https://www.facebook.com/109900247958665/

Daisy Hermans - Masseuse en hartcoherentiecoach

Startpagina
België
Duffel
Daisy Hermans - Masseuse en hartcoherentiecoach

AFSPRAAK MAKEN

Voor het maken van een afspraak kan je terecht op het nummer 0485/48.06.84. In uitzonderlijke omstandigheden kan hiervan afgeweken worden.

OPENINGSTIJDEN

- oneven weken:
donderdag: 13u - 17u

- even weken:
donderdag: 17u - 21u

Indien bovenstaande openingstijden niet mogelijk zijn voor jou, aarzel niet om contact op te nemen. BETALEN

Je kan cash betalen of via bank app. ANNULEREN

Indien je verhinderd bent, gelieve minstens 24u op voorhand een seintje te geven.

06/04/2026

Een beetje rust, iets gezelligs en hier en daar iets lekkers...meer hoeft dat vandaag niet te zijn. 💚

🌿 Een fijne paasmaandag gewenst 🌿

05/03/2026

🌿 Vandaag is een dag waarop niets moet...en alles mag 🌿

Geen planning.
Geen lijstje dat nog afgewerkt moet worden.
Gewoon doen waar ik zin in heb.

Voor mij zijn het vaak de eenvoudige dingen die het verschil maken: even naar buiten gaan, de natuur in, tijd doorbrengen met mensen die me dierbaar zijn.

Dat zijn de momenten waarop ik merk hoe mijn lichaam weer rustiger wordt.

We zijn zo vaak bezig met zorgen, regelen en doorgaan. Maar soms heb je gewoon even een dag nodig waarop je niets hoeft.

Vandaag was zo’n dag voor mij.
En ik voelde opnieuw hoe goed dat kan doen.

Ik hoop dat jullie de komende dagen ook ergens zo’n moment kunnen nemen. 💚

16/02/2026

We zoeken vaak manieren om tot rust te komen. We doen ademhalingsoefeningen, mediteren, wandelen in de natuur, luisteren naar zachte muziek. En dat zijn allemaal waardevolle manieren om ons zenuwstelsel te ondersteunen.

Maar er is iets dat nog eenvoudiger is. Iets dat volledig natuurlijk is en waar we als mens eigenlijk voor gemaakt zijn. En toch mogen we dit vaker doen.

Een veilige knuffel! 💚

Wanneer je warm en oprecht lichamelijk contact hebt met iemand bij wie je je echt veilig voelt, gebeurt er iets heel concreets in je lichaam. Dit is geen zweverig idee, dit is pure biologie. Je lichaam maakt oxytocine aan, het knuffelhormoon. Je stresshormoon, cortisol, daalt. Je hartslag vertraagt. Je adem wordt vanzelf dieper. En zonder dat je er moeite voor doet, krijgt je lichaam één duidelijke boodschap: het is veilig.

Ons zenuwstelsel reguleert niet alleen via technieken of oefeningen, maar ook via verbinding. Het zenuwstelsel van de ene mens kan dat van de andere helpen verzachten. Dat noemen we co-regulatie. Het is één van de meest natuurlijke vormen van herstel.

Wanneer aanraking werkelijk veilig voelt, kan een langere knuffel – twintig tot dertig seconden – een merkbare verschuiving brengen. Je voelt hoe je schouders zakken. Hoe je adem ruimer wordt. Hoe je lichaam het signaal krijgt dat het niet alles alleen hoeft te dragen.

Zo eenvoudig. Zo natuurlijk. Zo liefdevol.

En tegelijk is dit niet voor iedereen vanzelfsprekend. Niet iedereen heeft iemand dichtbij om spontaan mee te knuffelen. Soms is nabijheid iets wat mag groeien. Soms voelt het spannend om je lichaam zo dichtbij dat van iemand anders te brengen.

Misschien mag je het dan heel klein maken. Niet forceren. Niet over je grens gaan. Gewoon eens voelen bij iemand die veilig aanvoelt. Misschien een iets langere omhelzing dan je gewend bent. Misschien bewust samen uitademen. En kijken wat er gebeurt.

Je lichaam mag zelf aangeven wat goed voelt.

En als jij iemand in je omgeving kent die vaak alleen is, of waarvan je voelt dat die weinig echte nabijheid ervaart, dan kan jouw warme aanwezigheid meer betekenen dan je denkt. Een iets langere omhelzing. Een bewuste aanraking.
Natuurlijk alleen als het voor jullie beiden goed voelt...

We onderschatten soms hoe krachtig iets eenvoudigs kan zijn.

🤍 We zijn gemaakt om elkaar te dragen. 🤍

14/02/2026

Gisterennamiddag kreeg ik van een cliënt een cadeautje. Gewoon uit dankbaarheid. Voor de begeleiding. Voor de steun. Voor de ruimte die er mag zijn tijdens de sessies. En terwijl ik het aannam, voelde ik heel even een bekend stemmetje opkomen. Dat stemmetje dat zegt: “Dit is toch gewoon je werk. Je hebt niets speciaal of extra gedaan.” Dat gevoel was niet groot, maar wel aanwezig. Een soort ongemak. Alsof ontvangen nog altijd iets is dat ik eerst moet rechtvaardigen.

En ik hoorde me zeggen: “Oh, dat is lief, maar dat had je niet moeten doen.”

Pas daarna begon ik erover na te denken. Ik keek naar de warmte in dat gebaar. Naar de oprechtheid. En ik voelde dat het niet ging over “moeten” of “verdienen”. Het ging over dankbaarheid. En dat mocht ik gewoon ontvangen.

’s Avonds kreeg ik bloemen van een hele goede vriend. Gewoon zomaar. En ook hier was mijn eerste reactie: “Oh, dat had je niet moeten doen.” Het kwam er automatisch uit, nog voor ik er echt bij stilstond. Dat oude reflexje om het kleiner te maken, was er dus nog altijd. Maar ik voelde het deze keer meteen.

Ik bleef even staan bij wat ik wilde zeggen en ik herpakte me. Ik keek naar hem, naar de oprechtheid in zijn gebaar, en zei: “Dankjewel. Dat is lief. Ik vind het echt heel fijn.” En ik zag hoe hij meteen oplichtte. Alsof mijn woorden hem bevestigden dat zijn gebaar was aangekomen. Dat zijn dankbaarheid gezien werd. Dat hij iets had kunnen geven wat waarde had.

Wat mij gisteren het meest raakte, was het besef waarom iemand iets geeft, zomaar, uit het hart. Niet om indruk te maken. Niet omdat het hoort. Maar gewoon uit dankbaarheid. Om te laten zien: ik ben blij met wat jij voor mij betekent. Ik ben blij met wat jij voor mij hebt gedaan. En ik zag wat erkenning doet. Hoe iemand blij wordt wanneer zijn gevoel niet wordt weggewuifd, maar echt wordt ontvangen.

Dus bij deze, heel eenvoudig: dankjewel. Voor het cadeautje. Voor de bloemen. Voor de warmte. Het heeft me laten voelen hoe waardevol echte verbinding is.

En misschien, als jij de volgende keer iets krijgt — een compliment, een klein gebaar, een cadeautje — kan je heel even stilstaan bij de intentie erachter. Bij wat de ander ermee wil zeggen. En dit simpelweg erkennen. 💚

29/01/2026

Gisteren zat ik samen met een vriendin. Gewoon rustig bij elkaar. Op een bepaald moment vroeg ze hoe het met me ging en zonder er een groot verhaal van te maken, zei ik dat ik in een moeilijkere periode zit. Dat ik moe ben. Dat het soms voelt alsof ik alles alleen draag. Niet als klaagzang, niet dramatisch, gewoon eerlijk.

En haar reactie raakte me dieper dan ik had verwacht. Ze zei: “Ik herken dit zo hard.” Meer was er niet nodig. Geen advies, geen oplossingen, geen goedbedoelde tips. Alleen dat ene zinnetje. Ik herken dit. En ineens voelde alles wat lichter.

Het deed me beseffen hoeveel mensen dit gevoel dragen zonder het uit te spreken. Alleenstaande ouders die instaan voor het huishouden, de zorg voor hun kinderen, het financiële, hun job. Maar evengoed mensen die samenleven en toch het gevoel hebben dat veel op hun schouders rust. Vrouwen, ja, maar ook mannen. Mensen die zorgen, regelen, vooruitdenken, dragen. Vaak al jaren. En ergens onderweg sluipt er een stille moeheid binnen. Niet omdat het leven ondraaglijk is, maar omdat er zó weinig momenten zijn waarop je zelf even niets hoeft vast te houden.

Het verlangen om gedragen te worden en even niet sterk te moeten zijn, roept bij veel mensen schaamte op. Alsof het falen is. Alsof je tekortschiet. Alsof je dit toch gewoon zou moeten kunnen. Maar dat klopt niet.

Het gevoel van onzekerheid, onmacht of frustratie, het verlangen naar rust, het niet goed weten waar je staat tussen het oude dat niet meer klopt en het nieuwe dat er nog niet is. Dat is geen zwakte. Dat is menselijk.

En weet…het wordt vaak lichter op het moment dat je het kunt delen met anderen. Met het uitspreken bij een vriendin, een partner, iemand die je vertrouwt. Niet om opgelost te worden, maar om erkend te worden. Om te horen: ik zie je. Ik herken dit. Je bent niet alleen. 💚

22/01/2026

Misschien ben jij iemand die al heel lang veel geeft. Je zorgt, je denkt vooruit, je vangt anderen op en je blijft doorgaan, ook wanneer je eigenlijk moe bent. Het is alsof jij automatisch degene bent die het ziet, die het regelt, die aanvoelt wat nodig is. En misschien vraag je jezelf niet zo vaak af hoe dat eigenlijk voelt voor jou, omdat je zo gewend bent om sterk te zijn.

Sta je er wel eens bij stil hoe het zou zijn als iemand iets voor jou zou doen, gewoon uit zichzelf, zonder dat jij het moet vragen, zonder dat je eerst alles moet uitleggen of verantwoorden? Hoe zou het voelen als iemand jou zou ontlasten, niet omdat je het niet aankan, maar omdat jij het waard bent om even te mogen leunen?

Misschien merk je dat je daar eigenlijk naar verlangt. Dat je diep vanbinnen hoopt dat iemand ziet hoe moe je bent, hoe hard je probeert, hoeveel je draagt. En misschien voel je tegelijk dat je dat verlangen snel weer wegduwt. Omdat je geleerd hebt om het zelf te doen. Omdat vragen moeilijk voelt. Of omdat je ergens denkt dat je het toch alleen moet aankunnen.

Veel mensen die altijd voor anderen klaarstaan, hebben nooit echt geleerd hoe het voelt om gedragen te worden. Niet omdat ze dat niet verdienen, maar omdat het leven hen vroeg om sterk te zijn. Ze zijn zo gewend geraakt aan geven, dat ontvangen spannend is geworden. En toch blijft er ergens een gemis, een leegte, een stille wens om niet altijd alleen te moeten zijn in alles wat ze dragen.

Misschien raakt dit iets in jou. Misschien voel je weerstand, of net ontroering, of vermoeidheid. Wat het ook is, het mag er zijn. Dit is geen oproep om iets te veranderen of beter te doen. Het is een uitnodiging om eerlijk te voelen wat je al zo lang volhoudt.

Als dit iets in jou raakt, weet...ik zie je, ik hoor je.

21/01/2026

🌿 We hebben een winnaar! 🌿

Dankjewel aan iedereen die mee geraden heeft naar de geurtjes die ik koos voor mijn ontspanningsmassages.
Zó leuk om te zien hoe enthousiast jullie meededen. 😃

Proficiat Kim van Doorslaer!
Jij was de eerste die 3 van de 4 etherische oliën juist kon raden en wint daarmee 🕊️ een gratis ontspanningsmassage van 1 uur 🕊️.

Kim, je mag me gerust persoonlijk contacteren om je moment van diepe ontspanning in te plannen.
Ik kijk ernaar uit om je te mogen ontvangen. 💚

18/01/2026

🌿 Ik heb er zin in om hier iets leuks van te maken 🌿

Vandaag kwamen er vier nieuwe etherische oliën toe.
Zacht, rustgevend en gekozen met veel zorg.

En ik dacht bij mezelf:
laten we er een klein spelletje van maken.

👉 Raad 3 van de 4 geurtjes
De eerste die juist raadt, wint een gratis ontspanningsmassage van 1 uur.

🙋‍♀️ Meedoen is simpel:
• Like deze post
• Zet in de reacties welke 3 geuren jij voelt dat het zouden kunnen zijn

De actie loopt tot iemand het juist raadt.
Geen haast. Geen druk.
Gewoon even meedoen en plezier hebben 🌸

💚 Succes 💚

15/01/2026

Vandaag draag ik mijn favoriete trui: Self love society.

Soms zoeken we liefde overal.
Terwijl ze al die tijd in onszelf zit.
Een zachte reminder voor mezelf.
En misschien ook voor jou. 🤍💚

11/01/2026

Soms denk ik... ik weet dit toch al. Ik weet waar dit vandaan komt, ik weet welk OUD PATROON hier geraakt wordt. Toch voel ik het weer zo duidelijk. Het gebeurt vaak onverwacht, in een gesprek, in een zin, in een kleine situatie die op zich niets bijzonders lijkt. En ineens merk ik hoe mijn lichaam reageert. Niet heftig en niet dramatisch, maar diep vanbinnen.

Ik schrik niet van dat gevoel en ik begrijp het ook. Het is gewoon dat het pijn doet. Dat het me verdrietig maakt. Dan zie ik hoe oud dat patroon eigenlijk is, hoe lang het al met me meeloopt. Dat deel in mij dat ooit geleerd heeft om sterk te zijn, om niet te veel te voelen. Niet omdat dat moest, maar omdat dat toen de manier was om ermee om te gaan.

Mijn hoofd weet intussen zoveel meer. Ik weet dat mijn waarde vaststaat en dat liefde niet afhangt van hoe goed ik het doe. Maar mijn lichaam herinnert zich iets anders. Het herinnert zich momenten van verlies en afstand, van verdriet dat toen geen plaats kreeg.

En zo kan het gebeuren dat het vandaag, zoveel jaren later, opnieuw naar boven komt. Niet omdat ik terug bij af ben, maar omdat dit soort patronen niet verdwijnen door inzicht alleen. Ze zitten opgeslagen in het lichaam.

Wat ik leer, is dat ik dat gevoel niet hoef weg te duwen of meteen moet oplossen. Dat ik mezelf niet hoef te forceren om sterk te zijn. Als ik het er gewoon even laat zijn, wordt het langzaam wat rustiger. Niet omdat het verdriet verdwijnt, maar omdat ik stop met vechten tegen wat ik voel.

🌿Je hoeft het niet weg te krijgen. Je mag het leren dragen met zachtheid. 🌿

09/01/2026

De voorbije weken was het hier wat stiller. Niet omdat ik weg was, maar omdat ik voelde dat ik even dichter bij mezelf moest blijven. December is voor velen een drukke maand. En ik merkte dat mijn lichaam en hoofd vroegen om rust, om reflectie, om alles even te laten zakken.

Daarom koos ik er bewust voor om wat minder te delen en iets minder aanwezig te zijn. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat ik eerst wilde voelen wat ik zelf nodig had.
Die ruimte nemen, voelde niet als weggaan...maar als thuiskomen bij mezelf.

De winter nodigt ons uit om te vertragen en naar binnen te keren, net zoals de natuur dat doet. Niet om stil te blijven staan, maar om energie te sparen voor wat later weer mag groeien.

Nu we in januari zijn beland, neem ik dat gevoel graag mee. Zonder druk, zonder haast, op mijn eigen tempo.

Misschien herken jij dit ook. En misschien mag dit dan jouw reminder zijn: het is oké om te vertragen en je eigen ritme te volgen, ook wanneer de wereld rondom je sneller gaat. 💚

31/12/2025

Vanavond kies ik voor een rustige avond thuis. Voor comfort, voor eenvoud, voor de dingen waar ik oprecht blij van word. Een warme zetel, lekker eten, een film, wat tijd voor mezelf. Niet omdat ik iets mis, maar net omdat dit voor mij klopt.

Kerst vond ik heerlijk — het toeleven, de lichtjes, de gezelligheid. Maar nu voelt het fijn om het jaar in zachtheid af te ronden, zonder haast.

Misschien voel jij dat ook. Misschien verlang jij vanavond naar rust, naar eenvoud, naar gewoon even zijn. Niet iedereen haalt energie uit drukte, en dat hoeft ook niet. Je mag luisteren naar wat jouw lichaam en jouw hart aangeven, ook op deze avond. Soms is het mooiste cadeau dat je jezelf kan geven: je eigen ritme volgen.

Alleen zijn kan ook warm zijn. Stilte kan ook vervullend zijn. En thuiskomen bij jezelf is misschien wel de mooiste manier om een nieuw jaar te openen.

Waar je ook bent vanavond, ik hoop dat je jezelf die ruimte gunt en dat je voelt dat jouw manier helemaal goed is. Zacht, oprecht en precies juist.

Maak er een fantastische avond van...helemaal op jouw tempo en jouw manier!
Een fijn eindejaar! ❤💫

Adres

Biesaard 10
Duffel
2570

Telefoon

+32485480684

Website

facebook.com

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Daisy Hermans - Masseuse en hartcoherentiecoach nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.