee. Men noemt dit ‘opgroeien’. Het betekent ons inschakelen in de visie van afscherming van de anderen uit angst om ‘misleid’ te worden. We kennen de wereld nog niet zo goed en blijkbaar is de wereld niet zo open en mooi als wij ons voorstelden. Er zullen blijkbaar wel altijd ontgoochelingen komen waar we ons best op voorbereiden. Er ontstaat geïsoleerdheid.
In de tekst van Rumi wordt deze geïsoleerdheid schaamte genoemd. Ik voel me vies, ik durf mij niet toevertrouwen. Maar het leven zegt: alleen vertrouwen kan jou uit de geïsoleerdheid halen. Alleen het water kan je zuiveren. Vertrouwen is een kwaliteit die in jou zit en die je opnieuw kan ontwikkelen. Het gaat hier niet om het vertrouwen van een kind dat de wereld nog niet kent. Maar het vertrouwen van de volwassene, die de kracht van het gevoel kent, zonder naïef te zijn. Vertrouwen is een innerlijke kracht. Vertrouwen is een keuze. Vertrouwen is een geloof dat alles met alles verbonden is. Vertrouwen is de eerste stap naar de ontdekking van eenheid. Vertrouwen is de weg. Je gaat moedig, naar de bereidheid, naar acceptatie. Je ontwikkelt diep nadenken. Je wordt meer liefdevol, vreugdevol en vredevol tot aan de verlichting of het weten van de non-duale werkelijkheid. (schema:Dr. David Hawkins).
Vertrouwen kan je voelen in je lichaam. Je kan het gevoel ook oproepen zoals je genegenheid of dankbaarheid kan oproepen. We hebben dit al verschillende keren geoefend in onze meditaties. Er ontstaat in je lijf een soort bron, die de spanningen helpt oplossen, die een ander perspectief brengt in je denken. Wanneer je contact kan maken met deze bron, gaat ze steeds meer opwellen en kan je je toevertrouwen aan die bron.
Het leven zal blijven schuren, maar in jou zal een kracht ontstaan die onwrikbaar is. In zen wordt gesteld dat we los komen van de wereld. De plaats van het ego verkleint, terwijl het gevoel van gedragenheid vergroot. Het water wast. Het hart kan zijn volle liefdesvermogen tot expressie brengen, zoals Kabir Helmiski zegt in zijn boek ‘het wetend hart’ 'soefisme, het pad van de minnaar'
www.rietkracht.be
🙏🙏🙏
