04/05/2026
❤️🩹 WANNEER HARD WORDEN EIGENLIJK BESCHERMEN IS
Wanneer een vrouw “hard” wordt, gaat dat meestal niet over hoe ze is.
Het gaat over wat ze heeft moeten doen om zich te beschermen.
Als een meisje haar vader niet echt heeft kunnen ontvangen —
omdat hij er weinig was, haar niet zag, streng was of onveilig voelde —
blijft er iets openstaan in haar.
Dat is geen gedachte, maar een beweging in haar lichaam.
Een kind dat eigenlijk naar haar vader toe wil,
en daar wil voelen: ik ben welkom, ik word gezien.
Als dat niet gebeurt, stopt die beweging niet.
Ze blijft ergens hangen.
Later zie je dat terug in relaties.
Of ze blijft zoeken naar bevestiging bij een man.
Zich aanpassen, haar best doen, hopen dat ze wél gekozen wordt.
Of ze doet het omgekeerde.
Ze sluit zich af, houdt controle, laat minder binnen.
Maar in beide gevallen is er nog iets dat naar de vader kijkt.
Dat daar nog iets wil halen.
Dat maakt dat ze niet helemaal vrij is in contact met een partner.
Want een deel van haar staat nog achter haar, bij hem.
Daar zit vaak ook spanning richting mannen.
Niet omdat mannen “het probleem” zijn,
maar omdat daar oude pijn zit die nog niet kon zakken.
De moeder is daarin even belangrijk.
Als een meisje haar moeder niet echt heeft kunnen nemen —
bijvoorbeeld omdat ze zich alleen voelde, of voor haar moeder ging zorgen —
dan mist ze haar basis.
Dan leert ze niet goed hoe het voelt om te rusten,
om zachter te worden, om gedragen te zijn.
En dat voel je later ook.
Dan wordt het moeilijker om je veilig te voelen bij andere vrouwen.
Of om echt te landen in je eigen lichaam.
Niet omdat je dat niet kan,
maar omdat die eerste plek niet stevig is.
Wat je dan vaak ziet, is dit:
Ze blijft zoeken bij de vader
en staat niet helemaal bij de moeder.
Daardoor zit ze als het ware tussen twee plekken in.
En dat geeft die dubbele beweging:
Ze wil nabijheid
maar houdt tegelijk afstand
Ze verlangt naar een man
maar vertrouwt het niet echt
Ze wil verbinding met vrouwen
maar voelt zich snel onzeker of in vergelijking
De beweging die helpt, gaat niet vooruit, maar terug.
Niet om te blijven hangen in het verleden,
maar om iets af te maken wat open bleef.
Je vader zien zoals hij is.
En erkennen wat je gemist hebt, zonder het nog te willen halen.
Je moeder opnieuw innemen als moeder.
Ook als dat stap voor stap moet.
Van daaruit komt er meer rust.
Minder spanning in je lichaam.
En wordt het mogelijk om anders te kijken naar relaties.
Minder vanuit tekort,
meer vanuit aanwezigheid.
📩 VOEL JE DAT DIT IETS RAAKT EN WIL JE HIER BEGELEIDING IN?
Je bent welkom om contact op te nemen via info@miekmaes.be
Samen kijken we rustig wat er speelt en wat jouw volgende stap kan zijn.
