04/03/2026
Een MISVERSTAND in de spirituele wereld
Het ROZENPAD bezaaid met DOORNEN
Er leeft een misverstand over de weg van ontwaking.
Over het pad naar volledig je Ware Zelf worden hier op aarde en van daaruit je leven leiden.
Dat dit een weg zou zijn van rozengeur en maneschijn.
Van licht en liefde alleen.
Maar dit pad is bezaaid met rozen.
Rozen in de prachtigste kleuren en geuren…
én met doornen.
En beide hebben hun functie.
De liefde, de zachtheid, de tederheid, de mildheid, de schoonheid.
Maar ook de boosheid, de frustratie, het verdriet, het ongeduld.
De ups en downs verdwijnen niet wanneer je ontwaakt.
Ze verdiepen. Ze verfijnen. Ze maken je echter.
Ik weet nog hoe ik na mijn scheiding, met mijn baby van acht maanden, terugkeerde van Brussel naar Diksmuide. Terug naar mijn roots.
Mijn ouders vingen mij liefdevol op en ondersteunden me waar ze konden.
Mijn ex-man en ik waren uit elkaar gegroeid.
Hij wilde zijn carrière uitbouwen.
Ik verlangde naar een gezinnetje. Huisje, tuintje, boompje.
Toen hij iemand ontmoette die zijn waarden weerspiegelde, koos hij voor een ander pad.
En hoe vreemd het misschien ook klinkt, ik begreep hem.
Ondanks het diepe verdriet.
Er was geen wrok. Geen haat.
We zijn als vrienden uit elkaar gegaan.
Maar ik heb de bodem gevoeld.
En precies daar, in dat diepe dal, werd iets anders geboren.
Een stille kracht.
Een innerlijk weten dat mijn leven niet stopte, het ontvouwde zich.
Wanneer je werkt met de energie van liefde en bewustzijn, komt er licht.
En licht maakt zichtbaar.
Met dat licht worden ook je schaduwzijden belicht.
In een donkere ruimte waar steeds meer licht binnenvalt, worden de dingen die zich verborgen hielden zichtbaar. Niet om je te breken maar om je vrij te maken.
En hoe meer jouw licht straalt, hoe meer je ook het licht én de schaduw in anderen ziet.
Soms brengt dat verbinding.
Soms brengt het afstand.
Misschien heb je enkel zaadjes geplant.
Meer hoefde het niet te zijn.
In de jaren die volgden, ging er een wereld voor mij open.
Een verruiming van bewustzijn.
Ontmoetingen met engelen en opgestegen meesters, met krachtdieren en zielen over de sluier heen.
Energieën die groter waren dan mijn persoonlijke verhaal.
Velden van liefde, galactische frequenties, oude wijsheid die zich herinnerde via mij.
Niet om bijzonder te zijn.
Maar om te dienen.
Ondertussen ben ik opnieuw getrouwd.
Dit jaar zijn we 20 jaar getrouwd, bijna 22 jaar samen.
Ook in deze relatie zijn er momenten van schuren en spiegelen.
Maar steeds opnieuw kies ik ervoor om terug te keren naar mijn hart.
Te luisteren naar mijn innerlijke leiding.
Te voelen welke volgende stap ik mag zetten.
Dat is ontwaken voor mij.
Niet zweven boven het leven.
Maar er volledig in aanwezig zijn.
In mijn diepste dalen, in wat men de donkere nachten van de ziel noemt, heb ik vaak gedacht: dit lukt me niet meer.
En toch… was er telkens weer hulp.
Vraag en het zal je gegeven worden.
Dat vraagt overgave.
Het kunnen belichamen van dat wat je vraagt.
De meesten van ons zijn goed in geven.
Onvoorwaardelijk ontvangen is echter een kunst.
In deze intense tijden, waarin er zoveel gebeurt rondom ons, kunnen we steeds opnieuw terugkeren.
Naar onze innerlijke kern van liefde, zachtheid, mildheid, vrede en integriteit.
Daar waar onze levensenergie stroomt.
Daar waar levensvreugde voelbaar wordt.
Het is een weg via het hart.
Naar ons diepste Zijn.
Met elke stap op onze zielsreis komen we dichter thuis in onszelf.
Ik wens je geen pad zonder doornen.
Ik wens je een open hart dat alles durft te dragen.
Een volledig aanwezig zijn bij wat is,
in licht én schaduw,
een weg van evolutie en bewustzijn.
Samen met je Lichtteam,
Met de mensen om je heen.
Gedragen door de Bron.
Samen op weg naar thuiskomen in jezelf.
Liefs,
Nathalie
