04/08/2025
Ik ben nu vijf weken mama van Lio.
Amai... wat is dat eigenlijk?
Gisteren hoorde ik mezelf tegen Andrew zeggen: "Ze hadden dat echt wel iets beter mogen uitleggen. Iets meer mogen doorduwen op hoe rauw, hoe intens, hoe allesverslindend het eigenlijk is."
En dan die opborrelende gedachte: "Had je dan anders gekozen?"
Simpel antwoord: neen. Geen seconde.
Het is 24/7 aanstaan. Altijd 'mama zijn'. Elk geluidje analyseren.
Nachten doorbrengen met een baby die soms krijst alsof zijn leven ervan af hangt.
Contactdutjes op repeat. Want dat is de enige plek waar hij écht tot rust komt.
Het is eindeloos wiegen, wandelen door de living in cirkels, hem sussend met een stem die soms breekt van vermoeidheid.
Het constante twijfelen: "doe ik het goed? Ben ik een goede mama voor hem?"
En dan, even plots tranen in je ogen van pure ontroering, gewoon omdat je naar je kind kijkt.
Het hunkeren van je lichaam naar dat kleine mensje, zelfs als je eindelijk tien minuten onder de do**he staat. Dus haast je je weer naar beneden, want pas dán voel je weer adem.
Je ziet je kind letterlijk groeien onder je ogen. Je wil op pauze duwen. En tegelijk wens je dat de intensiteit van de newbornfase wegebt...
Het is vergeten wie je was voor hij er was en daar soms om rouwen... maar toch niet terugwillen. Het is jezelf volledig opofferen en tegelijk ontdekken wie je écht bent.
Ik ben mezelf verloren en heb mezelf teruggevonden in een blik, een glimlach en het zuchtje tegen mijn hals.
Het. Is. Groots.
Wat zich hier binnen deze vier muren afspeelt, is niet klein te noemen.
Mijn wereld is ingekrompen tot dit huisje en tegelijk oneindig groter geworden.
Nooit eerder voelde alles zo zwaar én zo licht tegelijk.
Zo verwarrend.
Zo kloppend.
Zo liefdevol rauw. 🩵
