09/04/2026
Delphine deelt ... 🤍
Misschien herken je het wel ...
Dat gevoel dat er altijd nog iets is dat moet gebeuren. Nog een taak, nog een mail, nog een deadline. Nog iets dat je niet wil laten liggen. Dat je denkt: 'Ik doe dit nog even.' En voor je het weet is er weer een moment voorbij waarin je eigenlijk rust had kunnen nemen.
In de gesprekken die ik voer met ouders, merk ik dat zelfzorg iets is dat zo snel opschuift naar 'later'. Maar later, wanneer is dat dan? Naar wanneer het rustiger is? Naar wanneer alle to do's zijn afgevinkt? Dat moment komt zelden vanzelf. Want wanneer is iets echt af? Is 'goed genoeg' niet ook gewoon oké?
Ergens houden we dat zelf in stand. Omdat we het goed willen doen. Omdat we betrokken zijn. Omdat we zorgen. Vanuit goeie bedoelingen. Maar blijven doorgaan heeft ook een prijs. Je loopt jezelf stukje bij beetje voorbij, zonder het altijd te beseffen.
Rust is geen beloning, maar een voorwaarde om überhaupt te kunnen blijven dragen. Geen rust 'omdat je het verdiend hebt', maar omdat je het nodig hebt.
Voor mij zit rust in de allerkleinste dingen in het leven. In kleine, bewuste momenten. Een goed boek, een tas thee, een dekentje, vijf minuten bewust ademhalen. Even niets moeten. Even niet zorgen. Even gewoon ZIJN.
Want dát zijn de momenten waarop er terug wat ruimte komt. Waarbij je even, al is het maar héél even, gewoon kan landen.
💛 En misschien wil ik je daarom dit meegeven...
Wacht niet tot het 'rustiger' wordt, of tot je to do's zijn afgevinkt. Probeer eerder kleine momenten te herkennen waarin je even kan vertragen. Al is het maar vijf minuten. En laat dat dan ook ten volle toe. Want hoe minder ruimte jij voelt, hoe moeilijker het is om écht aanwezig te zijn. Voor jezelf. Voor een ander. En als ouder ook voor je kind.
Kinderen voelen dat, als je gehaast bent. Als je met je lichaam wel aanwezig bent, maar met je hoofd ergens anders zit. Of je er écht bent. En net die aanwezigheid, die rust, dat afgestemd zijn, dát is wat kinderen nodig hebben.
Dus nee, zelfzorg is geen luxe. Het is de basis van alles.
En eerlijk? Dat betekent niet dat ik daar altijd perfect in ben. Ik herken nog steeds die momenten waarop ik denk: 'Ik doe dit nog even snel.' Maar het verschil zit voor mij in het bewustzijn. In het opmerken wanneer ik aan het doorgaan ben. En in het telkens opnieuw kiezen om toch weer even te V E R T R A G E N. Niet perfect. Maar wel bewust.
✨ Wat helpt jou om even tot rust te komen?
Ik lees het graag. Misschien kunnen we elkaar wel inspireren 🤍
