08/03/2026
Het heeft mij bijna 40 jaar gekost om echt te leren staan.
Als vrouw heb ik er lang niet altijd gestaan.
Ik liet over me lopen.
Mannen bepaalden wat ik moest doen
en hoe ik het moest doen.
Ik luisterde.
Ik volgde.
Ik zweeg.
Ik trouwde jong, omdat dat zo hoorde.
Later opnieuw, omdat ik dacht dat het zo moest.
Maar gelukkig was ik nooit.
Mijn lichaam was niet van mij.
Mijn keuzes waren niet van mij.
Mijn leven werd gestuurd door anderen.
Tot ik wakker werd.
Langzaam begon ik te voelen
dat mijn leven van mij was.
Dat mijn keuzes van mij waren.
Ik was 40 toen ik wist:
nu is het genoeg.
Dit is mijn leven.
Dit zijn mijn beslissingen.
En nu, op mijn 66, is er niemand meer
die mij vertelt hoe ik moet leven.
Ik ben een vrouw.
Ik sta.
Ik kies.
Ik leef.
Ik heb zeeën doorzwommen,
golven getrotseerd
en stormen overleefd.
En vandaag sta ik hier.
Vrij.
Sterk.
En helemaal mezelf.
Ik ben een vrouw.
Fijne Internationale Vrouwendag aan alle vrouwen
die hun kracht terugnemen.